All Chapters of รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Chapter 21 - Chapter 30

วิศรุตขับรถมาจอดซุ่มอยู่หน้าบ้านน้ำหวานในความมืด เขาทำได้แค่จ้องมองแสงไฟจากหน้าต่างห้องนอนของเธอที่ยังเปิดสว่างอยู่ ใจหนึ่งก็อยากจะบุกเข้าไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่อีกใจก็รู้ว่าความสัมพันธ์ตอนนี้มันเปราะบางเกินกว่าจะทำให้อาอัธ ไม่พอใจ เขาตัดสินใจกดส่งข้อความรัวๆ แม้จะรู้ว่าถูกบล็อกเบอร์โทร แต่ไลน์ที่เธอบล็อกไว้อาจจะถูกเปิดอ่านถ้าเธอเปลี่ยนใจ วิศรุต: "พี่จอดรถอยู่หน้าบ้านนะน้ำหวาน... พี่รู้ว่าเธอโกรธเรื่องซาร่า แต่เรื่องแมวที่เธอได้ยิน มันคือแมวเหมียวจริงๆ พี่ไม่ได้จะหาใครมาแทนที่เธอ พี่รักเธอคนเดียว... ออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม?" น้ำหวานยืนแอบอยู่หลังม่าน เห็นรถสปอร์ตคันคุ้นตาจอดนิ่งอยู่ข้างล่าง หัวใจเธอสั่นไหวแต่ความเจ็บปวดมันมีมากกว่า เธอหยิบมือถือที่ปลดบล็อกชั่วคราวขึ้นมาอ่านข้อความนั้น... น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนหน้าจอ "รักเหรอ... รักแล้วทำไมต้องเอาเรื่องของหวานไปพูดเล่นกับผู้หญิงคนนั้น" เธอกระซิบกับความว่างเปล่า เธอกด Block อีกครั้งอย่างแน่วแน่ ก่อนจะหันไปหา แก๊ง 4 สาว ในกรุ๊ปแชตที่กำลังคุยกันเรื่องจองตั๋วเครื่องบิน น้ำหวาน: "ตั๋วออกวันจันทร์หน้าเลยนะพวกแก ฉันพร้อมแล้ว" มะนาว

วิศรุตถอนจูบออกเพียงชั่วครู่ก่อนจะประคองกึ่งลากน้ำหวานตรงไปยัง ห้อง VVIP ของคลับอีกครั้ง เพื่อสานต่อความสัมพันธ์ที่ค้างคาให้จบลงด้วยความเร่าร้อนในคืนสุดท้ายนี้ แสงไฟจากภายนอกที่ลอดผ่านม่านหนาเข้ามาเป็นสีสลัวสลัว ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ วิศรุตไม่ได้แค่กักขังเธอไว้ด้วยอ้อมกอด แต่เขากำลังใช้สายตาต้อนเธอให้จนมุม "พี่บอกแล้วไงว่าซาร่าไม่มีความหมาย... แล้วเรื่องแมวที่เธอเข้าใจผิด พี่ก็แค่เหงาเพราะไม่มีเธอ" เสียงทุ้มต่ำพร่าชิดใบหูเล็ก มือหนาเริ่มลูบไล้จากต้นแขนเนียนขึ้นไปสู่ลำคอระหง "ใจคอจะทิ้งกันไปทั้งที่ยังเข้าใจผิดแบบนี้จริงๆ เหรอ น้ำหวาน" น้ำหวานพยายามจะประคองสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แผ่นหลังของเธอเสียดสีกับประตูไม้จนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ความโกรธที่เคยมีมันมลายหายไปเกือบหมดตั้งแต่วินาทีที่เขาอธิบายเรื่องความจริง แต่มันถูกแทนที่ด้วยความประหม่าเมื่อรับรู้ถึงแรงอารมณ์ที่สื่อออกมาจากร่างสูง "แต่หวานตัดสินใจแล้ว... หวานขอคุณพ่อแล้ว ยังไงหวานก็ต้องไปปารีส" เธอตอบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกริบคู่นั้น วิศรุตเค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ

ตอน ใช้ชีวิตอิสระ✅✅✅ ภายใต้แสงสลัวของห้อง VVIP ที่เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ วิศรุตโอบกอดร่างบางที่สลบไสลอยู่ในอ้อมแขนเขาด้วยความหวงแหน เขากดจูบขมับชื้นเหงื่อของน้ำหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ให้ลึกที่สุด "จะไปจริงๆ เหรอ..." เขาพึมพำกับความเงียบ ก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นอก คืนนี้เขาพ่ายแพ้ให้แก่เธออย่างราบคาบ ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกาย แต่รวมถึงหัวใจที่ถูกยัยแมวเปรี้ยวตัวน้อยขโมยไปจนหมดสิ้น แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา กระทบเข้ากับใบหน้าเนียนใสของน้ำหวานที่เริ่มขยับตัวตื่น ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย และความอบอุ่นจาก วงแขนแกร่งที่ยังคงกอดรัดเธอไว้ไม่ยอมปล่อยตลอดทั้งคืน เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับไหล ปลายนิ้วเรียวเล็กลูบไล้สันกรามหนาเบาๆ อย่างลืมตัว "ตื่นมาก็ซนเลยนะ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นทั้งที่เขายังหลับตาอยู่ วิศรุตกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนหน้าอกอิ่มเบียดชิดกับแผงอกกว้าง "หวานต้องรีบไปแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อจะดุเอา"

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คาเฟ่สุดชิคแถวอพาร์ทเมนท์ วิศรุตในลุค Casual แต่ออร่าท่านประธานยังจับ นั่งจิบเอสเปรสโซ่พลางมองน้ำหวานที่กำลังละเมียดครัวซองต์ แสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบที่ สร้อยข้อมือ และ แหวน บนมือเรียวสวยจนเขาแอบยิ้มกริ่ม แต่แล้ว... "Bonne matinée, Nam-Wan!" (อรุณสวัสดิ์น้ำหวาน!) ชายหนุ่มตาสีน้ำฟ้า ผมบลอนด์ทองในชุดสปอร์ตดูดีเดินเข้ามาทักน้ำหวานด้วยรอยยิ้มละลายใจ เขาคือ "ลีโอ" ประธานรุ่นที่เป็นประเด็นในรูปถ่ายนั่นเอง "อ้าว ลีโอ! อรุณสวัสดิ์ค่ะ" น้ำหวานทักทายกลับตามมารยาท แต่ยังไม่ทันที่ลีโอจะขยับเข้ามาใกล้กว่านั้น ร่างสูงใหญ่ของวิศรุตก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้ววาดแขนโอบเอวน้ำหวานแสดงความเป็นเจ้าของทันที "C'est qui?" (นี่ใคร?) วิศรุตแกล้งถามเสียงเรียบแต่สายตาดุ "นี่ลีโอ เพื่อนที่หวานเคยเล่าให้ฟังไงคะ... ลีโอ นี่พี่รุตค่ะ คู่หมั้นของฉัน" ลีโอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาพิฆาตของชายไทยตรงหน้า "โอ้... ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมไม่คิดว่าน้ำหวานจะมีคู่หมั้นที่... ดู 'ดุ' ขนาดนี้" ลีโอพยายามตลกพลางจะยื่นมือมาเชคแฮนด์กับน้ำหวานตามธรรมเนียม แต่วิศรุตไวกว่า เขายื่นมือหนาไปจับมือลีโอไ

วิศรุตยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านวรโชติเมธาหลังจากคุณอัธบอกให้กลับไปก่อนเขาจ้องมองถุงกำมะหยี่ในมือด้วยความไม่เข้าใจอย่างถึงที่สุด "พี่ทำอะไรผิดวะน้ำหวาน..." เขาสบถออกมาแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ในหัวเขาวนลูป คิดถึงเหตุการณ์ตลอดเดือนที่ผ่านมา “หรือโทรหาน้อยไป ก็ไม่นะ โทรทุกวันแต่น้องไม่รับ หรือไปรับช้า ก็น้องบอกจะกลับเดือนหน้า แต่นี่กลับมาเองเงียบๆ หรือพูดอะไรไม่เข้าหูตอนคุยโทรศัพท์ครั้งล่าสุด“ เขาตัดสินใจกดโทรหา ศรัณย์ เพื่อนสนิทที่เป็นพยานในวันนั้นทันที "ไอ้หมอ! น้ำหวานกลับมาแล้ว... แต่ยัยนั่นเอาสร้อยกับแหวนมาคืนกูในงานแต่งซาร่า แล้วตอนนี้ก็ขังตัวเองในบ้าน ไม่ยอมเจอหน้ากูเลย!" "ห๊ะ กลับมาแล้วเหรอ แล้วทำไมเป็นงั้นวะ ในงานแต่งวันนี้มึงก็ไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ นี่หว่า นอกจากยืนกินเหล้ากับพวกกู" "นั่นสิ! กูยังไม่ได้คุยกับน้องซักคำเดียวเลยด้วยซ้ำ ยัยตัวแสบฝากเด็กเสิร์ฟเอามาให้แล้วหนีไปเลย กูทำอะไรผิดวะหมอ หรือน้องมีคนใหม่ที่ปารีสเลยหาเรื่องเลิกกับกู” ยิ่งคิด วิศรุตก็ยิ่งฟุ้งซ่าน เขาเริ่มโมโหจนหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่โมโหน้ำหวาน แต่โมโหตัวเองที่หาคำตอบไม่ได้ เขาไม่ยอมแพ้