All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 101 - Chapter 110

Hindi na umuwi ang sasakyan.Sa halip, dumiretso ito sa parehong private restaurant na pinuntahan nila noong Bagong Taon.Karaniwan, tumatanggap naman ng ibang bisita ang lugar. Ngunit iba ang pamilya Montenegro. May espesyal silang pribilehiyo roon. Ang pinakamagandang silid ay laging nakalaan para sa kanila, na para bang kahit hindi man sila magsabi ay alam na ng may-ari na dapat manatiling handa iyon anumang oras.Nang makita ng may-ari na dumating sina Sebastian at Mira, siya mismo ang lumabas upang sumalubong sa kanila.“Mr. Sebastian, Ms. Mira, kumusta po kayo nitong mga nakaraang araw?” magiliw na bati ng may-ari habang siya mismo ang nangunguna sa paglalakad.Dahil sa katawagang iyon, doon lamang muling naramdaman ni Mira na tila iisa pa rin silang pamilya ni Sebastian.“Mabuti naman,” kalmadong sagot ni Sebastian.Tiningnan siya ng may-ari, at punô ng tuwa ang mukha nito. “Narinig ko po kay Don Alejandro na maayos na raw ang paggaling ng katawan ninyo. Mamayang gabi, ipahahand

Pagkahugas ng kamay ni Mira, dahan-dahan siyang naglakad pabalik sa mesa upang tingnan ang mga pagkaing kararating lamang. Maayos ang pagkakalatag ng bawat putahe, at kahit hindi pa man niya natitikman ang alinman sa mga iyon, sapat na ang itsura ng mga pagkain upang mahulaan niyang pinag-isipan at inihanda ang bawat isa nang may pag-iingat. Ngumiti siya at saka sinabi, “Sa itsura pa lang, masasabi ko nang masarap na ang mga ito.”Halos lumiwanag lalo ang mukha ng may-ari sa narinig. “Maraming salamat po sa papuri, Young Madam.”Umiling nang bahagya si Mira, saka sumagot nang taos-puso, “Nakakain na ako rito dati. Totoo namang napakasarap talaga ng pagkain dito.”Dahil sa sinseridad ng tono ni Mira, lalo pang lumapad ang ngiti ng may-ari, na para bang hindi na halos maisara ang bibig nito sa tuwa. Kitang-kita sa mukha nito ang lubos na kasiyahan sa papuring natanggap. “Basta’t nagustuhan ninyo, masaya na ako. Sana po ay ma-enjoy ninyo ang pagkain. Kung may kailangan pa kayo, tawagin n

Nagpadala muli ng mensahe ang supervisor ni Mira, nagtatanong kung sino ang sumundo sa kanya.Nag-reply si Mira at ibinigay ang sagot.Ilang sandali lang, may bumalik na namang mensahe mula sa supervisor niya—ngunit sa halip na salita, isang shocked emoji ang ipinadala nito, na para bang hindi makapaniwala sa nalaman.Napakunot nang bahagya ang noo ni Mira. Nagpadala siya pabalik ng isang tandang pananong.Mabilis ding dumating ang sagot.[Anak-mayaman iyon, isang batang amo na narito lang para tikman ang ordinaryong buhay. Narinig kong masama ang ugali at madaling magalit, kaya mag-ingat ka at huwag mo siyang udyukan.]Tahimik na tiningnan ni Mira ang mensahe. Sa totoo lang, bahagya na rin naman niyang naramdaman iyon mula pa lang sa unang pagkikita nila. Sa ilang maikling palitan pa lamang, sapat na upang mabuo sa isip niya ang ugali ng lalaki—mayabang, walang gaanong pakikisama, at tila sanay na laging sinusunod ng iba.Nag-reply siya: [Salamat sa paalala.]Pagkatapos ay inilagay n

Dumaan sila sa isang pasilyong napapalibutan ng mga dingding na salamin. Mula sa labas ng corridor, wala kang maririnig ni katiting na ingay, at ni wala ring makikitang malinaw na pinto.Pinangunahan siya ni Gabriel sa ilang sunod-sunod na likong halos puro siyamnapung digri, paikot-ikot at tila sinasadyang iligaw ang sinumang hindi pamilyar sa loob ng gusali. Sa huli, huminto rin ito sa tapat ng isang salaming pinto at itinulak iyon pabukas. Lumingon ito kay Mira, saka naunang pumasok habang hinahayaang bukas ang pinto para sa kanya.Walang anumang pag-aalinlangan sa isip ni Mira nang sumunod siya sa loob.Ngunit pagkaraang makapasok siya at tuluyang magsara ang pinto sa likuran niya, doon lamang niya napagtanto na mali ang lahat.Ang mga taong nasa loob ay hindi ang mga pamilyar na mukhang kasama nila kanina.At higit sa lahat, puro lalaki ang naroon.Agad na napatingin si Mira kay Gabriel.“Mr. Gabriel,” sabi niya kaagad, pilit pinananatiling maayos ang boses. “Nagkamali ba tayo ng

Lumingon si Mira at sumulyap pabalik sa kumikislap at ubod-garang private club. Sa ilalim ng nakalalasing na karangyaan, makinang na ilaw, at nakasisilaw na ginto ng lugar na iyon, sino ang makapagsasabi kung gaano karaming karumihan ang itinatago roon?Kanina lamang, literal siyang naglakad papasok sa isang pugad ng panganib.Naroon siya sa sasakyan, ngunit ang isip at damdamin niya ay parang nakalutang pa rin sa ere, naghahabol sa pagkaunawa sa nangyari. Maya-maya, huminto ang sasakyan sa gilid ng kalsada.Mahigpit na napahawak si Timothy sa manibela habang nakatingin kay Mira. “Ayos ka lang ba?” tanong ni Timothy nang sa wakas ay maibalik niya nang kaunti ang sariling paghinga sa normal.Bahagyang natigilan si Mira, saka unti-unting bumalik sa wisyo.Ibinaba niya ang tingin sa mga daliri niya at parang doon lang niya napansin ang sariling katawan. Noong kinamot niya iyon kanina dahil sa tensyon at pagkabalisa, muling bumuka ang sugat at nagsimulang dumugo.Agad na kumuha si Timothy