Alle Kapitel von รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Kapitel 31 – Kapitel 40

ไนต์คลับหรู ยามค่ำคืนดูจะอึดอัดผิดปกติ เมื่อ วิศรุต เอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากพลางถอนหายใจทิ้งทวนเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบ "เฮ้ยรุต! แฟนก็กลับมาแล้ว งานการก็รุ่งเรือง มึงจะมานั่งหน้าซึมเป็นส้วมเต็มทำไมวะ" หมอศรัณย์ เอ่ยทักพลางหัวเราะ วิศรุตวางแก้วลงกระแทกโต๊ะดังปัง! "มึงไม่เป็นกูมึงไม่รู้หรอกไอ้หมอ! เมียอยู่ตรงหน้า ห่างกันแค่สองเมตรในห้องทำงาน แต่กูทำได้แค่สั่งให้เขาชงกาแฟ! จะกอดก็ไม่ได้ จะหอมก็ต้องดูซ้ายดูขวา หลวงพ่อท่านเล่นกูแรง... ทักว่าถ้าปีนี้เปิดเผยหรือเกินเลยดวงจะกุดถึงคาด กูเนี่ย... แทบจะกลายเป็นพระสายวัดป่าอยู่แล้ว!" "เอ้า! ก็ถือว่าตื่นเต้นไงมึง เหมือนแอบกินชู้" ธีร์แซว "ชู้กับผีสิ! นั่นเมียกู ตีตราจองมา 2 ปีครึ่ง กลับมาถึงแทนที่จะได้เปิดตัวฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืน กลับต้องมาเล่นเกม สายลับรักในเงา ต้องทำหน้านิ่งใส่กันต่อหน้าพนักงาน พอกูเผลอใจจะคว้ามาฟัด ยัยแมวดื้อก็อ้างคำหลวงพ่อไล่กูไปทำบุญ... กูคิดถึงเมียจะบ้าตายอยู่แล้วโว้ย!" ช่วงบ่ายคล้อยของวันต่อมาแสงแดดส่องผ่านม่านไฟฟ้าลงมาเป็นริ้วๆ น้ำหวานรู้ดีว่าวิศรุตกำลังพยายามข่มอารมณ์แค่ไหน เธอเดินถือเอกสารเดินอ้อมไปด้านหลังเก้

ตอนที่24พ่อคนที่2พ่อคนที่สอง แสงไฟจากวิวนครหลวงยามค่ำคืนที่มองลอดผ่านผนังกระจกของเพนท์เฮาส์หรู ไม่ได้ทำให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนลดความร้อนแรงลงเลย แม้จะผ่านสมรภูมิรักที่ออฟฟิศมาแล้ว แต่สายตาของวิศรุตที่มองร่างบางในอ้อมแขนกลับยังคงเต็มไปด้วยความกระหายโหยหา “ดึกแล้วไปอาบน้ำกันเถอะ พี่อาบให้” น้ำหวานถูกพี่รุตพยุงเข้ามาในห้องน้ำด้วยสภาพอ่อนระทวย แผ่นหลังเนียนสัมผัสกับผนังหินอ่อนที่เย็นชืดในคราแรก แต่เพียงครู่เดียวมันก็ร้อนฉ่าขึ้นมาเพราะแผ่นอกกว้างของคนตัวโตที่เบียดกระแทกเข้ามาหา "ไหนบอกว่าจะพามาอาบน้ำนอนไงคะ... พี่รุต... พอแล้ว" เสียงของเธอแหบพร่า มือเรียวพยายามดันไหล่เขาไว้แต่ไร้เรี่ยวแรง "ก็อาบอยู่นี่ไงครับ... แต่พี่ว่าสบู่มันยังไม่ทั่วตัวหวานเลยนะ และคนอาบน้ำเขาก็ต้องขัดตัวกันให้สะอาดจริงไหมครับ” เขาไม่ได้พูดเปล่า แต่กลับวางเธอลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ ก่อนจะเปิดฝักบัว Rain Shower ให้สายน้ำอุ่นชโลมลงมาจนเปียกปอนไปด้วยกันทั้งคู่ มือหนาเอื้อมไปหยิบสบู่อาบน้ำกลิ่นไม้หอมที่เขาใช้เป็นประจำมาชโลมลงบนฝ่ามือ ก่อนจะนวดเฟ้นไปตามผิวเนียนนุ่มที่ยังมีรอยรักสีกุหลาบจางๆ จากที่ออฟฟ

ตอนน้ำหวานการละคร ในห้องประชุมใหญ่ชั้นสูงสุดของ บริษัท Diamond Construction เย็นเยือกจนพนักงานระดับหัวหน้ากองต่างพากันก้มหน้ามองโต๊ะ วิบูลย์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะฝั่งขวา พลางลอบสังเกตการณ์ด้วยสายตาเรียบเฉย ปัง! เสียงฝ่ามือของวิศรุตกระแทกลงบนโต๊ะไม้โอ๊กดังสนั่นจนน้ำในแก้วกระเพื่อม เขายืนขึ้นเต็มความสูง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ผมเห็นคุณไปเรียนถึงปารีส พ่อคุณจ่ายค่าเทอมมหาศาล แต่ความรู้ที่ได้มากลับไม่ได้ช่วยให้สมองคุณพัฒนาขึ้นเลยเหรอ คุณบงกชรัตน์!" วิศรุตตะคอกเสียงดังจนคนนอกห้องยังสะดุ้ง น้ำหวานที่ยืนตัวสั่นเทา เงยหน้าที่นองน้ำตาขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อ "แต่หวาน... หวานเช็กรายละเอียดตามที่ พี่รุต..เอ่อ..ท่านประธานบอกแล้วนะคะ" "หยุดอ้าง! แล้วจำใส่หัวไว้ด้วยว่าที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่ที่วิ่งเล่นเหมือนตอนเด็กๆ!" วิศรุตตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "ที่ผมยอมรับคุณเข้าทำงาน ทั้งที่รู้ว่าคุณไม่มีประสบการณ์เลย ก็เพราะเห็นแก่ที่คุณอาอัธเป็นเพื่อนรักของคุณพ่อวิชัยท่านฝากฝังคุณมา และเห็นแก่หน้าอาวิบูลย์ที่ช่วยรับรองให้... แต่ดูสิ่งที่คุณตอบแทนความไว้ใจของพวกท่านสิ! ทำตัวเลขงบประมูลคลาดเคลื่อนไปเป็นร้อยล้

น้ำหวานเดินทางมายังคอนโดหรูที่วิบูลย์อ้างว่าเป็น ของขวัญ ในมือกำแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุไฟล์บัญชีลับ ที่วิศรุตและทีมไซเบอร์แก้ตัวเลขไว้ล่อซื้อไว้แน่น หัวใจเธอเต้นรัวแต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท เมื่อประตูห้องสูทเปิดออก เธอไม่ได้พบเพียงแค่อาวิบูลย์ แต่กลับเห็นหญิงสาวลูกครึ่งเอเชีย-ยุโรป ท่าทาง มาดมั่นดุจนางพญา ในชุดสูทสีแดงเพลิงนั่งจิบไวน์รออยู่ "นี่คือ เอมม่า ลี ตัวแทนจาก J.W. Construction... หุ้นส่วนคนสำคัญของอาเอง" วิบูลย์แนะนำด้วยสายตาละโมบ "เอมม่า... นี่บงกชรัตน์ คนที่ฉันบอกว่าจะเป็นกุญแจสำคัญให้เรา" เอมม่า ปรายตาคมกริบมองน้ำหวานตั้งแต่หัวจรดเท้า "ยินดีที่ได้รู้จัก... หวังว่าไฟล์ที่คุณเอามา จะคุ้มค่ากับคอนโดห้องนี้นะคะ" น้ำหวานวางแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะ "ไฟล์นี้รวมงบประมูลและตัวเลขต้นทุนที่พี่รุตเพิ่งแก้เสร็จเมื่อเช้าค่ะ... ถ้า J.W. เอาไปใช้ หวานรับรองว่าบริษัทพี่รุตจะไม่มีทางประมูลสู้ได้เลย" หนึ่งสัปดาห์ต่อมา... บรรยากาศในห้องโถงประกาศผลประมูลโครงการรัฐตึงเครียดถึงขีดสุด วิศรุตยืนหน้านิ่ง แววตาว่างเปล่าขณะที่โฆษกประกาศชื่อผู้ชนะ "ผู้ชนะการประมูลโครงการทางด่วนรอบเมือง... บริษัท J.W.

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่โกดังเก็บสินค้าแถบชานเมืองเงียบสงัดจนน่ากลัว วิศรุตขับรถพาน้ำหวานมาตามนัด โดยมีธีร์ยืนรออยู่ก่อนแล้วท่ามกลางกองคอนเทนเนอร์ที่ตั้งตระหง่าน “มาเร็วดีจัง”ธีร์เอ่ยทักทาย“ไหนจะให้ช่วยดูอะไร”วิศรุตถามขึ้น“กูสงสัย บัญชีในไดมอนกรุป มีคนภายในยักยอกว่า เลยอยากให้ช่วยดูเส้นเงินหน่อย”ความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาบรรยากาศในห้องควบคุมของโกดังเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม เมื่อชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่แค่คนไกลตัว แต่คือ ชัชวาลย์ หรือเจมส์ หลานชายของคุณหญิงแสงจันทร์ ซึ่งเป็นคนในครอบครัว ที่ธีร์รักและไว้ใจเหมือนญาติแท้ๆ น้ำหวานนิ้วสั่นระริกขณะที่ไล่ดูโครงสร้างผู้ถือหุ้น "พี่รุต... พี่ธีร์... ดูนี่สิคะ ชื่อผู้ถือหุ้นอันดับหนึ่งคือ ชัชวาลย์ รัตนเวทต์ ถือหุ้นถึง 45% แล้วดูชื่อที่สองสิคะ วุฒิพงษ์ อนันต์กุล... เอมม่า ลี นี่มันคนสนิทของอาวิบูลย์ชัดๆ!" ธีร์จ้องมองโลโก้ JW Construction & Design บนหน้าจอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธจัด "เจมส์... นายทำแบบนี้ได้ยังไง นายเอาเงินที่ยักยอกไปจากไดมอนด์กรุ๊ป ไปร่วมมือกับคนของอาวิบูลย์เปิดบริษัทมาทำลายบริษัทที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำของตัวเ