All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 121 - Chapter 130

Pagdating nila sa may elevator, saka lamang tuluyang ibinaba ni Sebastian si Mira.Sumandal si Mira sa dingding habang si Sebastian naman ay tahimik na pinindot ang button ng elevator. Pahapyaw siyang sinulyapan nito. Naroon pa rin sa mukha niya ang bakas ng luha—maninipis na guhit ng pag-iyak na hindi pa tuluyang nawawala.Bumukas ang pinto ng elevator.Paika-ika si Mira habang papasok, at si Sebastian naman ay walang anumang ekspresyong pinindot ang close button. Sa loob ng maliit na espasyong iyon, para silang dalawang estrangherong walang nais sabihin sa isa’t isa. Ni isa sa kanila ay hindi tumingin sa kabila. Tahimik, malamig, at may isang uri ng pagkaputol sa pagitan nila na hindi maipaliwanag sa salita.Tanging nang muling bumukas ang pinto ng elevator saka muling gumalaw si Mira. Paika-ika siyang lumabas, inaalalayan ang sarili sa frame ng pintuan upang hindi matumba.Kumunot ang noo ni Sebastian at inabot ang braso niya.Ngunit mabilis iyong inalis ni Mira, tinatanggihan ang

Lalong umiinit ang magkabilang tainga ni Sebastian, na para bang unti-unting sinusunog ng init na hindi niya mapigil. Sa isang silid na silang dalawa lang ang naroon, kapwa nasa hustong gulang, at nasa isang posisyong napakalapit at napakalinaw ang dating, napakadaling may mangyaring hindi na nila mababawi kapag nagsimula na. Ang hangin sa pagitan nila ay tila kumapal, punong-puno ng hindi masabing tensiyon. Bawat segundo ay lalo lamang nagpapabigat sa damdaming pilit nilang kinokontrol.Marahang dinilaan ni Mira ang mapula niyang mga labi. Bahagyang bumilis ang paghinga niya, at ang pagnanasang halikan siya ay tila lalo pang lumakas, paikot-ikot sa isip at dibdib niya hanggang sa halos hindi na niya mapigilan. Sa sandaling iyon, malinaw niyang naisip na hindi lang mga lalaki ang kayang maakit sa gandang nakikita nila. Kahit babae rin pala, puwedeng matinag, puwedeng mataranta, puwedeng mapalapit nang mapalapit dahil lamang sa isang mukha, isang titig, isang presensiyang sadyang mapan

Dalawang beses na natawa si Adrian, mababa at may halatang pang-aasar sa tono. “Kaya tama pala ang hinala ko,” sabi niya. “Kung gano’n, ano ba talaga ang iniinom mo ngayon?”“Lumayas ka nga.” Halatang wala sa mood si Sebastian na patulan pa siya. Mabigat ang boses nito, puno ng inis at pagtitimpi, na para bang sapat nang nakakagulo ang sarili niyang isip at wala na siyang pasensiya para sa kung sino mang gustong dumagdag pa roon.Nagkibit-balikat si Adrian, na tila walang balak masaktan sa pagtataray nito. “Hindi ako aalis,” sabi niya nang kampante. “Mahaba pa ang gabi, at wala namang nagyayaya sa akin lumabas. Dito na lang ako at sasamahan kitang sayangin ang oras mo.”“Kung gano’n, tumahimik ka.”“OK.”Pagkasabi niyon, hinubad ni Adrian ang salamin niya, saka ipinatong ang dalawang paa sa mesa na para bang nasa sarili niyang lugar lamang siya. Ipinihit niya nang bahagya ang ulo, ipinikit ang mga mata, at saka paalala pang sinabi, “Huwag kang tatakas nang palihim.”Sa isang iglap, tu

Umiling si Helena.“Kung gano’n, bakit ka umiiyak?” nagsalubong ang mga kilay ni Sebastian, at halatang nauubos na ang pasensiya niya. May tigas ang boses niya, walang bahid ng paglalambing, at lalo lamang iyong tumalim sa katahimikan ng sandali. “Kung hindi alam ng ibang tao ang totoo, iisipin nilang binully ka niya. Mas matanda ka dapat kaysa sa kaniya. Hindi ka ba nahihiya, umiiyak ka sa harap niya?”Natigilan si Helena.Sunod-sunod na pumatak ang mga luha sa mga pisngi niya, tila mga bulaklak ng peras na nabasa ng ulan—napakalambot tingnan, napakalinaw.Maging si Mira ay talagang nagulat sa narinig niya mula kay Sebastian.Hindi niya inasahang ganito ang sasabihin nito. Akala niya, kung tutuusin, siya na ang pinakamasakit magsalita sa kanilang dalawa. Ngunit ngayon, malinaw na si Sebastian ay hindi mas mabait kaysa sa kaniya—kung tutuusin, mas malupit pa nga yata ito. Walang paliguy-ligoy, walang pag-iingat, at lalong walang pag-aalinlangan sa paraan ng pagsagot nito kay Helena.D

Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ng elevator, tila nakahinga rin nang maayos si Sebastian.Mabilis siyang lumabas habang buhat pa si Mira. Hindi na siya nag-aksaya ng kahit isang segundo. Pagdating sa harap ng pinto, agad niya itong binuksan, ipinasok si Mira, at saka siya dumiretso sa loob. Pagkatapos niya itong maibaba, tahimik siyang umakto na para bang may inaayos sa sarili niyang katawan, halatang pilit niyang ibinabalik ang sariling kontrol.Nanatili si Mira sa may pintuan, nakahawak sa hamba ng pinto.Nang makita niyang kumuha si Sebastian ng isang bote ng tubig mula sa refrigerator at agad iyong ininom nang nakatingala, bahagyang tumaas ang kilay niya at kusang namukadkad ang ngiti sa kanyang mga labi. Halatang-halata sa kanya ang pinipigilang reaksyon ng lalaki, at lalo lamang siyang naaliw doon.Marahan siyang sumunod ng isang hakbang papasok at isinara ang pinto. Magtutuloy pa sana siya sa panunukso rito, ngunit bago pa siya makapagsalita nang higit, nauna nang dumiretso s