All Chapters of รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4: Chapter 81 - Chapter 90

ภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของ Diamond Group เต็มไปด้วยความกดดัน ผู้บริหารระดับสูงและผู้บริหารในเครือต่างนั่งประจำที่เพื่อรอพบกับ ทายาทสายตรง ที่เพิ่งถูกเปิดเผยตัวตน วิศรุต ในฐานะประธานบริหาร Diamond Construction นั่งหน้านิ่ง แววตาคมกริบของเขาคอยสังเกตปฏิกิริยาของทุกคน โดยมี ธัช ธีรภัทร รองประธานและ มณีริน ผู้บริหารระดับสูง นั่งคุมเชิงอยู่ข้างๆ ส่วน ธีร์ ธีรภพ นั่งสงบนิ่งในฐานะประธานใหญ่ โดยมี มินทิรา คอยช่วยเตรียมเอกสารสำคัญอยู่ไม่ห่าง สมศักดิ์ ในฐานะผู้ถือหุ้น 5%นั่งกัดฟันกรอด แสร้งทำเป็นกดโทรศัพท์เพื่อซ่อนความกังวล ในขณะที่ วัชระ รัตนเวทต์ หลานชายของวัชราซึ่งเป็นน้องของคุณรัตนผู้ถือหุ้น 15%ชายหนุ่มท่าทางสำรวยเจ้าชู้ กลับนั่งกระดิกเท้าและจ้องมองประตูห้องประชุมด้วยสายตาแพรวพราว "มาแล้วสินะ... ทายาทที่เขาว่ากันว่าสวยเหมือนนางฟ้า" วัชระพึมพำพลางเลียริมฝีปากเบาๆ ทำให้วิศรุตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับขบกรามจนเป็นสันนูน ประตูห้องประชุมเปิดออก... น้ำหวาน ก้าวเข้ามาในชุดสูทสีขาวเรียบหรูที่ส่งเสริมสง่าราศีของตระกูลรัตนเวตท์อย่างเต็มเปี่ยม เธอเดินนำหน้า พายุ ผู้บริหารฝ่ายยุทธศาสตร์เข้ามาด้

น้ำหวานเห็นอาการหึงของเขาชัดเจนจนแทบจะทะลุออกมาจากแววตา เธอเลยแกล้งยิ้มมุมปาก “เขาก็แค่มาถามว่าหวานจะ หวาน เหมือนชื่อมั้ยน่ะค่ะ... แต่พี่รุตไม่ต้องห่วงนะคะ หวานจัดการฟาดกลับไปเรียบร้อยแล้วเรื่องบัญชีเพชรที่เขายังซ่อนไว้” วิศรุตถอนหายใจยาวพลางกุมขมับ “มันเป็นหมาป่าในคราบนักบุญหวาน หวานห้ามอยู่กับมันสองต่อสองเด็ดขาด พี่แทบจะคลั่งตายตอนเห็นมันเดินออกมาจากลิฟต์แล้วพูดชื่อหวาน” น้ำหวานลุกขึ้นเดินไปหาเขาแล้ววางมือลงบนแขนเบาๆ “รู้แล้วค่ะ... หวานดูแลตัวเองได้ พี่รุตต่างหากที่ลืม ของสำคัญ ไว้จริงๆ หรือเปล่าคะถึงได้กลับมา“ วิศรุตมองหน้าน้ำหวาน แววตาที่แข็งกร้าวเริ่มอ่อนลง “ของสำคัญของพี่... ก็ยืนอยู่ตรงหน้านี่ไงครับ” วิศรุตถอนหายใจยาว ความตึงเครียดจางหายไปแทนที่ด้วยความล้า เขาจัดแจงปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้น้ำหวานอย่างถือวิสาสะ "ดึกมากแล้วครับ... กลับบ้านเถอะ พี่ไม่อยากให้หวานต้องทำโอทีจนดึกดื่นแบบนี้บ่อยๆ สุขภาพจะเสียเอา" วิศรุตพูดพลางคว้ากระเป๋าถือของน้ำหวานมาถือไว้เอง น้ำหวานเพิ่งสังเกตเห็นชัดๆ ว่าที่มุมปากของเขามีรอยช้ำสีเข้มและเลือดซึมออกมานิดๆ "พี่รุต! มุมปากไปโดนอะไรมาคะ ช้ำขนาดนี้เล

วิศรุตที่ควรจะกลับไปจัดการงานที่ Diamond Construction หลังจากผ่านศึกหนักมา กลับยังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของน้ำหวาน สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่นั่งรัวคีย์บอร์ดไม่วางตา “พี่รุตคะ... นี่มันเลิกงานนานแล้วนะคะ ทำไมยังไม่กลับไปพักผ่อนอีก ดูสิ แผลที่แขนก็ยังแดงๆ อยู่เลย” น้ำหวานเงยหน้าขึ้นดุเบาๆ “ก็พี่บอกแล้วไงว่าห่วง... เผื่อไอ้วัชระมันย้อนกลับมากวนหวานอีก พี่จะได้รับมือทัน” วิศรุตอ้างเหตุผลข้างๆ คูๆ พลางขยับแขนข้างที่มีรอยถลอกให้ดู “เนี่ย... พี่ยังเจ็บแผลอยู่เลยนะ หวานใจคอจะไล่คนเจ็บที่ลางานมาเพื่อเฝ้าแฟนเหรอครับ” น้ำหวานถอนหายใจยาวแต่แววตาสั่นระริก “ลางานก็ควรกลับไปพักที่บ้านสิคะ มานั่งจ้องหวานแบบนี้หวานจะทำงานรู้เรื่องได้ยังไง” วิศรุตลุกขึ้นเดินมาช้าๆ จนมาหยุดอยู่ที่ข้างเก้าอี้ทำงานของเธอ เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าแทบชิด “พี่ยังติดหนี้หวานตั้งหลายอย่างนะจำได้ไหมวันนั้นที่พี่ ดุหวานไป พี่นับนิ้วดูแล้วน่าจะประมาณ 60 คำได้มั้งน่ะ” “พี่รุต!” น้ำหวานหน้าแดงก่ำ “ใครเขานับกันคะ! ตอนนั้นหวานเจ็บจริง โกรธจริง ไม่นับเป็นตัวเลขหรอกค่ะ” “อ้าว... ไม่นับเหรอแต่พี่นับนะ” วิศรุตยิ้มเจ้าเล่ห์

บทรักดำเนินไปจนครึ่งค่อนคืน น้ำหวานที่นอนหายในรวยรินแทบหลับคาอกวิศรุต “พอแล้วใช่ไหมคะ” “พอก็พอ ครับ” เขากดจูบเบาๆบนหน้าฝากแต่มือยังคงซุกไซร้ไม่เลิก “พี่รุต ไหนว่าพอไงคะ” “พอหมายถึงพอใจครับแต่ตอนนี้ยัง ”คนหื่น“น้ำหวานบ่นอุบ เขากดใบหน้าลงกับความนุ่มหยุ่นหอมละมุนของปทุมถันคู่สวยอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้รุกรานด้วยความรุนแรง แต่กลับดูดดึงและคลอเคลียอย่างเนิ่นนานด้วยจังหวะที่โหยหา ราวกับเด็กน้อยที่กำลังค้นหาความมั่นคงในอ้อมอกของใครสักคน มือหนาที่เคยขยำอย่างมันมือเปลี่ยนเป็นโอบอุ้มไว้อย่างทะนุถนอม “พี่รุต... อื้อ... ทำไมคราวนี้ดู... อ้อนจังคะ” น้ำหวานพึมพำพลางลูบกลุ่มผมของเขาเบาๆ เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่รดรินอยู่บนผิวอก และความสั่นสะท้านเล็กๆ ที่ส่งผ่านมาจนถึงหัวใจ “หวานรู้ไหม... พี่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสัมผัสแบบนี้มันรู้สึกยังไง” วิศรุตพึมพำเสียงพร่าชิดกับผิวเนื้อนวล “พี่จำหน้าแม่ไม่ได้ พี่ไม่เคยได้กินนมแม่เหมือนเด็กคนอื่น... พี่โตมากับความว่างเปล่าที่มีแค่ความเข้มงวดของพ่อขวางกั้นไว้” น้ำหวานชะงักไป หัวใจบีบรัดด้วยความสงสารเมื่อได้ยินความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเพ

แผนกบัญชี Diamond Constructionวันนี้คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความอิจฉา เมื่อประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับตำแหน่ง ผู้ช่วยหัวหน้าแผนกบัญชี ปรากฏชื่อของ พิมพร ที่กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของน้ำหวานขึ้นมาแทนที่จะเป็นรุ่นพี่คนอื่น “เหอะ! ได้เลื่อนขั้นไวขนาดนี้ สงสัยจะใช้ เต้าไต่ตามรอยเพื่อนรักมาล่ะมั้ง” พนักงานปากสว่างประจำแผนกเริ่มเปิดประเด็น “นั่นสิ คนหนึ่งหายหน้าหายตาไปเพราะโดนพักงาน “ ”ไม่ใช่ว่าทนความเจ้าชู้ของบอสไม่ไหวจนลาออกไปแล้วเหรอ“ ”อีกคนเลยต้องรับช่วงต่อ ทำงานถวายหัวหรือถวายตัวให้บอสกันแน่ก็ไม่รู้ ถึงได้ตำแหน่งมาง่าย ๆ แบบนี้” พิมพรที่เดินถือแฟ้มเอกสารผ่านมาได้ยินเข้าพอดี เธอชะงักเท้ากำหมัดแน่น พยายามข่มอารมณ์โกรธไว้ในใจ ‘นินทาฉันไม่พอ ยังลามไปถึงน้ำหวานอีกนะพวกนี้!’ เธออยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่าเพื่อนรักของเธอไม่ได้ถูกพักงาน แต่กำลังไปนั่งคุมบังเหียนบริษัทแม่ที่ใหญ่กว่าที่นี่หลายเท่า! 📱 ในจังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือน LINE จาก 'ตุล' ก็ดังขึ้นช่วยดึงสติ ตุล: เย็นนี้ว่างมั้ยครับ พิมพร: ฉันว่าจะไปหาดูคอนโดเช่าน่ะค่ะ ที่เก่ามันไกลที่ทำงานไปหน่อย พิมพรพิมพ์ตอบด้วยอารมณ์ขุ่นมัวจากพว