All Chapters of เอาท้องรับระเบิด มองเขาคลุ้มคลั่ง: Chapter 1 - Chapter 10

“ระเบิด! คุ้มกันเจ้าพ่อ!”เสียงกรีดร้องดังระเบิดขึ้นกลางโถงจัดเลี้ยงฉันมองมือระเบิดพลีชีพที่มีระเบิดพันอยู่รอบตัวและดวงตาที่คลุ้มคลั่งตรงหน้าก่อนถอยหลังหนีครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณความเจ็บปวดรุนแรงจากการถูกเลาะอวัยวะเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหายไปจากความทรงจำ เสียงอึกทึกในงานเลี้ยงก็พุ่งเข้าใส่หน้าทันทีฉันย้อนเวลากลับมาแล้ว และเป็นจังหวะที่เจ้าพ่อถูกลอบโจมตีพอดีหลังจากดึงสติจากความตกใจได้ ฉันก็วางมือลงบนท้องที่นูนป่องอย่างแผ่วเบาลูกยังอยู่ ทุกอย่างยังไม่สายเกินไปท่ามกลางความโกลาหล ฉันถอดแหวนสัญญาณฉุกเฉินออกจากนิ้ว แล้วโยนทิ้งลงในถังขยะข้างกายทันทีเจ้าพ่อกำลังตกเป็นเป้าท่ามกลางฝูงชนที่เสียการควบคุมผู้บุกรุกคนนั้นฝ่าแนวป้องกันเข้ามาได้แล้ว นิ้วของเขาแตะอยู่ที่ตัวจุดระเบิดพลางพุ่งตรงไปหาเขาฉันไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะผลักเจ้าพ่อไปที่หลังเสาหินอ่อน แล้วใช้ร่างกายของตัวเองบังเขาเอาไว้“ตู้ม—!”มวลอากาศร้อนระอุหอบเอาเศษหินกระแทกเข้าที่หลังของฉันอย่างจังแรงอัดกระแทกส่งร่างของฉันพุ่งล้มไปข้างหน้า ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างกายฉันไอเบา ๆ สองสามครั้ง เลือดเริ่มซึ

ตอนนี้ เมื่อมองไปที่ใบหน้าของอันนา ความเกลียดชังก็พลุ่งพล่านขึ้นในอกร่างกายของฉันสั่นเทาเล็กน้อยเพราะอารมณ์ที่รุนแรงทว่าอาการสั่นเทานี้ กลับถูกอันนาเข้าใจผิดว่าเป็นความร้อนตัวเดิมทีเธอเห็นฉันเลือดท่วมตัวก็ยังมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เอ่ยชัดถ้อยชัดคำขึ้นมา“เจียงซาน เลิกเสแสร้งสักทีเถอะ ตอนนี้คุณสุยอวิ๋นสิงกำลังอยู่กับเจียงเนี่ยนเนี่ยน เขากำชับไว้เป็นพิเศษว่าห้ามใครไปรบกวน เขาฝากฉันมาบอกเธอคำเดียวว่า: ให้มันพอดีหน่อย อย่าทำให้สถานการณ์มันดูแย่นักเลย”“เขาบอกว่าเดิมทีเขาไม่จำเป็นต้องใจร้ายขนาดนี้ แต่เป็นเพราะเธอขี้อิจฉาและชอบก่อเรื่องวุ่นวายเอง ถึงขั้นกล้าแกล้งทำเป็นบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ อนาคตถ้าลูกโตขึ้นมาแล้วรู้ว่าแม่ตัวเองเป็นคนบ้าคลั่งไร้สติแบบนี้ เธอจะให้ลูกคิดยังไง”พออันนาพูดจบ สีหน้าของเจ้าพ่อก็เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตแต่อันนากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือใครเธอชี้หน้าเจ้าพ่อที่ยังไม่มีเวลาได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วหัวเราะเยาะ“เจียงซาน ผู้ชายสกปรกคนนี้เป็นใครกัน อย่าบอกนะว่าพอรู้ว่าแกล้งป่วยไม่ได้ผล ก็เลยคิดจะหาผู้ชายข้างถนนมาประชดให้คุณสุยอวิ๋นสิ

มือของสุยอวิ๋นสิงชะงักค้างกลางอากาศ ปากกระบอกปืนยังคงจ่อที่ขมับของฉันแต่คอของเขาเหมือนเฟืองที่ขึ้นสนิม ค่อย ๆ หันกลับไปมองอย่างติดขัดทันทีที่เห็นหน้าผู้มาเยือน เลือดในกายของเขาราวกับถูกสูบออกจนหมด ใบหน้าที่เคยอวดดีซีดเผือดลงในพริบตา“เจ้า...เจ้าพ่อ?”ปืนในมือของสุยอวิ๋นสิงร่วงลงพื้นเสียงดัง ‘เคร้ง’“ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ”เห็นได้ชัดว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเธอไม่เคยพบชายผู้กุมอำนาจโลกใต้ดินแห่งซิซิลีในตำนานคนนี้มาก่อนในสายตาของเธอ เขาเป็นเพียงนักเลงกระจอกที่สวมเสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือดและดูดุร้ายเท่านั้นเจียงเนี่ยนเนี่ยนย่นจมูกด้วยความรังเกียจ ยังคงคล้องแขนสุยอวิ๋นสิงอย่างออดอ้อน“สุยอวิ๋นสิงคะ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน ทำไมเลือดท่วมตัวแบบนี้ สกปรกจะตายไป หรือว่าเจียงซานจ้างนักแสดงมาอีกแล้วเหรอคะ”“เพียะ—!”เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังสนั่นไปทั่วห้องผู้ป่วยคนลงมือไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสุยอวิ๋นสิงนั่นเองฝ่ามือนี้ตบลงไปเต็มแรง จนหน้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยนหันไปอีกทาง เลือดซึมออกมาที่มุมปาก“หุบปาก! อยากตายก็อย่าลากผมไปด้วย!”สุยอวิ๋นสิงตวาดลั่น น้ำเสียงสั่นเครื

อากาศภายในห้องใต้ดินขุ่นมัว เต็มไปด้วยกลิ่นสนิม เชื้อรา และกลิ่นคาวหวานที่ชวนให้อาเจียน“ไม่...เป็นไปไม่ได้!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนกรีดร้อง นิ้วมือจิกเกาะลูกกรงเหล็กแน่นจนเล็บฉีกขาดก็ยังไม่รู้สึกตัว “ฉันถูกใส่ร้ายนะ! นังสารเลวอันนาโกหก! หล่อนอิจฉาฉัน! เจียงซาน เธอห้ามเชื่อคำพูดของคนบ้านะ!”ฉันยืนอยู่นอกกรงเหล็ก สวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีดำหนาหนักที่เจ้าพ่อให้คนนำมาให้เป็นพิเศษ เพื่อกันความหนาวเย็นในห้องใต้ดินฉันมองดูเจียงเนี่ยนเนี่ยน ราวกับกำลังมองดูหนูที่ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายอยู่บนกับดัก“อันนาจะเป็นบ้าหรือไม่ ในบันทึกการสอบสวนเขียนไว้ชัดเจนแล้ว”ฉันล้วงเอกสารปึกหนึ่งที่มีรอยเลือดติดอยู่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท แล้วโยนเข้าไปในกรงเหล็กกระดาษกระจายเกลื่อนแทบเท้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยน บนนั้นบันทึกประวัติการโทรและการทำธุรกรรมทางการเงินระหว่างเธอกับตระกูลศัตรูไว้อย่างละเอียดยิบ“เธอคิดว่าลบประวัติในมือถือแล้วทุกอย่างจะจบหรือไง เครือข่ายการสื่อสารของซิซิลีอยู่ภายใต้การจับตามองของตระกูลมาตลอด ที่ก่อนหน้านี้ไม่มีใครตรวจสอบเธอ เพราะเธอเป็นแค่คนไร้ตัวตนที่ไม่มีใครสนใจ แต่พอคิดจะตรวจสอบขึ้นมา แม้แต

คืนฝนตก ณ ร้านอาหาร ‘หลุยส์’ ในย่านบรูคลินรถลินคอล์นสีดำจอดเทียบที่หน้าประตูฉันกับเจ้าพ่อลงจากรถโดยไม่มีบอดี้การ์ดติดตามพอผลักประตูเข้าไป ร้านถูกเคลียร์คนออกจนหมด เหลือเพียงโต๊ะอาหารตัวเดียวที่มีหัวหน้าตระกูลศัตรู——มอเร็ตติกับผู้ติดตามหนึ่งคนนั่งอยู่เขากำลังยัดเนื้อวัวติดเลือดชิ้นโตเข้าปาก ท่าทางการกินดูตะกละตะกลามผู้ติดตามของมอเร็ตติเข้ามาขวางพวกเราไว้ "ขอความร่วมมือตรวจค้นร่างกายด้วยครับ"เจ้าพ่อกางแขนออก ปล่อยให้อีกฝ่ายตรวจค้นแต่โดยดีหลังจากยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดปกติ บอดี้การ์ดก็หันมามองฉันมอเร็ตติเช็ดคราบมันที่มุมปาก ส่งเสียงหัวเราะน่ารังเกียจออกมา "สำหรับสุภาพสตรีท่านนี้ เดี๋ยวฉันค้นเอง"แววตาของเจ้าพ่อเย็นเยียบขึ้นทันที จังหวะที่กำลังจะลงมือ ฉันก็กดมือเขาไว้ฉันเดินหน้านิ่งเข้าไปหา ปล่อยให้มืออวบอ้วนของมอเร็ตติลูบคลำไปตามเสื้อโค้ทตัวนอกสายตาของเขาชวนให้อาเจียน แต่ฉันกลับมองเขาเหมือนมองศพไร้วิญญาณร่างหนึ่ง"เชิญนั่ง" มอเร็ตติค้นตัวเสร็จก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้อย่างพึงพอใจพวกเราเองก็นั่งลงเช่นกันมอเร็ตติเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน เนื้อหาไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการเ