All Chapters of รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Chapter 61 - Chapter 70

วิศรุตชะงักไปกับคำพูดของคนตรงหน้า เขาถอนหายใจยาวพลางกุมมือเล็กไว้อย่างทะนุถนอม "พี่ขอโทษที่ดุวันนั้น... แต่มันไม่ปลอดภัยจริงๆ ครับหวาน ตอนนี้พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ถ้าหวานจะไปทำงาน หวานต้องสัญญาว่าจะอยู่แค่ในออฟฟิศเท่านั้น ห้ามลงไปที่ไซต์งาน ห้ามไปไหนคนเดียวอีก... พี่ดุหวานกี่คำ พี่ก็เจ็บใจตัวเองเท่านั้นแหละครับ" น้ำหวานเม้มปากแน่น พยายามใจแข็งทั้งที่ใจสั่นไปหมดเมื่อเห็นสายตาเว้าวอนของหมาแก่ที่ดูอิดโรย "พี่รุตสัญญาแล้วนะคะ... ว่าจะไม่มีคนอื่นมาแทนที่หวานจริงๆ ทั้งเรื่องงาน... และเรื่องหัวใจ" วิศรุตบีบมือนุ่มแน่นขึ้นอย่างยืนยัน "พี่สัญญาด้วยชีวิตครับ... พิมพรเป็นแค่พนักงานชั่วคราว ส่วนหัวใจพี่... มันมีเจ้าของชื่อบงกชรัตน์มาตั้งนานแล้ว และจะไม่มีวันเปลี่ยนใจด้วย" คุณหญิงแสงจันทร์นั่งฟังอยู่นาน เริ่มขมวดคิ้วสงสัย "มีเรื่องอะไรกันรุต... แล้วที่บอกว่าไม่ปลอดภัย มันหมายความว่ายังไง“ ”มีเรื่อง เครนล้มทับคนงานครับคุณยายน่าจะฝีมือ ระดับสูงเหมือนกันครับ “เอาคนไปช่วยมั้ยรุต แจ้งสำนักงานใหญ่ได้นะลูก” คุณหญิงมองด้วยความเป็นห่วง ”ไม่เป็นไรครับคุณยาย ผมจัดการแล้วครับ “เอาเถอะๆ ใ

พอพ้นจากสายตา เจนนี่ น้ำหวานสะบัดมือออกทันที แววตาที่เคยอ่อนลงกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "พี่เห็นมั้ย! นี่ไงผลงานของพี่... ไปที่ไหนก็เจอแต่เจ้ากรรมนายเวร พี่บอกว่าจบ แต่เขายังตามพี่ไม่เลิกแบบนี้ หวานจะมั่นใจได้ยังไงว่าวันข้างหน้าจะไม่มีเจนนี่ 2 เจนนี่ 3 หรือ เจนนี่4 โผล่มาอีก!" "หวาน... พี่สาบานได้ว่าพี่ไม่เคยยุ่งกับเขาอีกเลย พี่มีแค่หวานคนเดียว" น้ำหวานน้ำตาคลอ"พี่บอกว่ามีแค่หวานคนเดียว... แต่พี่ไม่เคยบอกว่า รัก หวานเลยสักคำ! พี่แค่หวงของ หรือพี่กลัวเสียหน้ากันแน่พี่รุต!" น้ำหวานวิ่งหนีไปที่ที่จอดรถ ทิ้งให้วิศรุตยืนนิ่งท่ามกลางสายตาคนทั้งห้าง เขาอยากจะตะโกนบอกรักเธอไปตรงนั้น แต่ในหัวเขากลับแวบภาพ วิศรุตยืนนิ่งงันกลางห้างหรู หัวใจเขาเต้นระรัวด้วยความกลัว... กลัวจะเสียน้ำหวานไปจริงๆ คำพูดของเธอที่ว่า "พี่ไม่เคยบอกว่ารักหวานเลยสักคำ" มันทิ่มแทงเข้าไปในใจ เพราะสำหรับผู้ชายอย่างเขา การกระทำสำคัญกว่าคำพูดมาตลอด แต่เขาลืมไปว่า ผู้หญิง ต้องการความมั่นใจมากกว่าแค่บัตรเครดิต เขาตั้งสติได้ก็รีบสับเท้าตามน้ำหวานไปที่ลานจอดรถทันที น้ำหวานวิ่งมาร้องไห้โฮอยู่ที่หน้ารถของวิศรุต เธอพยายาม

เมื่อเลิกงานวิศรุตรีบพาน้ำหวานมาส่งที่บ้านนด้วยความปลอดภัยน้ำหวานขอตัวขึ้นไปพักผ่อน คุณอัธก็เรียกวิศรุตเข้าไปพบเป็นการส่วนตัวภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวภายในห้องยิ่งทำให้บรรยากาศดูอึดอัด คุณอัธจ้องหน้าชายหนุ่มที่เขาเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "อาขอบใจที่เรา ช่วยทุกอย่างแต่อาอยากให้ถอยออกมา... โดยเฉพาะเรื่องของน้ำหวาน" คำพูดที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้วิศรุตขมวดคิ้ว เขาพยายามรวบรวมสติเพื่อโต้ตอบ "ผมทำตามหน้าที่ครับคุณอา... และที่สำคัญ ผมเป็นห่วงน้ำหวานจริงๆ ผมปล่อยให้เธอเผชิญอันตรายคนเดียวไม่ได้" คุณอัธแค่นยิ้มเย็น สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด “ความห่วงใยมันเป็นเรื่องดี... แต่ถ้าวันหนึ่ง เราพบว่าความจริงรอบตัวมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิด หากความถูกต้องกับความจริงมันเดินสวนทางกัน... จะยังกล้ายืนอยู่ข้างลูกสาวอามั้ย“ วิศรุตชะงักไปทันที คำพูดนั้นเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงใจ เขาเริ่มสังหรณ์ใจว่าความลับที่คนรุ่นพ่อปิดบังไว้นั้นอาจจะหนักหนาและดำมืดกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้มาก "ถ้าไม่มั่นใจว่าตัวเองจะรับไหว... ก็เลิกให้ความหวังลูกสาวอาซะตั้งแต่วันนี้

หลังจากวางสายจากวิศรุต ธัชยืนมองวิวกรงเทพฯ ผ่านกระจกบานใหญ่ด้วยความหนักใจ "ตุล... มึงว่าไอ้รุตมันจะไหวมั้ยวะ ถ้าน้ำหวานรู้ว่าพ่อของไอ้รุตคือคนที่ฆ่าพ่อตัวเองจริงๆ"ตุลถอนหายใจ "กูว่าเรื่องนี้มันมีเงื่อนงำว่ะธัช คนอย่าง วิบูลย์ พูดอะไรเราเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้หรอก มันอาจจะเป็นแผนปั่นหัว ไอ้รุต ก็ได้นะ"ในขณะที่ทุกคนรู้ความจริงเกือบหมดแล้ว น้ำหวาน ยังคงนั่งเศร้าอยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอแค่อยากรู้ว่านพดลคือใคร แต่ตอนนี้เธอกำลังถูกล้อมด้วยกำแพงความลับที่สูงชันขึ้นเรื่อยๆน้ำหวาน มองมือถือ "พี่รุตนะพี่รุต... สั่งพักงานไม่พอ ยังจะมาทำตัวห่างเหินอีกยังไม่รีบมาง้ออีกหวานจะโกรธจริงแล้วนะและหวานจะสืบเรื่องนี้ให้เจอด้วยตัวเองให้ได้ ไม่ต้องง้อพี่แล้ว”ในขณะที่ ธัช กำลังรัวคีย์บอร์ดแฮกเข้าไปในระบบหลังบ้านของบริษัทประกันภัยและธนาคารเพื่อกู้ไฟล์ของนพดลอยู่นั้น เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า การเจาะระบบของเขาไปทำลาย กำแพงกั้นข้อมูล(Firewall) ที่เคยมีคนจงใจปิดบังชื่อ เศรษฐวานิช เอาไว้ที่บ้านวรโชติเมธา น้ำหวานที่นั่งหน้าเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอไม่ได้ถอดใจ เธอกดรีเฟรชหน้า Google Search ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อ

เวลาเดียวกันในห้องที่ปิดม่านทึบ แสงสว่างเดียวมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของธัชที่กำลังทำงานอย่างหนัก วิศรุตเดินพล่านไปมาในห้องเหมือนเสือติดจั่น ใบหน้าเริ่มคล้ำ ตุลนั่งมองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง "รุต... มึงนั่งลงเถอะวะ เดินไปเดินมาแบบนี้ ความจริงมันไม่โผล่ออกมาเร็วกว่าเดิมหรอก" ตุลเอ่ยขัดขึ้น วิศรุตหยุดชะงัก เขาหันไปมองรูปถ่ายใบนั้นที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะ "กูทำใจให้นิ่งไม่ได้ว่ะตุล... ถ้ารูปนี้เป็นของจริง นั่นหมายความว่ากูกำลังรักกับผู้หญิงที่พ่อกูทำลายชีวิตเขาจนย่อยยับ มึงเข้าใจมั้ยว่ามันเจ็บแค่ไหนที่กูต้องกลายเป็นลูกของคนที่ฆ่าพ่อเขา! ไปเอาเหล้ามาไป กูอยากเมาว่ะ!“ ธัชถอนหายใจยาวพลางกดคีย์บอร์ด "กูเพิ่งเช็กพิกัดที่มาของไฟล์รูปที่ส่งเข้าเมลบริษัทมึง... มันถูกส่งมาจากไอพีปลอม (Proxy) ที่ซ้อนกันหลายชั้นมาก แสดงว่าคนส่งมันเตรียมตัวมาดี แต่มันมีร่องรอยหนึ่งที่มันพลาดรุต..." วิศรุตหูผึ่ง "รอยอะไร มันยังมีรอยอะไรอีกวะ” "ไฟล์นี้ถูกส่งออกมาจากแถวๆ สโมสรเก่านอกเมือง ที่พวกนักการเมืองกับมาเฟียชอบไปรวมตัวกัน... และที่นั่นคือถิ่นของ สมศักดิ์" ธัชหันหน้าจอมาให้ดู วิศรุตขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน "สมศักดิ์