All Chapters of รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Chapter 71 - Chapter 80

วันต่อมา ณ คอนโดของธัช..ความตึงเครียดยังคงปกคลุมทั่ววิศรุตยืนจ้องรูปถ่ายเปื้อนเลือดในมือด้วยแววตาว่างเปล่า ในขณะที่ธัชกับตุลหน้าซีดเผือดเพราะหน้าจอคอมพิวเตอร์เพิ่งโชว์ "เส้นเงินฟอก" ที่โยงไปถึงชื่อ วิชัย อนันตไพศาล อย่างดิ้นไม่หลุด กริ๊งงงง! เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง ธัชสะดุ้งสุดตัว เขารีบเช็กกล้องวงจรปิดหน้าห้องก่อนจะหันมาบอกเพื่อนด้วยเสียงสั่นๆ "รุต... พ่อมึง... พ่อมึงมา!" วิศรุตขบกรามแน่น "เปิดประตู..." ประตูถูกผลักออกอย่างแรง วิชัย ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทที่ดูยับเยินจากการเดินทางไกล แววตาของชายผู้ทรงอิทธิพลสั่นไหวเมื่อเห็นสภาพลูกชาย และเห็น "รูปถ่ายใบนั้น" วางเด่นอยู่บนโต๊ะ "รุต... ฟังพ่อ" วิชัยเอ่ยเสียงพร่า "พ่อจะให้ผมฟังอะไรอีก!" วิศรุตตะคอกกลับ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "รูปนี้... เส้นเงินฟอกที่โยงชื่อพ่อเข้ากับคดีวัคซีนปลอมและศพของนพดล พ่อจะบอกว่ามันคือเรื่องบังเอิญอีกเหรอครับ!" วิชัย น้ำเสียงเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นเด็ดขาด"ถ้าพวกแกขุดไปถึงชื่อ นพดล กับเส้นเงินพวกนั้น... พวกแกกำลังเปิดประตูลงนรก! รุต... แกรู้ไหมว่าทำไมฉันต้องพาแกหนีไปอยู่ป

ขณะที่ น้ำหวาน นั่งอยู่บนแท็กซี่ ความรู้สึกค้างคาใจเรื่องรูปของ กรองแก้ว ยังคงวนเวียนอยู่ ในหัวของเธอมันมีภาพทับซ้อน... ภาพของแม่ คุณหญิงวิมาลา ที่มักจะแอบหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดูแล้วร้องไห้บ่อยๆ ตอนที่เธอเป็นเด็ก ‘หรือว่าแม่จะรู้จักคุณกรองแก้ว‘ น้ำหวานตัดสินใจแล้วว่า คืนนี้เธอจะไม่ปล่อยให้ความสงสัยนี้ข้ามคืน เธอตรงดิ่งกลับบ้านวรโชติเมธา ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน เธอเห็นวิมาลานั่งร้อยพวงมาลัยอยู่ริมระเบียงเงียบๆ “แม่คะ... หวานมีเรื่องจะถามค่ะ” น้ำหวานเดินเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างๆ แม่ แววตาจริงจังจนวิมาลาต้องวางเข็มร้อยมาลัยลง “มีอะไรลูก ทำหน้าเครียดเชียว” “แม่รู้จักผู้หญิงที่ชื่อ กรองแก้ว ไหมคะ“ กึ๊ก! วิมาลาชะงักไปทันที มือที่กำลังจับพวงมาลัยสั่นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับซีดเผือดลงในพริบตา ความเงียบที่ปกคลุมห้องนั้นนานเกินไปจนน้ำหวานเริ่มใจคอไม่ดี “มะ... แม่ จะไปรู้จักคนชื่อนั้นได้ยังไงลูก หวานไปเอาชื่อนี้มาจากไหน” วิมาลาพยายามปรับเสียงให้ปกติ แต่หลบสายตาลูกสาว “จากคฤหาสน์แสงจันทร์ค่ะ วันนี้หวานเห็นรูปเขา... และหวานรู้สึกว่า เขาเหมือนหวานมาก มากจนหวานกลัว” หลังจากน้ำห

เพนท์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองของทนายหนุ่ม บัดนี้กลับมีกลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ และเสียงกุกกักจากคนตัวเล็กที่พยายามจะช่วยตัวเองทั้งที่ไหล่ยังพันผ้าพันแผล ตุลเดินเข้ามาพร้อมถุงโจ๊กเจ้าดังและมาดดุ"ผมบอกให้คุณนอนเฉยๆ ไงคุณพิม แผลที่ไหล่มันจะอักเสบเอาได้นะ ถ้าลูกความผมเป็นอะไรไป ผมจะฟ้องใครล่ะ“ พิมพร หน้าแดงนิดๆ"พิมเกรงใจนี่คะคุณตุล... คุณอุตส่าห์ให้ฉันมาพักด้วย แล้วยังต้องมาลำบากดูแลพิมที่นี่อีก" ตุล ชะงักไปนิด ก่อนจะวางชามโจ๊กลงแล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนพิมพรต้องถอยกรูด "เกรงใจเหรอ งั้นก็อยู่นิ่งๆ ให้ผมดูแลสิครับ ที่ผมพาคุณมาที่นี่ เพราะข้างนอกนั่นมันไม่ปลอดภัย... และที่สำคัญ ผมไม่อยากให้ 'พยานปากสำคัญ' ของผมต้องไปเจ็บตัวที่ไหนอีก" พิมพรทำหน้างง"พยาน... ปากสำคัญเหรอคะ" ตุล ยิ้มกวนตามสไตล์แต่สายตาอ่อนโยนลง"ใช่ครับ... สำคัญต่อรูปคดี และอาจจะ... สำคัญต่อใจทนาย ด้วยก็ได้นะ ใครจะรู้" น้ำหวานกลับมาถึงบ้านวรโชติเมธาด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เธอตรงไปหา วิมาลา ที่ห้องพระทันที น้ำหวาน: "แม่คะ! หวานรู้ความจริงหมดแล้ว หวานคือทายาทรัตนเวตท์ ทำไมแม่ต้องพาหวานหนีมาอยู่ที่นี่ ทำไมต้องบอกว่าพ่ออัธคือ

เมื่อตุลดูคลิปจบ จึงโทรตามธัช และวิชัย ให้มาที่เพนท์เฮาส์ของเขาและเปิดวิดีโอให้ดูอีกรอบ และเปิดเสียงจากโทรศัพท์เก่าที่บันทึกเสียงไว้ได้ พิมพร นั่งล้อมวงเงียบสนิทเมื่อเสียงจากอดีตเมื่อ 20 ปีก่อนเริ่มบรรเลง วิชัยนั่งหลับตา น้ำตาคลอเมื่อนึกถึงวินาทีที่เสียเพื่อนรักไป' และสิ่งที่เขาต้องแบกรับมาตลอด 20 ปีครับ เสียงในบันทึกจากโทรศัพท์เก่าความยาว 2 นาที ท่ามกลางเสียงฝนกระหน่ำและลมพายุ เสียงโต้เถียงที่สั่นเครือของ นพดล ดังขึ้นชัดเจน: "หยุดเถอะครับ... ผมจะคืนทุกอย่างให้ตระกูลรัตน พวกคุณจะฮุบสมบัติไปแบบนี้ไม่ได้!" ตามด้วยเสียงเหี้ยมของ ไอ้คม มือขวาสมศักดิ์:"มึงพูดมากไปแล้วนพดล... เจ้านายกูสั่งให้มึง 'หายไป' ตั้งแต่วันนี้!" ปัง! เสียงปืนดังสนั่นทำให้น้ำหวาน ที่แอบตามตุลมาจนถึงหน้าห้องและยืนฟังอยู่เงียบๆ ถึงกับเข่าอ่อนจนธัชต้องประคองไว้ ในคลิปวิดีโอแสดงภาพ วิชัย วิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปประคองร่างนพดล มือเขาเปื้อนเลือดสีเข้มไปหมด เขาหยิบปืนที่ตกอยู่ขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่ในวินาทีนั้นเอง สมศักดิ์ ก็ก้าวเข้ามาพร้อมวิบูลย์ สมศักดิ์: "โอ้โห... วิชัย! นี่แกฆ่านพดลเหรอ? หลักฐานคามือเลยนะ

เมื่อรถของวิศรุตจอดเทียบหน้าบ้าน น้ำหวานเดินเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจที่เย็นเฉียบ เธอเห็น วิมาลา นั่งร้อยพวงมาลัยอยู่อย่างสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "กลับมาแล้วเหรอหวาน... ไปไหนมาทั้งวัน" วิมาลาถามโดยไม่เงยหน้ามอง น้ำหวานวางซองเอกสาร DNA ลงบนโต๊ะตรงหน้าแม่ "หวานไปรับ ความจริง กลับมาค่ะแม่... ความจริงที่บอกว่าหนูคือ บงกชรัตน์ รัตนเวตท์ ไม่ใช่ลูกหนี้ที่คุณแม่พยายามบอก!" วิมาลาชะงักมือที่กำลังร้อยมาลัย เข็มในมือปักลงบนนิ้วจนเลือดซึม แต่เธอกลับไม่มีท่าทีเจ็บปวด เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน "ในที่สุด... ความลับมันก็รักษาไว้ไม่ได้จริงๆ สินะ" วิมาลาพึมพำเสียงแผ่ว เธอมองเลือดที่ซึมจากปลายนิ้วตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าสบตากับลูกสาวที่กำลังยืนสั่นด้วยความโกรธ "แม่ไม่ได้อยากขโมยชีวิตหวาน..." วิมาลาเริ่มเล่าด้วยเสียงที่สั่นเครือ "แต่วันนั้น... หลังจากที่แม่ทะเลาะกับพ่อนพดลเรื่องที่แม่ไม่ให้พ่อไปในไซต์งาน แม่คิดว่าพ่อทิ้งแม่ไปมีคนอื่น แต่วิชัยมาหาพ่อและเล่าให้แม่ฟังแม่จึงตามวิชัยไปที่โกดัง พอแม่ไปถึง พ่อก็ถูกยิงไปแล้ว วิชัยพยายามพาพ่อออกมาจากตรงนั้น แม่คิดว่าแม่ต้องหน