All Chapters of รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนเช้า 07.55น. น้ำหวานแอบย่องออกมาจากประตูบ้านด้วยชุดจัดเต็ม ใส่เสื้อคอเต่ามิดชิด และแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ เธอตั้งใจจะเรียก Grab หนีไปก่อนเวลาที่เขานัดแต่พอพ้นประตูรั้ว... เธอก็ต้องเบรกหัวทิ่ม รถยุโรปคันหรูสีดำขลับจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าบ้าน และเจ้าของรถ วิศรุต ในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน ยืนพิงรถเท่ๆ รออยู่ก่อนแล้ว วิศรุต ปรายตามอง"มาเร็วกว่านัด 5 นาที... ใจร้อนอยากเจอผมขนาดนั้นเลย“ น้ำหวาน หน้าร้อนวาบ"ใครอยากเจอคุณ! ฉัน... ฉันจะออกไปทำธุระ!" วิศรุตเดินเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลังไปชนรั้วบ้าน เขาโน้มหน้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ สู้กับกลิ่นสบู่ของเธอ "ใส่คอเต่าซะมิดชิดเลยนะ... กลัวพ่อแม่เห็นรอย หรือกลัวเห็นแล้วจะ 'คิดถึง' เรื่องคืนนั้นกันแน่” "ไอ้หมาแก่! ถอยไปนะ!" วิศรุต หัวเราะเบาๆ ขึ้นรถครับน้ำหวาน... ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ไปส่งที่ห้าง แต่พาไปส่งที่ ห้อง'ผมแทน" น้ำหวานกัดริมฝีปากแน่นอย่างจำยอม ก่อนจะสะบัดบ๊อบเดินขึ้นรถไปอย่างหัวเสีย โดยมีวิศรุตมองตามด้วยสายตาเอ็นดู...แบบที่หมาป่ามองลูกแกะที่คิดว่าตัวเองเสือ น้ำหวานนั่งกอดอกชิดประตูรถที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามทำตัวเป็นอากาศ

น้ำหวานมองสร้อยที่ข้อมือ น้ำตาคลอเบาๆ แบบไม่รู้ตัว ความหวานมันจุกอกจนพูดไม่ออกจริงๆ ไลน์กลุ่ม: ผลไม้เปรี้ยวหวาน มะนาว: หวาน! เป็นไงบ้างจ๊ะ กินข้าวกับ "พี่รุต" อิ่มมั้ย หรืออิ่มอกอิ่มใจจนกินไม่ลง? 5555 มิ้น: นั่นดิ เห็นในสตอรี่พี่รุตลงรูปช่อทานตะวันด้วยนะ... อย่าบอกนะว่าของแก น้ำหวาน: เออ! ของฉันเองแหละ พวกแกไม่ต้องมาล้อเลยนะ วันนี้ฉันเกือบตายที่ร้านพาร์ทไทม์เพราะเขานี่แหละ ป่วนจนลูกค้าหายหมด! มะปราง: ป่วนยังไงก่อนนนน เขาไปเฝ้าแกขนาดนั้น แถมเมื่อกี้ฉันเห็นแกแวบๆ ในรถเขา พี่รุตดูละมุนมากนะตอนมองแก น้ำหวาน: ละมุนตรงไหน! เขาขู่จะระงับวีซ่าฉันเนี่ย! ไอ้พี่รุตวางแผนกับพ่อฉันเรื่องวีซ่าด้วย นิสัยเสียที่สุด! มะนาว: เดี๋ยวๆๆๆๆ เมื่อกี้แกเรียกเขาว่าอะไรนะ ไอ้พี่รุตเหรอ ยอมรับเป็นพี่แล้วเหรอจ๊ะน้องหวานนนน น้ำหวาน: ส่งสติกเกอร์หน้าโกรธอย่ามาจับผิด! ฉันเรียกตามประชด! มิ้น: แล้วสรุปเขาว่าไงบ้าง? เขาบอกชอบแกยัง? ฉันว่าอาการเขาชัดมากนะ โดยเฉพาะที่เขาพูดว่า... "ปีศาจที่รักเธอ" ตอนอยู่ที่ร้านน่ะ พนักงานคนอื่นเล่ากันให้แซ่ด! น้ำหวาน: รักบ้าอะไรล่ะมิ้น! เขาแค่กวนประสาทฉันเฉยๆ คำพูดพวกนั้นมันก็แ

หลังจากมื้อเที่ยงแสนอร่อยที่ทำให้คนตัวเล็กอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง วิศรุตก็พาน้ำหวานเลี้ยวเข้าสู่รีสอร์ตสุดหรูสไตล์พูลวิลล่าริมทะเลที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัวที่สุด ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป น้ำหวานถึงกับตาโตกับสระว่ายน้ำส่วนตัวสีฟ้าครามที่ทอดตัวยาวขนานไปกับห้องนอนหรู"ที่นี่... สวยจัง" น้ำหวานพึมพำลืมตัว"ชอบไหม ถ้าทำตัวน่ารัก พี่จะพามาทุกเดือนเลยก็ได้นะ" วิศรุตพูดพลางวางสัมภาระลงบนโซฟา แล้วหันมาสบตากับเธอด้วยสายตาที่ทำให้คนฟังใจสั่น"ไม่ต้องมาใช้มุขป๋าเลยค่ะ!" น้ำหวานรีบแก้เก้อ "บ่ายนี้หวานจะไปเล่นน้ำทะเล พี่รุตออกไปรอข้างนอกก่อนเลย หวานจะเปลี่ยนชุด!"วิศรุตเลิกคิ้วมองถุงช้อปปิ้งในมือเธอ "เปลี่ยนในห้องน้ำก็ได้นี่ ทำไมต้องไล่พี่ออกไปข้างนอกด้วย... หรือว่าชุดที่จะใส่ มัน พิเศษ จนพี่เห็นก่อนไม่ได้”"พิเศษบ้าอะไรล่ะคะ! หวานแค่อยากได้ความเป็นส่วนตัว ออกไปรอข้างสระเลยไป๊!" เธอเดินไปดันหลังกว้างของเขาให้พ้นประตูห้องนอน วิศรุตหัวเราะเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู ยอมออกไปนั่งรอที่เก้าอี้ริมสระน้ำแต่โดยดี15 นาทีผ่านไป...วิศรุตกำลังนั่งเช็กอีเมลในแท็บเล็ตพลางจิบน้ำเย็นรออย่างใจเย็น จนกระทั่งเสียงประตูกระจกเลื่อ

รถสปอร์ตคันหรูค่อยๆ ชะลอตัวเข้าสู่เขตรั้วบ้านของน้ำหวาน ลมเย็นจากแอร์ในรถสวนทางกับความร้อนรุ่มในใจของหญิงสาว เธอแอบเหลือบมองกระจกหลังเพื่อเช็กความเรียบร้อยของตัวเองเป็นรอบที่สิบ "เช็กขนาดนั้น... กลัวพี่ทำรอยไว้เหรอ" วิศรุตถามกลั้วหัวเราะ ขณะหักพวงมาลัยจอดนิ่งสนิท "ก็พี่ชอบนิสัยเสีย! ทำรอยบ้าอะไรไว้ก็ไม่รู้คราวก่อน หวานต้องใส่คอเต่าจนเหงื่อท่วม" น้ำหวานบ่นอุบอิบพลางจัดปกเสื้อเชิ้ตตัวสวยให้เข้าที่ วิศรุตดับเครื่องยนต์ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหา จนน้ำหวานต้องหดคอหนีด้วยความระแวง แต่เขากลับเพียงแค่เอื้อมมือไปลูบซอกคอขาวเนียนที่สะอาดสะอ้านไร้ร่องรอยนั้นอย่างเบามือ "ครั้งนี้พี่ใจดี... ไม่ทำที่คอ เพราะไม่อยากเห็นเธอใส่เสื้อมิดชิดปิดบังความสวย" เขาเลื่อนมือลงไปกุมมือเล็กที่มีสร้อยข้อมือทองคำขาวประกายวับ "แต่ที่ ไหล่ กับ หน้าอก น่ะ... พี่จองไว้หมดแล้วนะ รอยพวกนั้นผ้าคลุมถึง พ่อเธอไม่เห็นหรอก" "พี่รุต! ไอ้คนบ้า!" น้ำหวานฟาดเพียะเข้าที่แขนแกร่ง หน้าแดงจัดจนถึงใบหู "พูดออกมาได้ไม่อายปาก!" "อายทำไม... ในเมื่อมันคือความจริง" เขาจูบลงบนหลังมือเธอหนักๆ หนึ่งที "ลงไปได้แล้วครับ เดี๋ยวพี่เดินไปส

น้ำหวานนั่งร้องไห้โฮอยู่ในรถเพียงลำพัง มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นข้อความของวิศรุตที่ส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อนว่า คิดถึงแมวดื้อจัง ยิ่งเห็นเธอยิ่งรู้สึกรังเกียจ "ไอ้คนเจ้าเล่ห์! ไอ้หมาแก่ใจร้าย! จะหาตัวใหม่ใช่ไหม... ได้!" น้ำหวานวิ่งหนีไปพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า โดยไม่ได้ยินประโยคเด็ดขาดจากปากวิศรุตที่ตอบโต้ซาร่าอยู่ในห้องว่า... "ซาร่า ผมไม่ได้อยากให้คุณมาชอบอะไรเหมือนผม และผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว ส่วนเรื่องแมว ถ้าคุณอยากเลี้ยงก็เรื่องของคุณ! คุณชอบตัวไหนก็เลือกเอาเองตามสบายเลยนะ“ ”แต่ซาร่า รักคุณ“ ”นี่ฟังนะซาร่า ผมไม่ได้รักคุณ“ ”แล้วเรื่องระหว่างเราละคะคุณจะจบง่ายๆแบบนี้เหรอคะ” ”ไม่มีเรื่องของเรามันไม่ได้จบซาร่า เพราะมันไม่เคยเริ่มด้วยซ้ำ“ หลังจากที่วิศรุตจัดการตัดความสัมพันธ์กับซาร่าไปอย่างไม่ใยดี เขาก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกหงุดหงิดลึกๆ ที่จู่ๆ น้ำหวานก็เงียบหายไป ทั้งที่ปกติป่านนี้ต้องมีข้อความมาจิกเขาแล้ว เขาจึงกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาหน้าห้อง "ทวี... เข้ามาหาผมหน่อย แล้วสั่งกาแฟเข้ามาให้ผมแก้วนึงนะ" ไม่กี่นาทีต่อมา ทวีเดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาพร้อมกับทำหน้