All Chapters of เมียลับหมอศรันย์: Chapter 21 - Chapter 30

@10 นาทีต่อมา"ศรันย์! ไอ้ศรันย์! เปิดประตู!"เสียงตะโกนและแรงกระแทกประตูห้องนอนดังสนั่น หมอภีมที่ลืมกุญแจรถไว้จึงวนกลับมาอีกครั้ง แต่เขาสังเกตเห็นความผิดปกติที่ศรันย์ไม่ยอมตอบรับทั้งที่เขาล็อคห้องจากด้านในปัง! เมื่อประตูถูกพังเข้าไป ภีมถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นร่างของเพื่อนรักนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง โดยมีแผงยาเปล่าๆ และขวดเหล้าตกอยู่ข้างกาย"ไอ้ศรันย์! มึงทำเหี้ยอะไรลงไปวะ! ศรันย์! ตื่น!" หมอภีมพุ่งเข้าไปตรวจชีพจร มันแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ "ไอ้เวรเอ๊ย! กาย! มาช่วยกูหน่อย ศรันย์มันกินยาเกินขนาด!"หมอภีมรีบโทรหาหมอกายที่พักคอนโดเดียวกันกับศรันย์ทันที @ณ ห้องไอซียู โรงพยาบาลศรันย์ถูกพาตัวเข้าสู่กระบวนการล้างท้องอย่างเร่งด่วน สภาพพญาโบ้ที่เคยน่าสมเพช บัดนี้กลายเป็นร่างไร้สติที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เพื่อนหมอทุกคนต่างมายืนดูด้วยความสลดใจ ไม่มีใครคิดว่าคนยโสอย่างศรันย์จะเลือกทางจบชีวิตแบบนี้ในห้วงนิทราที่ก้ำกึ่งระหว่างความเป็นและความตาย ศรันย์ฝันเห็นพระพาย... เธอยืนอยู่ในทุ่งหญ้ากว้าง อุ้มเด็กทารกที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนที่สุด"พี่หมอคะ...

สายลมทะเลเริ่มเปลี่ยนทิศ เมฆฝนสีดำขรึมตั้งเค้าทะมึนปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าอำเภอสิเกา กลิ่นดินและกลิ่นคาวทะเลคละคลุ้งเป็นสัญญาณของพายุใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้าฝั่ง แต่ผู้ชายที่ชื่อ นพ. ศรันย์ วรโชติเมธี ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม... ที่โคนต้นมะพร้าวริมรั้วบ้านไม้สีขาว เขานั่งกอดเข่า ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นดีจากการกินยาเกินขนาดสั่นเทิ้มด้วยแรงไข้ที่เริ่มรุมเร้าภายในบ้าน พระพาย ยืนมองผ่านช่องหน้าต่างไม้ด้วยสายตาที่เรียบเฉย มือเล็กลูบหน้าท้องนูนสี่เดือนของตัวเองเบาๆ ความเจ็บปวดในอดีตมันหล่อหลอมให้ใจเธอแข็งแกร่งจนเกือบจะกลายเป็นหิน"พาย... ฝนจะตกหนักแล้วนะ ให้ไอ้ศรันย์มันเข้ามาหลบที่เพิงข้างบ้านหน่อยไหม?" หมอภีมที่ยังไม่ยอมทิ้งเพื่อนเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง พระพายให้เขาเข้ามาพักในบ้านเพราะแถวนี้ไม่มีโรงแรมหรือที่พัก ถ้าจะมีก็อยู่ห่างออกไปเกือบหนึ่งร้อยกิโลเมตร เห็นว่ามันค่ำมากแล้วและพายุกำลังจะเข้า เธอเลยให้เขา คุณหมอใจดีผู้เคยดูแลเธอเมื่อครั้งเจ็บป่วย เข้ามาพักภายในบ้านได้ ต่างจากอีกคนที่ยังคงคุกเข่าอยู่ด้านนอก"สภาพมันตอนนี้ไม่ไหวแล้วนะพาย ปากเขียวตัวสั่นไปหมดแล้ว"พระพายปรายตามองออกไปข้างนอก เห็

@เวลาต่อมาท่ามกลางกองโคลนและความอัปยศ หมอศรันย์ที่ถูกพระพายตราหน้าอย่างเจ็บปวด ทันทีที่ฟื้นขึ้นมาเขาผลักไสร่างของหมอนลินออกไปอย่างรุนแรงจนเธอเสียหลักล้มลงไปคลุกโคลนไม่ต่างจากเขา"ศรันย์! นี่คุณกล้าผลักลินเหรอคะ?" หมอนลินเบิกตากว้างร้องออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่เคยรุ่นแรงกับเธอแบบนี้มาก่อน ภาพคุณหมอที่เคยอ่อนโยนหายไปจากเขาไม่เหลือเค้าเดิมเลยสักนิด ศรันย์ไม่ได้สนใจความตกใจนั้น เขายันกายขึ้นมานั่งคุกเข่าจ้องมองผู้หญิงที่ใครๆ ต่างบอกว่าเพียบพร้อมด้วยสายตาที่รังเกียจยิ่งกว่าก้อนกรวดก้อนดิน"เออ! ผมผลัก! แล้วผมก็จะบอกคุณให้ชัดๆ ตรงนี้ด้วยนลิน" ศรันย์เค้นเสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น "เลิกทึกทักไปเองสักทีว่าผมรักคุณ ผมไม่เคยมีความรู้สึกอะไรให้คุณเลยสักนิด!""ศรันย์!!""ขนาดคืนนั้นคุณแก้ผ้าต่อหน้าผม เอาตัวมาถวายผมถึงที่... ผมยังไม่มีความรู้สึกอยากจะแตะต้องคุณเลยสักนิด เพราะอะไรรู้ไหม..เพราะในหัวของผมตอนนั้น มันมีแต่พระพาย.. มีแต่พระพายคนเดียวที่ผมอยากร่วมเตียงด้วย!""เกินไปแล้วนะศรันย์!!!" หมอนลินกรีดร้องเสียงหลงใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย เมื่อเห็นว่าชาวบ้านแถวนั้นเริ่มเดินออ

@สองชั่วโมงต่อมาภายในห้องพักฟื้นพิเศษ ความเงียบเชียบถูกทำลายลงด้วยเสียงวางถาดน้ำและกะละมังเหล็กดัง เคร้ง! จนหมอศรันย์ที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตัวโยน เขาปรือตาขึ้นมองเห็นพระพายยืนกอดอก ตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ“พาย... มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ศรันย์ถามเสียงแผ่ว พลางพยายามส่งยิ้มประจบ“เช็ดตัว!” พระพายสั่งเสียงเฉียบ หน้าตาของเธอบึ้งตึงราวกับถูกบังคับให้เข้ามาดูแลเขา“พี่ภีมบอกว่าพี่ต้องรักษาความสะอาดแผล พี่จะนอนเน่าให้เชื้อโรคกินจนตายในห้องนี้ไม่ได้ ลุกขึ้นมา!”"แต่พี่ไม่มีแรงเลย พี่ลุกเองไม่ไหว พายช่วยพยุงพี่หน่อยได้ไหมครับ""อย่ามาเรื่องมากนะพี่หมอ จะลุกไม่ลุก!!"“ครับๆ ลุกแล้วครับ” ศรันย์รีบพยุงกายซูบเซียวขึ้นนั่งอย่างว่าง่ายพึ่งจะรู้ว่าเมียตัวน้อยก็มีโหมดโหดกับเขาด้วย แต่ดูๆแล้วน่ารักชิบหายเขานั่งยิ้มมองหน้าพระพายที่ทำหน้าบูดบึ้ง แต่ทันทีที่ผ้าขนหนูผืนหนาสัมผัสลงบนหน้าอก ศรันย์ถึงกับหน้าเขียวและสะดุ้งสุดตัว เพราะน้ำในกะละมังนั้นมันไม่ได้เป็นน้ำอุ่นตามมาตรฐานโรงพยาบาล แต่มันคือ น้ำใส่น้ำแข็ง ที่เย็นเจี๊ยบจนควันแทบออกปาก!“พะ...พาย !! น้ำมันเย็นมากเลยนะครับ

@2 สัปดาห์ต่อมาในเช้าที่อากาศแจ่มใส พระพายนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่พลางใช้พัดสานโบกไล่ความร้อน เธอจ้องมองร่างสูงที่กำลังสาละวนกับการกวาดใบไม้รอบบ้านด้วยสายตาขวางๆ"พี่หมอ... เมื่อไหร่จะกลับกรุงเทพฯ ไปสักที?" เสียงหวานตวาดถามขึ้นลอยๆ แต่ทำเอาคนถูกถามชะงักไม้กวาดในมือทันที"พายว่าอะไรนะ?" ศรันย์หันมาถามพลางส่งยิ้มแหย"พายถามว่า เมื่อไหร่พี่จะกลับกรุงเทพฯ ไปสักที!" พระพายย้ำประโยคเดิมด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ยังไม่กลับหรอก พายท้องเริ่มโตแล้ว ถ้าพี่กลับแล้วใครจะดูแลพาย""งานการที่โรงพยาบาลไม่มีทำหรือไง ถึงได้มาเดินเกะกะอยู่แถวนี้ได้เป็นเดือน พายบอกแล้วไงว่าเบื่อขี้หน้าพี่จะแย่อยู่แล้ว เห็นหน้าพี่ทีไรพายอยากจะอ้วกออกมาทุกที!""พี่ลางานยาวแล้ว พี่อยากอยู่ดูแลพายกับลูก พายไม่ต้องห่วงหรอก โรงพยาบาลก็ของครอบครัวพี่ จะลาเป็นเดือนเป็นปีก็ไม่มีใครกล้าไล่พี่ออกหรอก" ศรันย์พยายามใช้ความใจดีเข้าสู้ เขาค่อยๆ ขยับก้าวเข้าไปหาเมียสาว "พี่ิอยากอยู่กับพาย อยู่ใกล้ๆพาย""ไม่ต้องมาใกล้!" พระพายยกมือขึ้นปิดจมูกรั้นของเธอไว้แน่นใบหน้าหวานเหยเกด้วยความพะอืดพะอมทันทีที่เขาขยับเข้าใกล้ "ออกไปนะ! พายบอกให้พี่ออกไป