All Chapters of FATED TO BE MINE: Chapter 21 - Chapter 30

KANINA pa pinapakiramdaman ni Addie ang kanyang katabi kung tulog na ba ito o hindi pa. Wala siyang plano na magtagal doon dahil kailangan niya rin namang umalis doon kaagad. Dahil tapos na ang trabaho niya doon ay uuwi na siya para makapagpahinga rin. Hinding-hindi niya gugustuhing matulog doon lalo na at napakarami nitong tanong sa kaniya na hindi niya sinagot kanina.Bukod pa doon ay hindi niya akalain na magiging ganun ito kaadik, yung tipong ayaw man lang nitong magpahinga at masasabi niya na parang binugbog tuloy ang katawan niya. Nilingon niya ito. Nakaharap ito sa kaniya at mariin ng nakapikit ang mga mata. Idagdag pa na medyo mabibigat na ang mga paghinga nito tanda na mahimbing na ang tulog nito.Dahan-dahan siyang bumangon, sinusubukan niyang huwag mag-ingay dahil baka magising ito. Napakagat labi siya habang bumabangon. Nakabangon naman siya at nang akmang tatayo at aalis na siya ng kama ay may kamay na bigla na lang humawak sa beywang niya at sa sumunod na segundo ay hini

DAHAN-DAHANG iminulat ni Addie ang kanyang mga mata bago niya iniharang ang kanyang kamay sa mukha dahil bigla na lamang siyang nasilaw sa matinding liwanag. “Anong oras na ba?” mahina niyang tanong.Napahilamos siya sa kanyang mukha at dahan-dahang bumangon. Inaantok pa ang pakiramdam niya. Lumingon siya sa kanyang tabi at doon niya napagtanto na wala na siyang katabi pa. Dahan-dahan niyang inilibot ang kanyang paningin sa loob ng silid. Nakita niya ang kanyang cellphone sa bedside table kaya kaagad niyang kinuha ito para tingnan at halos manlaki ang kanyang mga mata nang makitang napakaraming missed call galing sa kanyang auntie. Bukod pa doon ay nakita niyang alas dose na ng tanghali.Napabangon siya sa kama at nataranta. Agad na kumabog ng malakas ang kanyang dibdib dahil paano na lang kung, paano na lang kung habang tulog siya ay sinagot ng lalaking iyon ang cellphone niya?Dahil dito ay mabilis niyang binuksan ang kanyang cellphone at nakita niya namang walang bakas na pinakiala

ISANG buntong hininga ang pinakawalan ni Addie. Naglakad siya patungo sa sala, sinigurado niyang wala na si Sevi bago niya tinawagan ang kanyang tiyahin. Kanina niya pa sana gustong tawagan ang kanyang auntie kaya nga lang kasi si Sevi ay halos siyang pakawalan. Kung hindi pa ito tinawagan ni Bran ay hindi pa ito aalis sa tabi niya. May importante daw itong kailangang pirmahan sa opisina kaya kahit na ayaw sana nitong umalis ay napilitan ito.Makalipas lang ang ilang ring ay kaagad nitong sinagot ang tawag. “Auntie, kamusta kayo? Pasensya na kayo ngayon lang ako nakatawag.” humihingi ng paumanhin na sabi niya habang napapakagat labi.“Okay lang naman kami Addie, naku kaya ako tumatawag sayo kahapon pa ay dahil nag-iiiyak si Zeus.” narinig niya ang paghugot nito ng malalim na buntong hininga. “Siguro ay namimiss ka niya.” sabi nito. Dahil dito ay parang piniga ang dibdib niya nang marinig niya iyon.Napalunok siya at pilit na pinipigilan ang kanyang luha. Pagdating sa mga anak niya ay

HALOS hindi magawang i-enjoy ni Addie ang pagkaing nasa harapan niya ng mga oras na iyon kahit na gaano pa iyon kasarap. Paano ba naman ay pinapanood siya ng lalaking nasa harap niya kaya sobrang ilang na ilang siya. Kanina niya pa ito gustong balewalain ngunit paano niya iyon magagawa?Sa huli ay ibinaba niya ang hawak niyang kutsara at tinidor dahil tuluyan na talaga siyang nawalan gana. Nang makita naman nitong ibinaba niyang ang kutsara at tinidor ay tiningnan siya nito ng hindi makapaniwalang tingin. “Yun na yon? Tapos ka ng kumain nun?” puno ng pagtatakang tanong nito sa kaniya dahilan para samaan niya ito ng tingin.“Sa tingin mo ay sinong makakakain kung pinapanood mo siya? Hindi lang basta pinapanood kundi…” hindi niya magawang ituloy ang sinasabi niya kaya muli na lang siyang napabuntong hininga. “Nakakailang sa totoo lang alam mo ba iyon? Hindi ako sanay sa ganito sir.” sabi niya at ipinagdiinan pa talaga ang huling salita.Muli namang nagsalubong ang mga kilay nito habang

NANG lumingon si Addie sa kanyang likuran ay kaagad niyang nakita ang madilim na mukha ng lalaki habang nakatayo ilang metro mula sa kaniya. Halata sa mukha nito ang labis na galit at disappointment. Napalunok siya ng wala sa oras. Kanina pa siya doon?Humakbang ito palapit sa kaniya. Ang mga mata nito ay nag-aapoy sa hindi niya malamang dahilan. Napaatras siya hanggang sa wala na siyang maatrasan pa dahil sa takot ng mga oras na iyon lalo na sa ekspresyon nitong hindi na maipinta.Hinawakan nito ang magkabila niyang braso at pagkatapos ay bahagyang diniinan. Ang mga mata nito ay unti-unting namula dahil sa galit. Kitang-kita niya rin kung paano nagtaas baba ang dibdib nito. “Sino ang kausap mo?” muli nitong ulit sa tanong nito kanina ngunit sa pagkakataong iyon ay mas mabagal at mas madiin na ang bawat bigkas nito ng salita.Muli siyang napalunok ng pauulit-ulit. Hindi niya alam kung bakit galit na galit ito sa kaniya. Dahil ba sinubukan niyang tumakas? O dahil may kausap siya? Hindi