Alle Kapitel von รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Kapitel 41 – Kapitel 50

ขณะเดียวกันที่คฤหาสน์แสงจันทร์บ้านรัตนเวทต์ ธีร์กลับเข้าบ้านรัตนเวทต์ด้วยสีหน้าเครียดขรึมจน มิ้น (มินทิรา/มินตราจากเรื่องรักในเงาเพชร:มิ้น&ธีร์)สังเกตเห็น เธอเดินเข้ามาทักด้วยความห่วงใย “พี่ธีร์วันนี้ดูเหนื่อยๆ นะคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ“ “มิ้น... เรื่องยักยอกเงิน พี่กับวิศรุตเจอหลักฐานบางส่วนแล้ว ชัชวาลย์เกี่ยวข้องแน่นอน เขาเอาเงินบริษัทไปตั้ง JW Construction... ไฟล์สำคัญถูกล็อกไว้ แต่พี่จะหาต้นฉบับให้ได้ ไม่ต้องกังวลนะ พี่จะไม่ให้ใครมาทำร้ายบ้านนี้” มิ้นก้มหน้ารับคำด้วยความเชื่อใจ ขณะเดียวกันชัชวาลย์จ้องหน้าจอแท็บเล็ต เห็นชื่อ T.Tee และ V.Wisarut เข้าถึงไฟล์ เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้น “มันสองคน... กล้าเข้ามายุ่งกับไฟล์ของกูเหรอ! เกตุแก้ว! มาหาฉันเดี๋ยวนี้!” เมื่อเลขาคนสนิทเข้ามา ชัชวาลย์สั่งเสียงเข้ม “ฉันต้องการให้เธอไปเก็บต้นฉบับทุกอย่างจากห้องคลังเอกสาร ทั้งยอดโอน ไฟล์บัญชีลับ เอาไปซ่อนให้หมด อย่าให้พวกมันหาเจอ!” เกตุแก้วตัวสั่นด้วยความกลัว เธอมีส่วนผิดในนี้ด้วย เธอตัดสินใจรวบรวมหลักฐานทั้งหมด รวมถึง เครื่องเพชรฟียาเล่ ของ มิ้น ที่ขโมยมา ไปฝากไว้กับ มณีริน(ติดตามร

วิบูลย์ทุบโต๊ะเสียงดังปัง! หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาปรากฏข้อความตัวหนาสีแดงกระพริบว่า "SYSTEM LOCKED - AUTHORIZATION REQUIRED" "โธ่โว้ย! ไอ้รุตมันเล่นแรงกว่าที่คิด" วิบูลย์สบถอย่างหัวเสีย เขาพยายามรีโมทเข้าบัญชีลับเพื่อผ่องถ่ายเงินก้อนสุดท้ายออกไป แต่ทุกช่องทางถูกปิดตายด้วยกำแพงไฟร์วอลล์ที่วิศรุตจ้างทีมผู้เชี่ยวชาญมาวางระบบไว้โดยเฉพาะ วิบูลย์ไม่รอช้า รีบกดโทรศัพท์หา ใครบางคน ทันที "ท่านครับ... มันล็อคระบบหมดแล้ว! ผมขยับเงินไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ถ้ามันเรียกตรวจสอบบัญชีตอนนี้ ผมติดคุกแน่!" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมีเสียงนิ่งลึกตอบกลับมา "ใจเย็นๆ วิบูลย์... ในเมื่อมันใช้ สมอง สู้กับเรา เราก็ต้องใช้ หัวใจ สู้กับมัน ในมือฉันยังมีไพ่ใบสุดท้ายที่วิศรุตไม่มีทางกล้าปฏิเสธ วิศรุตยืนกอดน้ำหวานจากด้านหลัง สายตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์กรุงเทพฯ "น้ำหวาน... ต่อจากนี้ไป พี่อยากให้เธอเชื่อใจพี่ให้มากที่สุดนะ ไม่ว่าใครจะพูดอะไร หรือจะเห็นอะไร พี่ขอให้เธอมั่นใจว่าใจของพี่อยู่ที่เธอคนเดียว" น้ำหวานพยักหน้าเบาๆ ซบหลังมือแกร่ง "หวานเชื่อใจพี่รุตค่ะ... แต่หวาน

เช้าวันใหม่ห้องทำงานประตูดิจิทัลล็อกสนิท เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเงียบกริบ แต่หัวใจสองดวงกลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก วิศรุตไม่ได้แค่จูบทวงหนี้ตามคำขู่ แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและอัดอั้นมาตลอดหลายเดือนที่ต้องแอบซ่อนความสัมพันธ์ ริมฝีปากหนาบดเบียดลงมาอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนรุกรานเกี่ยวกระหวัด จนน้ำหวานสมองขาวโพลน มือหนึ่งของวิศรุตประคองท้ายทอยเธอไว้แน่น ส่วนฝ่ามือใหญ่อีกข้างที่ร้อนผ่าวเริ่มอยู่ไม่สุข... เขาเลื่อนมันลงมาลูบไล้ไปตามแนวสีข้างเนียนละเอียด ก่อนจะ บีบเค้นลงบนสะโพกมนอย่างเต็มแรง ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน้ำหวานต้องสะดุ้งสุดตัว "อื้อ..พี่รุต นี่ห้องทำงานนะคะ" น้ำหวานประท้วงเสียงพร่าชิดริมฝีปาก พยายามดันอกแกร่งออกแต่ร่างกายกลับทรยศ แผ่นหลังของเธอสัมผัสกับความเย็นของโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ขณะที่ร่างกายด้านหน้ากลับรุ่มร้อนเพราะสัมผัสของเขา "พี่ไม่สนแล้วน้ำหวาน... พี่อดทนมานานเกินไปแล้ว" วิศรุตกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าจนน่าใจหาย เขาซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ขบเม้มจนน้ำหวานเผลอจิกเกร็งมือลงบนไหล่แกร่ง กระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอเริ่มหลุดลุ่ยจากการรุกรานที่ดุดัน ฝ่ามือใหญ่เริ่มเ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในบ้านวรโชตเมธาเต็มไปด้วยความอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ แต่วิศรุตกลับรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ เขาคอยชำเลืองมองไปทางบันไดบ้านตลอดเวลา หวังจะเห็นร่างบางเดินลงมา แต่สิ่งที่ได้รับมีเพียงความเงียบและคำบอกเล่าจากแม่บ้านว่า "คุณหนูไม่หิวค่ะ" คุณอัธจ้องมองท่าทีลุกลี้ลุกลนของว่าที่ลูกเขยด้วยสายตาที่อาบน้ำร้อนมาก่อน เขาตัดสินใจวางช้อนลงแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ “มีอะไรกันหรือเปล่ารุต ทำไมน้ำหวานถึงไม่ยอมลงมาทานข้าว” วิศรุตสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เปล่าครับคุณอา น้องอาจจะเหนื่อย... ช่วงนี้ที่บริษัทกำลังยุ่งมาก มีหลายโปรเจกต์ที่ต้องสะสางครับ” คุณอัธพยักหน้าช้าๆ แววตาคมเข้มขึ้น “ในอนาคต สมมติว่ามีเหตุการณ์ที่เราไม่คาดคิด ที่มันหนักๆ มาทำให้เราต้องเลือกหรือตัดสินใจ... รุตคิดว่าจะปกป้องน้ำหวานได้ไหม“ คำถามนี้ทำเอาวิศรุตชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ”ได้สิครับคุณอา ยังไงผมก็ต้องเลือกน้ำหวานอยู่แล้ว... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่มีวันทิ้งน้อง” “งั้นอาก็ฝากลูกสาวคนนี้ด้วยนะ แกคือแก้วตาดวงใจของพวกเรา” คุณอัธพูดพลางสบตากับคุณวิมาลาที่นั่งย

แสงแดดยามสายส่องผ่านกิ่งไม้ใหญ่ในสวนสวย บรรยากาศรอบโต๊ะน้ำชากับครอบครัวของน้ำหวานเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความอบอุ่น วิศรุตที่เพิ่งวางมาดเข้มมาตลอดวันเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสของคนข้างกาย ทว่า... เสียงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าสูทกลับทำลายความสุนทรีนั้นลงอย่างสิ้นเชิง วิศรุตขอตัวเลี่ยงออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากคนสนิท "ว่าไงทวี..." "นายครับ! แย่แล้วครับ ตำรวจหลายนายพร้อมหมายค้นกำลังปิดล้อมโกดังวัสดุก่อสร้างครับ!" คิ้วเข้มของวิศรุตขมวดฉับ แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที "หมายค้นงั้นเหรอ แจ้งข้อหาอะไร" "สายรายงานว่ามีคนแอบอ้างว่าเราซุกซ่อนสิ่งผิดกฎหมายไว้ในโกดัง 7 ครับนาย ตอนนี้พวกนั้นเริ่มกดดันจะขอเปิดประตูโกดังให้ได้ ผมพยายามยื้อไว้แล้วแต่คงได้อีกไม่นานครับ" "จับตาดูพวกนั้นไว้ อย่าให้ใครขยับของในนั้นเด็ดขาด ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!" วิศรุตวางสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนน้ำหวานที่ลอบสังเกตอยู่รีบเดินเข้ามาหา "มีเรื่องด่วนใช่ไหมคะพี่รุต หวานไปด้วยค่ะ!" "ไม่ได้! มันอันตราย น้ำหวานรออยู่ที่นี่..." "ในฐานะพนักงานบัญชี หวานมีสิทธิ์ดูแลสต็อกสินค้าค่ะ และถ้าม