หลังจากจัดการเรื่องการจากไปเรียบร้อยแล้ว ฉันวางสายโทรศัพท์ และนำเอกสารลับกลับไปวางไว้ที่เดิมนอกประตู กลิ่นยาสูบที่คุ้นเคยลอยโชยเข้ามาฉันเงยหน้าขึ้น — เป็นเขานั่นเองฟู่ซือเหนียนผลักประตูเข้ามา บนสูทยังมีกลิ่นอายความหนาวเย็นของยามดึกติดอยู่เขาสวมกอดฉันจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาปะทะอยู่ที่ข้างลำคอ และน้ำเสียงก็ยังทุ้มต่ำอ่อนโยนเหมือนเคยว่า“ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ?”“ไม่มีอะไรหรอก แค่กำลังคิดถึงงานประมูลเครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ของฉันอยู่”ฉันยิ้มเล็กน้อย และพยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูสดใสเหมือนปกติให้มากที่สุดเขาซบหน้าลงบนไหล่ของฉัน ปลายนิ้วไล่ลูบไปตามเส้นผมของฉัน แล้วเอ่ยว่า “ที่รัก ช่วงนี้เธอทุ่มแรงกับงานประมูลมากจนอดนอนหลายคืนแล้ว ฉันเพิ่งจ้างนักโภชนาการระดับโลกคนใหม่ให้เธอ พรุ่งนี้เขาจะมาหาเธอ”ตลอดห้าปีที่แต่งงานกับฟู่ซือเหนียน เขาแทบจะตามใจและทะนุถนอมฉันจนถึงที่สุดฉันเป็นคนขี้หนาว กระเป๋าเสื้อของเขาจึงมีแผ่นให้ความอบอุ่นติดตัวอยู่ตลอดเวลาฉันกลัวความมืด เขาจึงรอจนกว่าฉันจะหลับก่อนถึงจะปิดไฟทุกคืนทุกคนต่างอิจฉาฉัน บอกว่าทายาทฟู่ซื่อเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่กลับยอมวา
더 보기
