Alle Kapitel von รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Kapitel 51 – Kapitel 60

วิศรุตขับรถสปอร์ตคันหรู พาน้ำหวานมุ่งหน้าสู่หัวหิน "พี่รุตขับนิ่มจังเลยค่ะ หวานเกือบหลับแน่ะ" น้ำหวานเอ่ยเสียงใสพลางเอนตัวนอนบนเบาะหนังเกรดพรีเมียม "นอนเถอะครับ... เก็บแรงไว้ ฉลอง กับพี่ที่บ้านพักดีกว่า" วิศรุตหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากบางของคนข้างๆ จนน้ำหวานต้องรีบหยิบหมอนมาปิดหน้าแก้เขิน หลังจากใช้เวลาเดินทางจากกรุงเทพฯ เกือบสี่ชั่วโมง รถหรูของวิศรุตก็เลี้ยวเข้าสู่บ้านพักตากอากาศส่วนตัวติดชายหาดในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าพอดี น้ำหวานรีบถอดรองเท้าแล้ววิ่งลงไปแตะผืนทรายนุ่มๆ ทันที ความเครียดจากเรื่องที่โกดังหายไปเป็นปลิดทิ้ง "พี่รุตดูสิคะ ทะเลสวยมากเลย หวานไม่ได้มาหัวหินนานแล้ว" วิศรุตเดินตามมาติดๆ เขาไม่ได้มองทะเล แต่มองแผ่นหลังบางของคนที่กำลังร่าเริง "ชอบก็มาบ่อยๆ สิ พี่ให้คนเตรียมดินเนอร์ริมหาดไว้แล้ว ทานให้อิ่มนะ... เพราะคืนนี้เธอต้องใช้พลังงานเยอะหน่อย" คำพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงนั้นทำให้น้ำหวานหน้าแดงซ่าน เธอรีบชวนเขาไปทานอาหารทะเลสดๆ ที่จัดเตรียมไว้เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย บรรยากาศใต้แสงเทียนและเสียงคลื่นช่วยสร้างความผ่อนคลายได้เป็นอย

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ส่องลอดผ้าม่านสีขาวเข้ามา ทำให้น้ำหวานค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวย้ำเตือนถึง บทลงโทษ ที่ยาวนานเมื่อคืนนี้ได้เป็นอย่างดี เธอหันมองที่ว่างข้างกาย... มันว่างเปล่าและเย็นเยียบ แสดงว่าคนตัวโตตื่นไปนานแล้ว "สายขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย..." น้ำหวานพึมพำพลางรีบพยุงกายลุกขึ้นจัดแจงตัวเอง ก่อนจะเดินตามกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารออกมาที่ห้องครัว ภาพตรงหน้าทำให้น้ำหวานชะงัก... วิศรุตในชุดลำลองสบายๆ กำลังยืนอยู่หน้าเตา มือหนาที่เคยหยิบจับแต่เอกสารพันล้าน บัดนี้กำลังถือตะหลิวค่อยๆ จัดวางเครื่องเคราลงในกระทะใบเล็กอย่างตั้งใจ "อ้าว ตื่นแล้วเหรอเรา" เขาหันมาส่งยิ้มอ่อนโยน แตกต่างจากคนหื่นกระหายเมื่อคืนลิบลับ "ไปนั่งรอที่โต๊ะสิ พี่ทำ ไข่กระทะ สูตรพิเศษไว้ให้" บนโต๊ะมีไข่กระทะที่ตกแต่งด้วยหมูสับ กุนเชียง และต้นหอมซอยอย่างสวยงาม พร้อมกาแฟหอมฟุ้งและน้ำส้มคั้น น้ำหวานมองอาหารตรงหน้าแล้วความรู้สึกผิดก็แล่นเข้ามาจับใจ "พี่รุต... หวานขอโทษนะคะที่ตื่นสาย ปล่อยให้พี่รุตต้องมาทำกับข้าวให้กินแบบนี้" เธอพูดเสียงอ่อยพลางก้มหน้า "หวานควรจะเป็นคนตื่นมาเตรียมให

โควต้าครั้งที่3ของหลวงพ่อถูกใช้อย่าคุ้มค่าตลอด2วัน2คืน แสงแดดอ่อนๆ ที่พยายามลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน น้ำหวานขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงแรงกอดรัดที่ยังไม่ยอมคลายออกตั้งแต่เมื่อคืน เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้าคมเข้มของวิศรุตที่นอนจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว "ตื่นนานแล้วเหรอคะพี่รุต" เสียงหวานพึมพำงัวเงีย "สักพักแล้วครับ... พี่แค่อยากมองหน้าคนเก่งของพี่นานๆ หน่อย" วิศรุตไม่พูดเปล่า เขาโน้มลงไปจูบที่หน้าผากมนเนิ่นนาน "พอนึกว่าต้องกลับไปเจอไอ้พวกหมาลอบกัดที่กรุงเทพฯ พี่ก็ไม่อยากลุกจากเตียงเลยจริงๆ" น้ำหวานยิ้มบางๆ พลางเอื้อมมือไปลูบสันกรามแกร่งของเขา "หวานก็เหมือนกันค่ะ... แต่พี่รุตเคยบอกหวานไม่ใช่เหรอคะว่า เราต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้จบ เพื่อที่เราจะได้มีเวลามาพักผ่อนแบบนี้ด้วยกัน ตลอดไป ไงคะ" วิศรุตชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดยิ้มออกมา "นั่นสิ... เธอนี่ชอบเอาคำพูดพี่มาย้อนพี่อยู่เรื่อยเลยนะ" เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง แต่อ้อมแขนยังไม่ยอมปล่อย "งั้นเช้านี้พี่อนุญาตให้เธอทำตัวเป็นแมวขี้เกียจได้อีกแค่สิบนาทีนะ หลังจากนั้น... เราต้องช่วยกันเก็บกระเป๋า แล้วกลับไปเอาคืนพวกมันให้สาสม"

“อะไรลูก ทำไมหน้าตาตื่นแบบนั้น” วิมาลาวางกระเป๋าลงพลางมองลูกสาวอย่างไม่เข้าใจ “หวานเจอซองนี้ในห้องเก็บของค่ะ... นพดล รัตนเวทต์ คนนี้คือใครคะแม่ แล้วทำไมในนี้ถึงมีใบแจ้งเกิดที่เปลี่ยนนามสกุลเป็น เศรษฐวานิช... นามสกุลใครคะแม่“ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยของวิมาลาซีดเผือดลงทันที มือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำสั่นจนน้ำกระฉอก เธอกระชากซองเอกสารจากมือน้ำหวานไปกอดไว้แนบอกเหมือนกลัวใครจะมาแย่ง “แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปรื้อของในนั้น! ฝุ่นมันเยอะเดี๋ยวก็ไม่สบาย และมัน... มันไม่มีอะไรหรอกหวาน สงสัยจะเป็นลูกหนี้เก่าของคุณพ่อเขาละมั้ง” “ลูกหนี้ที่ไหนจะเอา เอกสารสำคัญ มาฝากไว้ในบ้านคนอื่นแบบนี้คะแม่ แล้วทำไมเอกสารสำคัญถึงอยู่บ้านเราด้วย หวานไม่เชื่อค่ะ!” “หวาน! อย่าเซ้าซี้แม่ได้ไหม!” วิมาลาตวาดเสียงสั่น ”เอาเอกสารมาให้แม่“ก่อนจะยกมือกุมขมับ “โอ๊ย... แม่ปวดหัวตุบๆ เลย สงสัยความดันจะขึ้น แม่ขอขึ้นไปพักก่อนนะ เรื่องนี้เลิกพูดถึงมันซักที!” วิมาลาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินขึ้นห้องไป ทิ้งให้น้ำหวานยืนอึ้งอยู่กลางห้องโถง เธอรู้ทันทีว่าว่าแม่โกหก วิศรุตเมื่อออกจากบ้านน้ำหวานแล้วตรงไป

เช้าวันแรกที่น้ำหวานกลับมาเหยียบไดมอน คอนสตรัคชั่น เธอก้าวเข้าบริษัทด้วยความรู้สึกแปลกๆ พนักงานสาวๆ แผนกอื่นพากันจับกลุ่มคิกคักพลางมองมาที่เธอด้วยสายตามีเลศนัย แต่น้ำหวานเลือกที่จะเชิดหน้าเดินผ่านหน้าห้องทำงานเข้าไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอตัดสินใจลดระดับความงอนลงครึ่งหนึ่ง เพราะเรื่อง "นพดล" มันใหญ่เกินกว่าจะเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปน น้ำหวานวางกระเป๋าแล้วเดินเข้าห้องทำงานประธานทันที “พี่รุตคะ หวานมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา...” น้ำหวานเอ่ยขึ้นขณะที่วิศรุตเงยหน้าจากกองเอกสาร แววตาเขาดูดีใจอย่างเห็นได้ชัดที่เห็นเธอกลับมา “หวาน! มาพอดีเลย พี่...” “เรื่องงอนเอาไว้ก่อนค่ะ” น้ำหวานตัดบทพลางยื่นข้อมูลที่เธอวิเคราะห์มา “เอกสารของคนที่ชื่อ นพดล มันซุกอยู่ในบ้านหวานมาตลอด และเขาเสียชีวิตไป 25กว่าปีแล้วค่ะพี่รุต แต่ทำไมถึงมีการเอาชื่อนี้มาอ้างว่าตายในไซต์งานเมื่ออาทิตย์ก่อน หวานสงสัยว่ามีการใช้ชื่อคนตายมาฟอกเงิน และที่สำคัญ... มันอาจจะเกี่ยวข้องกันถึงครอบครัวหวานด้วย” วิศรุตหน้าเครียดลงทันที เขาคว้าเอกสารมาดู “พี่จะรีบให้ไอ้ตุลช่วยเช็คเบื้องหลังให้ด่วนที่สุดครับหวาน ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะหาคำตอบใ