MasukShare
บทที่ 9
Bab terbaru
ความสำคัญอันดับหนึ่ง บทที่ 9
ภายในห้องผู้ป่วยส่วนตัวของโรงพยาบาล แพทย์ได้ทำแผลให้เหวินเหยียนเรียบร้อยแล้วฉันนั่งอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าด้านข้างของเขาที่ยังคงหลับสนิทอย่างสงบ และในที่สุดหัวใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยในตอนนั้นเอง ประตูห้องถูกเคาะเบา ๆ ขึ้นฉันเปิดประตูออกไป และพบว่าเป็นฟู่ซือเหนียนเขายืนอยู่คนเดียวที่หน้าประตู ก้มศีรษะลงต่ำ ไม่มีเค้าของความองอาจผึ่งผายเหมือนวันวานเหลืออยู่เลย“เสิ่นเนี่ยน…” เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า “เรา…คุยกันสักหน่อยได้ไหม?”ฉันหันกลับไปมองเหวินเหยียนที่ยังหลับอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูตามหลังแล้วเดินออกไปกับเขา“เสิ่นเนี่ยน… ฉันผิดไปแล้ว” เขาเงยหน้ามองฉัน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย “หลังจากเธอจากไป ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองผิดพลาดอย่างถึงที่สุดแค่ไหน”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ฉันจำได้ว่า ไม่ว่างานเลี้ยงธุรกิจของฉันจะเลิกดึกแค่ไหน เธอก็ยังรอฉันอยู่ที่บ้าน ชงชาสำหรับแก้อาการเมาให้ฉันด้วยตัวเองทุกครั้ง… ก่อนหน้านี้กระเพาะฉันไม่ดี เธอก็ไปเรียนสูตรซุปบำรุงกระเพาะโดยเฉพาะ แล้วเคี่ยวให้ฉันกิน…”“เป็นฉันเองที่โง่ ถูกเฉียวเวยเวยหลอกตาบอด จนมองความรักที่เธอมีให
ความสำคัญอันดับหนึ่ง บทที่ 8
“เฉียวเวยเวย” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างสงบ น้ำเสียงเรียบสนิทไร้คลื่นความรู้สึก “ที่นี่เป็นพื้นที่ทำงานส่วนตัว กรุณาออกไปค่ะ”“ให้ฉันออกไปงั้นเหรอ?!” เธอหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง “เสิ่นเนี่ยน เธอนี่มันนังสารเลว!”“เธอทำลายทุกอย่างของฉันไปหมดแล้ว! ทั้งชีวิตแต่งงาน ทั้งชื่อเสียงของฉัน! แล้วตอนนี้กลับทำตัวเป็นเจ้านายที่ยืนอยู่บนที่สูงเสียอย่างนั้น?”“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะตกอยู่ในสภาพแบบวันนี้ได้ยังไง!”สายตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้น ราวกับอยากจะฉีกฉันให้แหลกเป็นชิ้น ๆ“แม้แต่ฟู่ซือเหนียน… เขายังไม่สนใจฉันเพราะเธอแล้ว! นังสารเลว! เธอคิดว่าเธอชนะแล้วเหรอ?”ยังพูดไม่ทันขาดคำ เธอก็พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เล็บยาวพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของฉันฉันยังไม่ทันได้ตั้งสติ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามายืนขวางอยู่ตรงหน้าฉันแล้วเขาคือแขกประจำของร้านกาแฟที่เคยชวนฉันมาที่นี่ก่อนหน้านี้ และยังเป็นเจ้าของตัวจริงของเวิร์กช็อปแห่งนี้ — เหวินเหยียน“คุณผู้หญิงท่านนี้ครับ กรุณาสำรวมตัวด้วย” เขาจับข้อมือของเฉียวเวยเวยไว้แน่น น้ำเสียงสงบแต่ทรงพลังเฉียวเวยเวยกรีดร้องพร้อมดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งในขณะนั้นเอง ประตูบานใหญ่ก็ถูกผล
ความสำคัญอันดับหนึ่ง บทที่ 7
วันต่อมา ผู้ติดต่อเป็นฝ่ายส่งข้อความสุดท้ายมาให้ฉันเองมันเป็นลิงก์ข่าวหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวกับฟู่ซือเหนียนในข่าวรายงานว่า ทายาทมหาเศรษฐีผู้นี้ไม่ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณะมาหลายเดือนแล้ว และงานของกลุ่มบริษัททั้งหมดถูกมอบหมายให้ผู้ช่วยดูแลแทนในรายงานข่าวยังมีภาพที่แอบถ่ายแนบมาด้วยฟู่ซือเหนียนยืนอยู่ลำพังที่ขอบหน้าผา รูปร่างดูโดดเดี่ยวหงอยเหงา สีหน้าชาเฉยไร้ความรู้สึกฉันจ้องมองภาพถ่ายนั้น โดยในใจไม่มีทั้งความเกลียดชัง และไม่มีความสะใจใด ๆมีเพียงความสงบนิ่งที่ว่างเปล่าและเย็นเยียบเท่านั้นตอนนี้ดูแล้ว ความเสียใจของเขาอาจจะเป็นของจริงก็ได้แต่แล้วจะอย่างไรล่ะ?ฉันไม่อยากกลับไปเป็นภรรยาที่เขาใช้เป็นโล่บังหน้าอีก และยิ่งไม่อยากเป็นความรอดพ้นหลังจากที่เขาสำนึกผิดแล้ว“คุณเสิ่นหลิน”เสียงของลูกค้าประจำดังขึ้นข้าง ๆ ฉันวันนี้เขามาอีกแล้วเขายื่นแฟ้มเอกสารที่จัดรูปเล่มอย่างสวยงามให้ฉัน“ฉันไม่ไปหรอก” ฉันไม่ได้มองแฟ้มด้วยซ้ำ ปฏิเสธออกไปตรง ๆ“ทำไมล่ะ?” เขาถาม “อย่าให้อดีตมาขังคุณไว้เลย พรสวรรค์ของคุณไม่ควรถูกฝังกลบแบบนี้”ฉันนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ผมไม่รู้ว่าคุณ
ความสำคัญอันดับหนึ่ง บทที่ 6
แม้ว่าฉันจะพูดแบบนั้นออกไป แต่สุดท้ายก็ยังอดความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว จึงขอให้ผู้ติดต่อส่งรายงานฉบับสุดท้ายมาให้ฉันเนื้อหาสั้นมากเฉียวเวยเวยถูกสามีทอดทิ้ง และถูกขับออกจากฟู่ซื่อ ในแวดวงสังคมชั้นสูง ตอนนี้ถือว่า “ไม่มีตัวตนอีกแล้ว”ฟู่ซือเหนียนระดมใช้พลังทุกอย่าง ค้นหาไปทั่วครึ่งโลก แต่สุดท้ายก็ยังไม่พบอะไรเลยในรายงานระบุว่า เขาไม่ได้ปรากฏตัวต่อสาธารณะมานานแล้ว บุคลิกของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนแทบเป็นคนละคนกับเมื่อก่อนฉันอ่านจนจบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งไปเขาเริ่มเสียใจแล้วส่วนฉันนั้น ได้ก้าวออกจากโลกของเขาไปแล้วความรักที่มาช้าเกินไปทั้งหมดของเขา สำหรับฉันแล้วเป็นเพียงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งเท่านั้น“เสิ่นหลิน ลายลาเต้อาร์ตของเธอสวยมากเลย!”เด็กสาวที่เพิ่งมาทำงานใหม่ตรงบาร์โน้มตัวเข้ามา เรียกฉันให้หลุดจากห้วงความคิดฉันดันถ้วยกาแฟส่งออกไป แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ก็แค่ลายคลื่นดอกหนึ่งเท่านั้น รีบเอาไปเสิร์ฟเถอะ”“เสิ่นหลิน” เธอเอียงคอถาม “ดูเหมือนเธอไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ?”ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมา “ไม่หรอก เธอคิดมากไปเอง”เด็กสาววิ่งออกไป ส่วนฉ
ความสำคัญอันดับหนึ่ง บทที่ 5
จดหมายที่ตั้งเวลาส่งฉบับนั้น คือ “คำพิพากษา” ที่ฉันมอบให้ฟู่ซือเหนียน และมันก็เป็นการอำลาครั้งสุดท้ายระหว่างฉันกับชีวิตสมรสช่วงนั้นด้วยตอนที่โลกของเขาวุ่นวายไปหมด ฉันก็อยู่ที่เมืองเล็กริมทะเลแห่งหนึ่งแล้วทุกสิ่งในอดีตถูกกั้นไว้ห่างออกไปเป็นพันลี้ที่นี่ไม่มีฟู่ซื่อ และไม่มีฟู่ซือเหนียนมีเพียงห้องหนึ่งห้อง และหน้าต่างบานหนึ่งที่มองเห็นทะเลได้ฉันเปลี่ยนไปใช้ตัวตนใหม่ชื่อ “เสิ่นหลิน” ส่วนเสิ่นเนี่ยนคนเดิมที่ต้องระแวดระวังทุกย่างก้าว ถูกฉันฝังกลบไปด้วยมือของตัวเองแล้วฉันหลบซ่อนอยู่ที่นี่โดยไม่มีใครล่วงรู้ และได้เตรียมใจไว้แล้วว่าจะใช้ชีวิตเพียงลำพังไปจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตช่วงแรก ๆ ฉันแทบไม่ได้พูดคุยกับใครเลยชีวิตวนเวียนอยู่แค่ระหว่างร้านกาแฟกับคอนโดชาวเมืองในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้มองฉันเป็นคนแปลกหน้าที่เงียบขรึม และเว้นระยะห่างกับฉันอย่างรู้ตัวเองนี่แหละคือความสงบที่ฉันต้องการฉันเคยคิดว่าความสุขในชีวิตคืออัญมณีที่เปล่งประกาย และคือการเดินอยู่ในโลกของชื่อเสียงและผลประโยชน์ได้อย่างคล่องแคล่วตอนนี้เพิ่งเข้าใจว่า ความสุขก็อาจเป็นเพียงการชงกาแฟสักแก้ว แล้วทำลายลาเต้อาร์ตใ
ความสำคัญอันดับหนึ่ง บทที่ 4
ฟู่ซือเหนียนชะงักค้าง ก่อนจะคว้าคอเสื้อผู้ช่วยไว้แน่นพลางถามเสียงดังว่า “นายว่าอะไรนะ?!”ผู้ช่วยตกใจจนพูดติด ๆ ขัด ๆ“คุณฟู่… คุณนาย… คุณนายหายตัวไปที่บนยอดเขาครับ! ครั้งสุดท้ายที่มีคนเห็นเธอ คือที่ริมหน้าผา และทีมค้นหาก็พบ…นาฬิกาของคุณนายอยู่ตรงขอบหน้าผา…”“เป็นไปไม่ได้! เขาจะไปฆ่าตัวตายได้ยังไง!”ฟู่ซือเหนียนขัดจังหวะเขา เสียงของเขาแหบพร่าราวกับถูกฉีกขาด“เขาขึ้นไปบนยอดเขาคนเดียว ทำไมไม่มีใครแจ้งฉันเลย?!”ผู้ช่วยกลืนน้ำลายอย่างลำบาก ใจสั่นด้วยความหวาดกลัว“คุณฟู่ ผมโทรหาคุณตลอดทั้งคืน แต่โทรศัพท์ของคุณปิดเครื่องตลอดเลยครับ…”ฟู่ซือเหนียนรีบควักโทรศัพท์ออกมาอย่างรวดเร็วหน้าจอเป็นสีดำ กดเท่าไรก็ไม่ติดเขาหันไปมองเฉียวเวยเวย สายตาเย็นเยียบราวกับคมมีดว่า “เธอเป็นคนปิดโทรศัพท์ของฉันใช่ไหม?”เฉียวเวยเวยสะดุ้งกับสายตาของเขา รีบแก้ตัวว่า “ซือเหนียน ฉันจะไปปิดโทรศัพท์ของนายได้ยังไงล่ะ? บางทีนายอาจจะเผลอไปโดนเอง หรือไม่ก็แบตหมดจนเครื่องดับ จะมาโทษฉันไม่ได้นะ!”เธอทำท่าไร้เดียงสา แสร้งทำเหมือนว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆฟู่ซือเหนียนไม่สนใจเธออีก เขาพุ่งออกจากโรงพยาบาลไปทันทีเขา
