All Chapters of รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Chapter 21 - Chapter 25

วิศรุตขับรถมาจอดซุ่มอยู่หน้าบ้านน้ำหวานในความมืด เขาทำได้แค่จ้องมองแสงไฟจากหน้าต่างห้องนอนของเธอที่ยังเปิดสว่างอยู่ ใจหนึ่งก็อยากจะบุกเข้าไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่อีกใจก็รู้ว่าความสัมพันธ์ตอนนี้มันเปราะบางเกินกว่าจะทำให้อาอัธ ไม่พอใจ เขาตัดสินใจกดส่งข้อความรัวๆ แม้จะรู้ว่าถูกบล็อกเบอร์โทร แต่ไลน์ที่เธอบล็อกไว้อาจจะถูกเปิดอ่านถ้าเธอเปลี่ยนใจ วิศรุต: "พี่จอดรถอยู่หน้าบ้านนะน้ำหวาน... พี่รู้ว่าเธอโกรธเรื่องซาร่า แต่เรื่องแมวที่เธอได้ยิน มันคือแมวเหมียวจริงๆ พี่ไม่ได้จะหาใครมาแทนที่เธอ พี่รักเธอคนเดียว... ออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม?" น้ำหวานยืนแอบอยู่หลังม่าน เห็นรถสปอร์ตคันคุ้นตาจอดนิ่งอยู่ข้างล่าง หัวใจเธอสั่นไหวแต่ความเจ็บปวดมันมีมากกว่า เธอหยิบมือถือที่ปลดบล็อกชั่วคราวขึ้นมาอ่านข้อความนั้น... น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนหน้าจอ "รักเหรอ... รักแล้วทำไมต้องเอาเรื่องของหวานไปพูดเล่นกับผู้หญิงคนนั้น" เธอกระซิบกับความว่างเปล่า เธอกด Block อีกครั้งอย่างแน่วแน่ ก่อนจะหันไปหา แก๊ง 4 สาว ในกรุ๊ปแชตที่กำลังคุยกันเรื่องจองตั๋วเครื่องบิน น้ำหวาน: "ตั๋วออกวันจันทร์หน้าเลยนะพวกแก ฉันพร้อมแล้ว" มะนาว

วิศรุตถอนจูบออกเพียงชั่วครู่ก่อนจะประคองกึ่งลากน้ำหวานตรงไปยัง ห้อง VVIP ของคลับอีกครั้ง เพื่อสานต่อความสัมพันธ์ที่ค้างคาให้จบลงด้วยความเร่าร้อนในคืนสุดท้ายนี้ แสงไฟจากภายนอกที่ลอดผ่านม่านหนาเข้ามาเป็นสีสลัวสลัว ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ วิศรุตไม่ได้แค่กักขังเธอไว้ด้วยอ้อมกอด แต่เขากำลังใช้สายตาต้อนเธอให้จนมุม "พี่บอกแล้วไงว่าซาร่าไม่มีความหมาย... แล้วเรื่องแมวที่เธอเข้าใจผิด พี่ก็แค่เหงาเพราะไม่มีเธอ" เสียงทุ้มต่ำพร่าชิดใบหูเล็ก มือหนาเริ่มลูบไล้จากต้นแขนเนียนขึ้นไปสู่ลำคอระหง "ใจคอจะทิ้งกันไปทั้งที่ยังเข้าใจผิดแบบนี้จริงๆ เหรอ น้ำหวาน" น้ำหวานพยายามจะประคองสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แผ่นหลังของเธอเสียดสีกับประตูไม้จนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ความโกรธที่เคยมีมันมลายหายไปเกือบหมดตั้งแต่วินาทีที่เขาอธิบายเรื่องความจริง แต่มันถูกแทนที่ด้วยความประหม่าเมื่อรับรู้ถึงแรงอารมณ์ที่สื่อออกมาจากร่างสูง "แต่หวานตัดสินใจแล้ว... หวานขอคุณพ่อแล้ว ยังไงหวานก็ต้องไปปารีส" เธอตอบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกริบคู่นั้น วิศรุตเค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ

ตอน ใช้ชีวิตอิสระ✅✅✅ ภายใต้แสงสลัวของห้อง VVIP ที่เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ วิศรุตโอบกอดร่างบางที่สลบไสลอยู่ในอ้อมแขนเขาด้วยความหวงแหน เขากดจูบขมับชื้นเหงื่อของน้ำหวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ให้ลึกที่สุด "จะไปจริงๆ เหรอ..." เขาพึมพำกับความเงียบ ก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นอก คืนนี้เขาพ่ายแพ้ให้แก่เธออย่างราบคาบ ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกาย แต่รวมถึงหัวใจที่ถูกยัยแมวเปรี้ยวตัวน้อยขโมยไปจนหมดสิ้น แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา กระทบเข้ากับใบหน้าเนียนใสของน้ำหวานที่เริ่มขยับตัวตื่น ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย และความอบอุ่นจาก วงแขนแกร่งที่ยังคงกอดรัดเธอไว้ไม่ยอมปล่อยตลอดทั้งคืน เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับไหล ปลายนิ้วเรียวเล็กลูบไล้สันกรามหนาเบาๆ อย่างลืมตัว "ตื่นมาก็ซนเลยนะ" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นทั้งที่เขายังหลับตาอยู่ วิศรุตกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนหน้าอกอิ่มเบียดชิดกับแผงอกกว้าง "หวานต้องรีบไปแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อจะดุเอา"