Masuk
เอาท้องรับระเบิด มองเขาคลุ้มคลั่ง
4
Share:
Lapor
Sinopsis
เกิดใหม่
ย้อนกลับ
นิยายฟิล
มาเฟีย
นางเอกเก่ง/นางเอกเข้มแข็ง
ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว
การแต่งงาน
แก้แค้น
เมื่อเจ้าพ่อตระกูลสุยถูกลอบสังหารด้วยระเบิดพลีชีพ สุยอวิ๋นสิง สามีของฉันซึ่งเป็นหัวหน้าทีมคุ้มกัน กลับกำลังพาบรรดาผู้คุ้มกันกลุ่มหนึ่งไปส่งเจียงเนี่ยนเนี่ยน เพื่อนสมัยเด็กของเขาดูแฟชั่นโชว์ ฉันไม่ได้กดแหวนสัญญาณฉุกเฉินค้างไว้ แต่กลับพยุงท้องแก่กระโจนเข้าหาเจ้าพ่อ ใช้ร่างกายของตัวเองกำบังระเบิดให้เขา ชาติที่แล้ว ฉันกดมัน สุยอวิ๋นสิงทิ้งเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วรีบกลับมา เขาช่วยเจ้าพ่อเอาไว้ได้สำเร็จจนได้กลายเป็นมือขวาของตระกูล ทว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับโกรธแค้นที่เขาจากไป เธอวิ่งตัดทางด่วนจนถูกรถชนตาย สุยอวิ๋นสิงดูเหมือนจะไม่พูดอะไร แต่ในวันที่ฉันเจ็บท้องคลอด เขากลับส่งฉันเข้าไปในลานประมูลใต้ดิน “ข้างกายเจ้าพ่อมีทหารคุ้มกันมากมาย ทำไมเธอต้องบังคับให้ฉันกลับมาด้วย ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ในตำแหน่งภรรยามือขวาหรอกเหรอ” “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คงไม่ต้องตาย ความทุกข์ทรมานที่เขาได้รับ เธอจะต้องชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!” ฉันทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูอวัยวะของตัวเองถูกประมูลไปทีละชิ้น แม้แต่สายสะดือของลูกก็ไม่เว้น สุดท้าย ฉันก็ตายจากการติดเชื้อระหว่างการผ่าตัดอวัยวะ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันที่เจ้าพ่อถูกลอบทำร้าย
Lihat lebih banyakBab 1
บทที่ 1
Bab terbaru
เอาท้องรับระเบิด มองเขาคลุ้มคลั่ง บทที่ 10
ครึ่งปีต่อมาแสงแดดของซิซิลียังคงเจิดจ้าแสบตาฉันสวมชุดเดรสยาวกำมะหยี่สีดำ ยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพใหม่ในสุสานของตระกูลบนป้ายไม่มีชื่อ มีเพียงตัวอักษรเล็ก ๆ สลักไว้แถวหนึ่ง:“แด่นางฟ้าตัวน้อยที่ไม่เคยได้พบหน้า”ฉันวางช่อกุหลาบขาวไว้หน้าป้าย ปลายนิ้วลูบไล้หินอ่อนเย็นเยียบรูโหว่ในใจไม่ได้สมานจนสนิท แต่เลือดหยุดไหลแล้วเวลาคือยาวิเศษเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากด้านหลังไม่ต้องหันไปมอง ฉันก็รู้ว่าเป็นใครเสื้อสูทที่มีไออุ่นจากร่างกายคลุมลงบนไหล่ของฉัน“ลมแรงนะ”เสียงของเจ้าพ่อดังขึ้นเหนือศีรษะฉันกระชับเสื้อคลุม กลิ่นซิการ์และโคโลญจน์ที่เขาใช้ประจำทำให้รู้สึกอุ่นใจ“ข่าวจากเขตเหมืองแร่”เขายื่นเอกสารให้ฉันปึกหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไปฉันเปิดเอกสารดูหน้าแรกเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งสุยอวิ๋นสิงที่เคยองอาจอวดดี มองโลกไม่เห็นหัวใคร ตอนนี้ผอมจนหนังหุ้มกระดูกตัวเขาเต็มไปด้วยฝุ่นถ่านสีดำและแผลพุพอง กำลังคุกเข่าเลียรองเท้าผู้คุมเหมือนสุนัข เพื่อแลกกับขนมปังขึ้นราครึ่งก้อนแววตาขุ่นมัวเหม่อลอย ไม่เหลือเค้าโครงเดิมแม้แต่น้อยส่วนเจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ่งน
เอาท้องรับระเบิด มองเขาคลุ้มคลั่ง บทที่ 9
คืนฝนตก ณ ร้านอาหาร ‘หลุยส์’ ในย่านบรูคลินรถลินคอล์นสีดำจอดเทียบที่หน้าประตูฉันกับเจ้าพ่อลงจากรถโดยไม่มีบอดี้การ์ดติดตามพอผลักประตูเข้าไป ร้านถูกเคลียร์คนออกจนหมด เหลือเพียงโต๊ะอาหารตัวเดียวที่มีหัวหน้าตระกูลศัตรู——มอเร็ตติกับผู้ติดตามหนึ่งคนนั่งอยู่เขากำลังยัดเนื้อวัวติดเลือดชิ้นโตเข้าปาก ท่าทางการกินดูตะกละตะกลามผู้ติดตามของมอเร็ตติเข้ามาขวางพวกเราไว้ "ขอความร่วมมือตรวจค้นร่างกายด้วยครับ"เจ้าพ่อกางแขนออก ปล่อยให้อีกฝ่ายตรวจค้นแต่โดยดีหลังจากยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดปกติ บอดี้การ์ดก็หันมามองฉันมอเร็ตติเช็ดคราบมันที่มุมปาก ส่งเสียงหัวเราะน่ารังเกียจออกมา "สำหรับสุภาพสตรีท่านนี้ เดี๋ยวฉันค้นเอง"แววตาของเจ้าพ่อเย็นเยียบขึ้นทันที จังหวะที่กำลังจะลงมือ ฉันก็กดมือเขาไว้ฉันเดินหน้านิ่งเข้าไปหา ปล่อยให้มืออวบอ้วนของมอเร็ตติลูบคลำไปตามเสื้อโค้ทตัวนอกสายตาของเขาชวนให้อาเจียน แต่ฉันกลับมองเขาเหมือนมองศพไร้วิญญาณร่างหนึ่ง"เชิญนั่ง" มอเร็ตติค้นตัวเสร็จก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้อย่างพึงพอใจพวกเราเองก็นั่งลงเช่นกันมอเร็ตติเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน เนื้อหาไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการเ
เอาท้องรับระเบิด มองเขาคลุ้มคลั่ง บทที่ 8
ฉันหันกลับไปมองทหารสองนายที่ยืนรอคำสั่งอยู่หน้าประตู——พวกเขาคือผู้เชี่ยวชาญที่รับผิดชอบเรื่องการกำจัด ‘ขยะ’ ของตระกูลโดยเฉพาะ บนใบหน้าสวมหน้ากากสีดำ ในมือหิ้วกล่องเครื่องมือหนักอึ้ง“ส่งพวกเขาไปที่เหมืองกำมะถันทางตอนใต้ของซิซิลี”พอได้ยินคำว่า ‘เหมืองกำมะถัน’ สุยอวิ๋นสิงและเจียงเนี่ยนเนี่ยนต่างก็สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดกลัวคนงานเหมืองที่นั่นส่วนใหญ่เป็นสมาชิกแก๊งมาเฟียที่ทำความผิดร้ายแรง หรือไม่ก็นักพนันที่ไม่มีปัญญาใช้หนี้ที่นั่นคือนรกบนดินของจริง ทั้งความร้อนระอุ แก๊สพิษ และการใช้แรงงานเยี่ยงทาสทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด“ไม่! เจียงซาน! เธอทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ! ฉันเป็นสามีของเธอนะ!” สุยอวิ๋นสิงร้องไห้คร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง“อดีตสามีต่างหาก” ฉันพูดแก้ “อีกอย่าง ในเมื่อคุณเจียงเนี่ยนเนี่ยนชอบเล่นละครนัก ก็ให้เธอไปแสดงละครให้พวกคนงานเหมืองดูเถอะ ฉันเชื่อว่าคนงานพวกนั้นคงยินดีมากที่มีผู้หญิงสวย ๆ แบบเธอไปแสดงให้ดูทุกวัน”“ไม่!” เสียงกรีดร้องของเจียงเนี่ยนเนี่ยนโหยหวนบาดหู เธอกระแทกกรงเหล็กอย่างบ้าคลั่ง “พวกแกทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ! ตระกูลของฉันต้องส่งคนมาช่วยฉั
เอาท้องรับระเบิด มองเขาคลุ้มคลั่ง บทที่ 7
อากาศภายในห้องใต้ดินขุ่นมัว เต็มไปด้วยกลิ่นสนิม เชื้อรา และกลิ่นคาวหวานที่ชวนให้อาเจียน“ไม่...เป็นไปไม่ได้!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนกรีดร้อง นิ้วมือจิกเกาะลูกกรงเหล็กแน่นจนเล็บฉีกขาดก็ยังไม่รู้สึกตัว “ฉันถูกใส่ร้ายนะ! นังสารเลวอันนาโกหก! หล่อนอิจฉาฉัน! เจียงซาน เธอห้ามเชื่อคำพูดของคนบ้านะ!”ฉันยืนอยู่นอกกรงเหล็ก สวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีดำหนาหนักที่เจ้าพ่อให้คนนำมาให้เป็นพิเศษ เพื่อกันความหนาวเย็นในห้องใต้ดินฉันมองดูเจียงเนี่ยนเนี่ยน ราวกับกำลังมองดูหนูที่ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายอยู่บนกับดัก“อันนาจะเป็นบ้าหรือไม่ ในบันทึกการสอบสวนเขียนไว้ชัดเจนแล้ว”ฉันล้วงเอกสารปึกหนึ่งที่มีรอยเลือดติดอยู่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท แล้วโยนเข้าไปในกรงเหล็กกระดาษกระจายเกลื่อนแทบเท้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยน บนนั้นบันทึกประวัติการโทรและการทำธุรกรรมทางการเงินระหว่างเธอกับตระกูลศัตรูไว้อย่างละเอียดยิบ“เธอคิดว่าลบประวัติในมือถือแล้วทุกอย่างจะจบหรือไง เครือข่ายการสื่อสารของซิซิลีอยู่ภายใต้การจับตามองของตระกูลมาตลอด ที่ก่อนหน้านี้ไม่มีใครตรวจสอบเธอ เพราะเธอเป็นแค่คนไร้ตัวตนที่ไม่มีใครสนใจ แต่พอคิดจะตรวจสอบขึ้นมา แม้แต
Novel Terkait
