บททั้งหมดของ FATED TO BE MINE: บทที่ 1 - บทที่ 10

WARNING: MATURE CONTENT“Three million pesos…” “Three million for Mr. Number 10. Siya na ba ang huling bidder?” Tanong ng emcee sa madla.Nakakuyom ang mga kamay ni Addie habang nakatayo sa gitna ng stage. Nakasuot siya kulay pulang gown na mas lalong nagpatingkad sa kanyang balat.Bukod pa doon ay nakasuot din siya ng kulay pulang maskara dahilan para hindi makita ang kabuuan ng kanyang mukha. Inilibot niya ang kanyang mga mata sa mga taong naroon.Pawang pagnanasa ang mababanaag na mga ekspresyon sa kanilang mga mata dahilan para mapakagat labi siya.“Ten million pesos.” Isang baritonong tinig ang nagpatahimik sa buong silid.“Ten million for a night? That’s absurd.” Rinig pa niyang sabi ng isang lalaking nasa harapan.“Sinabi mo pa. Isa pa, ni hindi nga natin sigurado kung totoong birhen pa nga ang babaeng yan.” dagdag naman ng isa na nagpatagis ng mga bagang niya ngunit ganun pa man ay wala siyang magawa kundi ang samaan lang ang mga ito ng tingin.“Ooh, ten million. That’s a lot

NAPAHILOT si Sevi sa kanyang ulo bago bumangon sa kama. Napaupo siya sa kama at napatingin sa kanyang tabi, bago napalingon sa labas ng bintana. Mataas na ang sikat ng araw at hindi niya akalain na nakatulog siya ng ganun katagal.Tumayo siya sa kama at inililis ang kumot sa kama. Tumaas ang sulok ng kanyang labi at napatawa ng pagak. Sa totoo lang, unang beses niyang magpunta sa ganung klaseng auction. Idagdag pa na hindi siya gumagastos ng malaking pera sa mga walang kwentang bagay. Pero nang makita niya ang pulang marka sa kulay puting bedsheet at bigla niyang tinanong ang sarili niya kung walang kwentang bagay nga ba ang babaeng iyon kagabi,Napapikit siya. Parang isang musika sa kanyang tenga ang bawat halinghing at pag-ung0l nito habang nilalabas pasok niya ang kanyang pagkalalaki sa loob nito at habang inaalala niya ang mga tagpong iyon ay bigla na lang niyang naramdaman ang pagkabuhay ng kanyang alaga. Natawa na lang siya sa kanyang sarili bago sumeryoso ang mukha. Wala pa ni

MALAMIG ang mukha ni Sevi nang lumapag ang eroplanong sinasakyan niya. Paano ba naman ay ni hindi man lang niya nakuhang magpahinga sa business trip niya dahil napakarami niyang ginawa. Akala niya ay makakapagpahinga siya ng gabi at makakagala man lang kahit isang beses ngunit hindi. Wala siyang ibang ginawa kundi ang magtrabaho ng overtime doon.Napabuntong hininga siya at nagpalinga-linga paglabas niya ng airport para hanapin ang driver na susundo sa kaniya. Nagsalubong ang mga kilay niya nang makitang hindi ang assistant niya ang sumundo sa kaniya. “Bakit nasaan si Bill?” tanong niya kaagad dito.Nagulat ito at pagkatapos ay napayuko. “Papunta po sila sa ospital sir.” Nagsalubong ang knaiyang mga kilay nang marinig ang sinabi nito. “What? Bakit? Sino ang naospital?”“Si sir Xander po sir.” sagot nito sa kaniya dahilan para magtagis ang mga bagang niya. Mabilis siyang sumakay ng sasakyan. “Dalhin mo ako sa ospital.” kaagad na utos niya rito. Niluwagan niya ang suot niyang kurbata

FOUR YEARS LATERISANG malungkot na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Addie habang nakatingin sa natutulog na mga anak niya. Dahan-dahan siyang lumapit sa mga ito at ginawa niya ang lahat para hindi siya makagawa ng kahit na anumang ingay na magiging dahilan para magising ang mga ito. Ngayon ang araw kung saan ay kailangan niyang umalis para bumalik ng Manila.Kailangan niya kasing maghanap ng trabaho doon dahil alam niya na sa susunod lang na mga taon ay kailangan ng mag-aral ng mga anak niya. Hindi niya naman gugustuhin na hindi makapag-aral ang mga ito. Isa pa, kahit na mahirap ay gusto niya sanang ipasok ang mga ito sa private school dahil mas sigurado siya sa kalidad ng edukasyon.Gusto niyang maging matalino ang mga ito. Sa edad nga nilang tatlong taon ay marunong na silang magsulat at bumasa ng mga simpleng english words.Labag man sa loob niya na iwan ang mga ito ay kailangan niyang magsakripisyo para sa future ng mga ito. May mga mapapasukan din naman sa probinsya, pero kasi…

HALOS wala pa gaanong tulog si Addie ngunit mabilis siyang nagbihis para magpunta sa nakita niyang hiring kanina paggising niya. Nakita niyang may naka-post sa epbi na hiring bilang sekretarya. Hindi na siya nagdalawang isip pa na mag-apply. Kailangan niyang makahanap kaagad ng trabaho.Mabuti na lang at handa na siya kaagad kaya mabilis siyang nakapagbihis. Sa maliit na apartment siya tumuloy dahil bago pa man siya bumiyahe ay naghanap na siya kaagad ng matitirhan niya. Hindi naman pwede na pagkarating niya pa lang doon ay tyaka pa lang siya maghahanap. Pakiramdam niya kasi ay sayang ang oras niya kapag.Ilang sandali pa ay huminga siya ng malalim at tumingala sa napakataas na building ng kumpanyang pag-aaplayan niya ngayong araw. Tiyak na kung siya ang makukuhang sekretary ng CEO ng kumpanyang iyon ay napakasaya niya. Pero sa laki ng kumpanya ng kumpanya na iyon ay paniguradong hindi lang siya ang may gustong makapasok doon.Makalipas nga lang ang ilang segundo ay napandin niya na a