Semua Bab Hiding Mr. Lazaro's Daughter : Bab 21 - Bab 30

[21] Maaga akong nagising para ihatid sa school si Liovie. Medyo mainit na rin nung nakabalik ako sa ospital galing sa school. Marahan kong binuksan ang pinto ng kwarto ni Mama. Tahimik sa loob, tanging ang mahinang ugong ng aircon at ang tunog ng mga pahina ng diyaryo na binabasa ni Mama ang naririnig. Inilapag ko sa side table ang plastic bag na may nilalaman na sariwang prutas sa side table. "Savine" tawag ni Mama sa akin, hindi inaalis ang tingin sa binabasa "Po, Ma?" sagot ko habang maingat na inilalagay ang mga bagong prutas sa basket. Ibinaba ni Mama ang diyaryo at tumingin sa akin nang diretso. "Hinatid mo na ba si Liovie?" tanong niya at tumango ako "Ang bilis niya lumaki 'no?" dagdag pa niya Napangiti ako nang bahagya. "Opo, Ma. Napaka-bibo na nga po, eh. Minsan ay hindi ko na alam kung saan niya nakukuha ang mga sinasabi niya." sambit ki Bumuntong-hininga si Mama. "Anak, sino ba talaga ang tatay ni Liovie?" Napatigil ako sa tanong ni Mama. Kahit kailan ay hin

[23]LIONEL'S POV I sat behind my mahogany desk, the silence of the executive office feeling heavier than usual. My grandmother, Doña Amalia, was comfortably seated on the velvet armchair across from me, sipping her tea."Lionel..." I know what that sounds like. Ganyan ang tono niya pag sesermunan niya ko."Why is that girl still here? That troublemaker you call Elvi."I leaned back, rubbing the bridge of my nose. "Lola, it's complicated.""Complicated? It was simple enough for me to see. She is arrogant and ill-mannered. Hindi siya nababagay sa pamilya natin, Lionel. Kahit saang anggulo mo tingnan, she doesn't fit."I sighed, looking at the door to make sure Marcus had it locked. I knew I couldn't keep the truth from her much longer. She was too sharp. "Lola, I know. Hindi siya si Elvi. She's an impostor."My grandmother's tea cup paused mid-air. She didn't look shocked, she looked vindicated. "An impostor? Then why on earth is she still occupying a room in your house? Bakit hi

[25]SAVINE’S POV"Liovie, dahan-dahan! Baka madapa ka, baby." sigaw ko habang pinapanood ang anak ko na pabalik-balik sa kwarto dala ang kaniyang maliliit na gamitIlang araw na rin ang nakalipas simula nang ma-discharge si Mama sa ospital. Sa wakas, nakabalik na rin kami dito sa bahay.Ngayong weekend na ang aming beach trip. Simula nung sinabi ko yun kay Liovie halos hindi siya makatulog kagabi sa sobrang excitement."Mommy, can I bring my mermaid doll po? Sabi niya she wants to see her family in the ocean!" masayang sabi ni Liovie habang ipinapakita ang kaniyang paboritong laruan na halos kupas na ang kulayNatawa ako at hinalikan siya sa noo. "Of course, baby. Pero siguraduhin mong hindi mo siya maiiwan doon, ha? Kundi, iiyak ang mermaid mo dahil malalayo siya sa iyo."Habang nag-e-empake ako ng mga damit namin, hindi ko maiwasang mapatingin sa gold bracelet na nasa ibabaw ng drawer ko. Kumikinang ito kahit sa ilalim lang ng simpleng ilaw ng bumbilya namin.Hanggang ngayon, hind

[27]SAVINE’S POV"Sigurado ka bang okay lang kayo rito, Ma? Pwede naman kaming tumanggi nalang ni Jace sa dinner na inaalok nila e." tanong ko kay Mama.Nasa dalampasigan kami. Maaliwalas ang gabi, at ang tanging liwanag ay mula sa buwan at sa mga sulo ng resort. Pinapanood namin si Liovie na masayang gumagawa ng sandcastle kasama ang kaniyang Lola Emiliana."Naku, Savine. Mag-dinner na kayo ni Jace. Wag niyo kami intindihin. Tingnan mo nga ang apo ko, parang hindi nawawalan ng energy kahit gabi na." nakangiting sabi ni MamaTumango ako at tipid na ngumiti. Lumakad kami ni Jace papunta sa isang dinner set-up sa gitna ng buhangin. Pagdating namin doon, nandoon na sila. Lionel was sitting across from Via. He looked intimidating in his white linen shirt, his eyes fixed on the glass of wine in front of him. Via is wearing a pink summer dress that compliments her body shape."Savine! Jace! Come, sit!" masayang bati ni Via"I asked the chef to prepare the best seafood. Para naman sulit an

[29]LIONEL'S POVParang tumigil yung mundo ko.Tandang-tanda ko pa rin ang tono at lyrics ng kanta na yun kahit limang taon na ang nakakalipas."Ang iyong mga mata ay nagniningning. Limutin na ang lungkot, tayo na'y mahimbing..."Yun ang laging kinakanta sakin ni Elci dating tuwing napapansin niya na malungkot ako.I felt my knees weaken.I looked at Liovie. Tumingin siya sa akin gamit ang kaniyang malalaki at inosenteng mga mata. Eyes that, for the first time, I truly saw. Nakita ko ang hugis ng mga ito, ang paraan ng pagkurap niya, at ang talas ng kaniyang tingin. Hindi lang sila pamilyar. They were a reflection of the face I saw every morning sa harap ng salamin."Liovie..." Ang boses ko ay halos pabulong na langI felt a cold sweat break out across my forehead. "S-saan mo natutunan ang kanta na yan?"Liovie tilted her head, hawak pa rin ang maliit niyang plastic shovel. Pero bago pa makumpirma ang nasa isip ko ay may naramdaman akong tumakip sa balikat ko."Lionel, thank God na