All Chapters of เมียลับหมอศรันย์: Chapter 1 - Chapter 10

@หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... ภายในโถงทางเดินที่สว่างไสวและอบอวลไปด้วยกลิ่นยาของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง พระพาย ในชุดนักศึกษาปีหนึ่งยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าแผนกศัลยกรรมกระดูก มือเล็กกำสายสะพายกระเป๋าแน่นจนชื้นเหงื่อเธอไม่ได้มาหาเรื่องตื๊อเขาเหมือนอย่างเคย แต่เพราะ ‘คุณลุงศิระ’ พ่อของหมอศรันย์กำชับให้เธอเอาเอกสารสำคัญมาส่งให้ลูกชายของท่าน และท่านยังย้ำว่า "พี่หมอเขางานยุ่ง ถ้าไปถึงแล้วให้เข้าไปหาที่ห้องพักได้เลย"ถึงแม้จะเป็นคำอนุญาตจากผู้เป็นลุง แต่พายรู้ดี... ว่าสำหรับหมอศรันย์ เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว“มาหาใครคะหนู?” พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“เอ่อ... มาหาคุณหมอศรันย์ค่ะ เอาของมาให้”“อ๋อ คุณหมอเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จพอดีค่ะ นั่นไงคะ เดินมาโน่นแล้ว”พระพายหันไปตามปลายนิ้วของพยาบาล หัวใจที่เคยพยายามทำตัวให้เข้มแข็งกลับสั่นระรัว ภาพชายหนุ่มในชุดสครับสีน้ำเงินเข้มสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินตรงมาพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาแพทย์และพยาบาลผู้ช่วย ท่าทางที่ดูสุขุม เป็นมืออาชีพ และสง่างามของเขาทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งโถงทางเดินเขาดูเพอร์เฟกต์เสียจนพระพายรู้สึกว่าตัวเองเ

จูบที่รุนแรงและเอาแต่ใจสิ้นสุดลง แต่ความกดดันในบรรยากาศกลับยิ่งเพิ่มสูงขึ้น หมอศรันย์ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าอาบน้ำตาของเด็กสาวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งหงุดหงิดและมีความต้องการบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้"ขึ้นรถ" เขาออกคำสั่งเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นเหมือนจะรำคาญเธอเต็มที"ค่ะ"พระพายเดินไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุอก หมอศรันย์ก้าวตามขึ้นมาประจำที่คนขับ เขาไม่ได้ออกรถไปไหน แต่กลับถอยรถเข้าไปยังมุมอับที่สุดของลานจอดรถชั้นใต้ดิน ซึ่งแสงไฟส่องมาไม่ถึง แผ่นกระจกฟิล์มดำสนิทกลายเป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกออกไปในทันที เครื่องยนต์ยังคงทำงานส่งเสียงแผ่วเบา แต่ภายในรถกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด"พี่หมอ... พายขอโทษ""เงียบซะพาย ฉันเคยบอกแล้วให้เธอเรียกฉันว่าคุณหมอ ถ้าเธอยังดื้อที่จะพูดชื่อฉันอีกคำเดียว ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่"“พะ…พาย”“ฉันบอกให้เงียบ! เสียงเดียวที่เธอจะส่งออกมาได้ คือเสียงคราง เก็บเสียงของเธอไว้ครางจะดีกว่า”ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดปรับเบาะฝั่งผู้โดยสารให้เอนลงจนสุด ก่อนจะแทรกตัวข้ามคอนโซลกลางมาทาบทับร่างเล็กไว้ แรงกดทับจากร่างกายกำยำทำให้พระพายเ

“ลินครับ เรื่องเคสเมื่อวานเราไปคุยกันต่อที่ห้องผมไหม?” คำพูดที่นุ่มนวลของหมอศรันย์ที่เอ่ยกับหมอนลินยังคงก้องอยู่ในหู มันเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนหัวใจของพระพายจนแตกละเอียด เธอพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น ความรู้สึกหนาวสั่นเริ่มโจมตีร่างกายจนฟันกระทบกัน ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดจนหายใจไม่ออก"เขาชวนเธอขึ้นห้อง... ในที่ที่พระพายเพิ่งจะถูกเขาตีตราไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน"พระพายกลับมาถึงหอพักด้วยสภาพเหมือนคนวิญญาณหลุดลอย ร่างกายของเธอกำลังประท้วงอย่างหนัก พิษไข้จากการถูกเคี่ยวกรำบวกกับความเครียดที่สะสมมาทำให้เธอฟุบลงกับเตียงนอนที่ว่างเปล่า ความโดดเดี่ยวทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลพรากเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองชื่อ พี่หมอศรันย์ ด้วยมือที่สั่นเทา ใจหนึ่งก็เจ็บจนไม่อยากเห็น แต่อีกใจกลับโหยหาเศษเสี้ยวความเมตตาจากเขา💬pay : พี่หมอคะ... พายไม่สบาย ปวดหัวมากเลย ไข้ก็น่าจะสูงด้วย"💬Pay : พายลุกไปไหนไม่ไหวเลยค่ะ...พี่ช่วยมาดูพายหน่อยได้ไหม"เธอส่งไปแล้ว... และนอนจ้องหน้าจอด้วยใจที่ระทึก หวังเพียงแค่คำว่า ‘กินยาหรือยัง’ หรือ ‘นอนพักซะ’ แค่นั้นเธอก็พร้อมจะให้อภัยเขาทุกอย่า

@เวลาต่อมาเมื่อมาถึงคอนโด หมอศรันย์จัดการอุ้มร่างที่สั่นเทาของพระพายเข้าไปในห้องนอนทันที เขาลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก ความหึงหวงที่ยังตกค้างอยู่ในอกทำให้เขาไม่สามารถทำตัวเป็นหมอที่ใจดีได้เลย"ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขณะเดินไปหยิบกะละมังน้ำและผ้าขนหนู"ไม่ค่ะ... พายหนาว พายไม่อยากเช็ดตัว""ทีเมื่อกี้ตอนมันป้อนยาเธอไม่เห็นจะดื้อแบบนี้เลยนิ""พี่หมอ""อย่ามาสำออยนะพระพาย ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันเจียดเวลาไปหาเธอ เรียกร้องความสนใจเก่งนักนิ อย่ามาทำตัวปัญญาอ่อน อย่าทำตัวเรื่องมากต่อหน้าฉัน""พายแค่จะบอกว่าพายปวดหัว ไม่ได้คิดจะเรียกร้องความสนใจอย่างที่พี่พูด" พระพายพยายามขดตัวหนีภายใต้ผ้าห่มผืนหนาแต่หมอศรันย์กลับกระชากมันทิ้งอย่างรวดเร็ว"ฉันบอกให้ถอด! หรือจะให้ฉันฉีกมันทิ้งเหมือนตัวเมื่อกี้?"สายตาที่ดุดันทำให้พระพายจำต้องยอมให้เขาจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำจากศึกเมื่อคืน หมอศรันย์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่องรอยเหล่านั้น แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายเขาให้พลุ่งพล่านขึ้นมากกว่

@หนึ่งสัปดาห์ต่อมาหนึ่งสัปดาห์เต็มที่ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องพักส่วนตัวของศัลยแพทย์หนุ่ม นพ. ศรันย์ วรโชติเมธีในช่วงสามวันแรก เขายังคงใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติสุข เขายังคงเป็นหมอที่สมบูรณ์แบบ เดินตรวจวอร์ดด้วยใบหน้าเรียบเฉย ผ่าตัดคนไข้ด้วยมือที่นิ่งสนิท และไปทานข้าวกับหมอนลินตามความเหมาะสม เขายังคิดด้วยความยโสระบือในใจว่า พระพาย ก็แค่เด็กขี้น้อยใจ ครั้งนี้เธออาจจะงอนหนักกว่าทุกครั้งเพราะเห็นภาพที่เขาจูบกับนลิน แต่สุดท้าย... แมวที่หิวแสงแดดและความรักอย่างเธอก็ต้องเดินซมซานกลับมาหาเขาอยู่ดี"เด็กนั่นรักเขาจะตาย... จะไปไหนรอด เขาบอกตัวเองแบบนั้น"แต่วันที่สี่ วันที่ห้า และวันที่หกผ่านไป ความวุ่นวายที่เคยน่ารำคาญกลับเงียบหายไปอย่างผิดปกติ ไม่มีข้อความ "กินข้าวหรือยังคะ" ไม่มีสายโทรเข้าที่เขาต้องคอยกดสายทิ้ง และไม่มีร่างเล็กๆ มายืนดักรอหน้าแผนกพร้อมถุงขนมจนกระทั่งเย็นวันนี้... ขณะที่ศรันย์กำลังจะเก็บของกลับไปพักผ่อน พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมซองจดหมายสีขาว"คุณหมอศรันย์คะ มีคนฝากของมาให้ค่ะ""ใครครับ?" ศรันย์ถามสั้นๆ หัวใจกระตุกวูบหนึ่ง"เป็นนักศึกษาชายค่ะ เขาบอกว่าเพื่อ