เมียลับหมอศรันย์의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

@หนึ่งเดือนผ่านไป...สำหรับ นพ. ศรันย์ วรโชติเมธี ชีวิตที่เคยถูกขีดเส้นไว้อย่างแม่นยำดุจไม้บรรทัดบัดนี้กลับบิดเบี้ยวจนมองไม่ออก เขาเริ่มไม่มีสมาธิในการผ่าตัด มือที่เคยนิ่งสนิทกลับสั่นเพียงเล็กน้อยเมื่อเห็นนักศึกษาหญิงในชุดนักศึกษาปีหนึ่งเดินผ่านวอร์ด ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันบัดนี้กลายเป็นกรงขังที่โดดเดี่ยวที่สุดเขาพยายามโทรหาพระพายวันละนับร้อยสาย แต่สิ่งที่ได้รับมีเพียงน้ำเสียงอัตโนมัติที่ตอบกลับมาว่า "เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้" เธอเปลี่ยนเบอร์ ย้ายหอพักที่เขาเคยรู้พิกัด และตัดขาดเขาทุกช่องทางราวกับเขาเป็นอาชญากรที่เธอไม่อยากพบเจออีกจนกระทั่ง... เพื่อนหมอในกลุ่มแชร์สตอรี่ไอจีเป็นภาพบรรยากาศร้านเหล้ากึ่งบาร์แถวมหาวิทยาลัย และในเงามืดด้านหลังโต๊ะพูล เขาเห็นร่างเล็กที่คุ้นตาในชุดสายเดี่ยวสีดำเปิดหลัง ที่เขาไม่เคยอนุญาตให้เธอใส่ เธอกำลังหัวเราะ... หัวใจของศรันย์กระตุกจนเจ็บแปลบ เธอหัวเราะในอ้อมแขนของ "ไอ้เกียร์" ไอ้เด็กวิศวะคนนั้นหมอหนุ่มไม่เสียเวลาถอดชุดกาวน์ด้วยซ้ำ เขาคว้ากุญแจรถแล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังร้านนั้นด้วยอารมณ์ที่คลั่งจนเกินขีดจำกัด@ณ ร้าน Hideo

ตลอดทั้งวันในโรงพยาบาล หมอศรันย์ไม่มีสมาธิทำงานเลยแม้แต่น้อย ภาพรอยยิ้มของพระพายที่ส่งให้หมอภีมมันตามหลอกหลอนเขาจนอยากจะขว้างแฟ้มประวัติคนไข้ทิ้ง ยิ่งเห็นหมอภีมเดินเข้าออกห้องพักฟื้นพร้อมขนมนมเนย เส้นประสาทของเขาก็แทบจะระเบิดจนกระทั่งช่วงเย็น หลังจากหมอนลินขอตัวกลับไปก่อน ศรันย์ก็ไม่รอช้าที่จะพุ่งตัวไปที่ห้องพักฟื้นของพระพายทันทีแต่ภาพที่เห็นผ่านช่องกระจกประตูทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า... หมอภีมกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนาของเพื่อนเขากำลังกุมมือของพระพายไว้ ขณะที่พายหัวเราะน้อยๆ กับมุกตลกของคนตรงหน้า"ปัง!"ศรันย์ผลักประตูเข้าไปโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ใบหน้าของเขาถมึงทึงจนหมอภีมต้องสะดุ้งรีบปล่อยมือ"อ้าว ศรันย์... ยังไม่กลับเหรอวะ?" ภีมถามพลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติ"กูมีธุระต้องคุยกับเด็กของกู... มึงออกไปก่อน" ศรันย์เค้นเสียงลอดไรฟัน คำว่า เด็กของกู ทำให้ภีมขมวดคิ้วในคำพูดนั้น"ธุระอะไรวะ? นี่มันเวลาพักผ่อนคนไข้ อีกอย่างมึงก็บอกเองว่าไม่ได้สนิทอะไร เป็นแค่เด็กฝากเลี้ยง กูก็แค่อยากมาดูแลน้องเขา...""กูบอกให้มึงออกไปไงภีม! อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ!""มึงเป็นอะไรของมึง"รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำ

@คืนเดียวกัน ในคืนเดียวกันนั้น กลิ่นอายของความพ่ายแพ้และแรงหึงหวงปกคลุมไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของหมอศรันย์ ขวดเหล้าราคาแพงถูกเปิดออกและพร่องไปเกือบครึ่ง ความเครียดที่สะสมบวกกับภาพรอยยิ้มของพระพายที่ส่งให้ชายอื่นทำให้ศัลยแพทย์ผู้สูงส่งควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เขานั่งดื่มเหล้าคอตกด้วยท่าทีของผู้แพ้ หัวใจมันสับสน หลากหลายความีีรู้สึกที่มีอยู่ในตัวเขา"แกร็ก..."เสียงเปิดประตูทำให้เขาปรายตาไปมอง หมอนลินเดินเข้ามาในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เน้นสัดส่วน เธอเห็นศรันย์ในสภาพที่เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยและดวงตาแดงก่ำก็รู้ทันทีว่าเขากำลังอ่อนแอ"ศรันย์คะ... ดื่มหนักไปหรือเปล่า?" ลินเดินเข้าไปโอบไหล่เขาจากด้านหลัง"ลิน มาได้ยังไง" "ลินรู้ว่าคุณเครียดเรื่องเด็กคนนั้น ให้ลินช่วยให้คุณผ่อนคลายดีไหมคะ?"หมอนลินไม่รอคำตอบ เธอเริ่มปลดซิปเดรสยาวลงจนมันร่วงไปกองที่ปลายเท้า เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าใต้แสงไฟรำไร เธอจงใจเสนอตัวให้เขาถึงที่ หวังจะใช้ค่ำคืนนี้ผูกมัดหัวใจเขาไว้จริงๆ"คุณมองลินให้ชัดๆ ลินในตอนนี้คุณชอบไหมคะศรันย์"ศรันย์มองร่างนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ภาพที่ซ้อนทับขึ้นมาไม่ใช่หมอนลิน แต่เป็นร่างเล็กที่สะอ

"กรี้ดด""โคร่มมม!!!"แรงปะทะดังสนั่นยังคงก้องอยู่ในหูของศรันย์ ร่างของพระพายกระเด็นไปตามแรงกระแทกก่อนจะตกลงสู่พื้นถนนราวกับตุ๊กตาที่ถูกทิ้งขว้าง หมอหนุ่มที่เคยเยือกเย็นที่สุดยืนนิ่งค้างไปหลายวินาที ลมหายใจเขาขาดช่วงไปชั่วขณะ ก่อนที่ความหวาดกลัวจะสั่งให้ขาสองข้างพุ่งออกไปหาคนบนพื้น"พาย... พาย!"เขาทรุดตัวลงประคองร่างที่โชกไปด้วยเลือดขึ้นมาแนบอก ใบหน้าที่เคยดื้อรั้นบัดนี้ขาวซีดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งการตอบสนอง แผลแตกที่ศีรษะมีเลือดไหลอาบ แต่สิ่งที่ทำให้ศรันย์หัวใจหยุดเต้นและชาวาไปทั้งตัวคือ 'เลือดสีแดงสด' ที่ค่อยๆ ไหลซึมผ่านกางเกงผ้าเนื้อบางตรงหว่างขาของเธอออกมาจนนองพื้นถนน"ไม่... ไม่จริง... พาย ตื่นสิพาย!" เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือมือที่เคยนิ่งสนิทเวลาถือมีดผ่าตัดกลับสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ "ใครก็ได้! โทรตามรถพยาบาลที!! ใครก็ได้ช่วยเมียผมด้วย! อึก อึก""พาย..อย่าเป็นอะไรนะพาย พี่ขอโทษ"ศรันย์ร้องตะโกนเหมือนคนเสียสติ ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามา เขาไม่ได้สนใจหน้าตาหรือชื่อเสียงอีกต่อไป เขากอดร่างที่นิ่งสนิทนั้นไว้แน่น น้ำตาที่ไม่เคยไหลมานับสิบปีร่วงเผาะลงบนใบหน้าของคนในอ้อมกอด

@1 สัปดาห์ต่อมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา นพ. ศรันย์ วรโชติเมธี ไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้เข้าเวรผ่าตัดตามปกติ และไม่เหลือคราบศัลยแพทย์ผู้สูงส่งที่ใครๆ ต่างเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้ม ดวงตาแดงก่ำจากการไม่ได้นอนและเอาแต่จ้องมองหน้าต่างห้องพักฟื้นจากม้านั่งข้างล่างราวกับคนเสียสติเขารู้สึกเหมือนกำลังจะตายลงช้าๆ เมื่อพระพายยังคงปฏิเสธการเข้าเยี่ยมของเขาอย่างเด็ดขาด@ณ ห้องพักฟื้น (ช่วงเย็น)หมอภีมเดินเข้ามาตรวจอาการตามปกติ แต่สีหน้าของเขากลับดูเคร่งเครียดกว่าทุกวัน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะพูดกับพระพายที่นั่งพิงหมอนดูทีวีด้วยสายตาว่างเปล่า"พาย... พี่ขอถามอีกครั้งนะ พายแน่ใจจริงๆ เหรอเรื่องที่จะ ยุติการตั้งครรภ์?"คำพูดของหมอภีมเหมือนระเบิดที่โยนลงกลางใจคนที่แอบยืนฟังอยู่หลังประตูที่แง้มไว้เพียงนิด ศรันย์ที่ตั้งใจจะแอบเอาดอกไม้มาวางให้ตอนพายเผลอ ถึงกับมือไม้อ่อนจนช่อดอกไม้ร่วงลงพื้น"ค่ะพี่ภีม พายคิดดีแล้ว" พระพายตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความร้าวราน "พายไม่อยากให้เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นข้อผูกมัดระหว่างพายกับคนใจร้ายคนนั้น พายไม่อยากให้ลูกต้องมีสายเลือดของคนที่มองเห็นคนอ