บทที่ 11

🥮ตอนที่ 11🥮

🥮รักจบลงด้วยความตาย🥮

เทพหมิงเยี่ยกลัวว่าเฟิ่งหลานจะต้องลงไปรับโทษเคราะห์กรรมที่โลกมนุษย์จึงทำให้เขาต้องจำใจปฎิเสธและยอมที่จะตัดสัมพันธ์ในความรักครั้งนี้ดีกว่าที่จะต้องทนเห็นเฟิ่งหลานไปเผชิญเคราะห์บนโลกมนุษย์และนางต้องไปรักคนอื่นเขาคงทนเห็นเช่นนั้นไม่ได้ที่ชายอื่นจะต้องมาทำให้นางตายด้วยความรักคงจะให้มันเป็นเช่นนั้นไม่ได้

เทพหมิงเยี่ยบอกกับตัวเองว่าเพื่อเฟิ่งหลานต้องให้ท่านเง็กเซียนไว้ใจและรอจนนางเป็นธิดาเทพเต็มตัวเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะแต่งงานกับเฟิ่งหลานทันที

“ท่านเง็กเซียนข้าน้อยเทพหมิงเยี่ยยอมที่จะตัดสัมพันธ์ใยรักครั้งนี้กับนางขอท่านเง็กเซียนช่วยปลดปล่อยนางจากแท่นลงโทษสายฟ้านี้ด้วยเถิดตัวข้าเองแค่หลงผิดลุ่มหลงไปกับความรักและละเลยหน้าที่่ไปชั่วครั้งชั่วคราวขอท่านเง็กเซียนโปรดให้อภัยข้าน้อยด้วย” หมิงเยี่ยพูดจบก็คุกเข่าลงต่อเง็กเซียนและเทพธิดาทุกองค์

เทพเหนียงซียืนยิ้มสะใจที่ทำให้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีทางสมหวังกับรักในครั้งนี้ถึงแม้ว่าท่านเง็กเซียนจะพึงพอใจที่เทพหมิงเยี่ยตัดใจได้แต่ก็ต้องลงโทษเทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานอยู่ดีท่านเง็กเซียนตั้งใจจะให้เฟิ่งหลานลงไปเกิดที่โลกมนุษย์อยู่แล้วเพื่อฝึกตน

เง็กเซียนมองดูเฟิ่งหลานแล้วคิดในใจธิดาเทพหงส์ตนนี้โดนลงโทษด้วยสายฟ้าขนาดนี้ยังจะมีแรงที่จะต่อต้านอีกรึตกลงเจ้าเป็นธิดาเทพหรืออะไรกันแน่

เฟิ่งหลานได้ยินที่เทพหมิงเยี่ยเอ่ยออกมานางก็เศร้าเสียใจน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างจนเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด

เฟิ่งหลานซึ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดเทพหมิงเยี่ยถึงได้พูดตัดใยรักกับนางเยี่ยงนี้แล้วที่ผ่านมาเขามิได้มีใจให้นางบ้างเลยรึแล้วปิ่นหงส์ทองที่เขาทำให้นางปิ่นที่เขาตั้งใจปักลงบนผมของนางนั่นคืออะไรทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับนางเช่นนี้มาหลอกให้นางรักหลอกให้ความหวังกับนางเช่นนี้ทำไมกันในเมื่อจะตัดใยรักกันง่าย ๆ เช่นนี้นี่หรือหลายร้อยปีทีี่อุตส่าห์แอบรักแอบชอบเฟิ่งหลานยิ่งคิดนางก็ยิ่งเสียใจร้อง ไห้จนแทบขาดใจ

ทันใดนั้นเองท่านเง็กเซียนก็ปล่อยสายฟ้าลงทัณฑ์มาที่ตัวเฟิ่งหลานทำให้นางแทบจะทนต้านไม่ไหวทั้งน้ำตาและเลือดท่วมตัวนางจนเปรอะเปื้อนเต็มตัวไปหมด

เฟิ่งหลานเสียใจจากการกระทำและคำพูดของเทพ หมิงเยี่ยที่ยอมตัดสัมพันธ์ใยรักครั้งนี้เฟิ่งหลานจึงโกรธเง็กเซียนและเผ่าเทพบนสวรรค์ที่ทำร้ายนางอย่างไม่ยุติธรรมเหตุใดพวกเขาถึงทำกับนางได้ขนาดนี้ทำร้ายนางตั้งแต่วัยเยาว์จนถึงตอนนี้ความผิดหวังและเสียใจถาโถมเข้ามาที่ความรู้สึกของเฟิ่งหลานจนนางแทบใจสลาย

อีกทางด้านหนึ่งของตำหนักวายุบนสวรรค์เหล่านางกำนัลไปรายงานกับเทพเสวียนอี้เมื่อเทพเสวียนอี้รู้ข่าวเฟิ่งหลานก็รีบมาหานางหวังจะช่วยแต่ลำพังแค่เขาคนเดียวจึงไม่สามารถต่อต้านกับพลังเซียนของท่านเง็กเซียนได้เขาจึงโดนจับตัวไว้และโดนทำร้ายอย่างสาหัสไม่ต่างจากนาง

พอเฟิ่งหลานเห็นเทพเสวียนอี้ที่โดนทำร้ายเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกขุ่นเคืองและโกรธแค้นก่อนที่สายฟ้าจะฟาดลงมาที่ตัวของนางครั้งสุดท้าย

เฟิ่งหลานได้ส่งเสียงร้องไห้ด้วยความเศร้าเสียใจ ผิดหวังโกรธแค้นจนทำให้ปีกของนางงอกออกมาจากที่เป็นปีกสีทองเปลี่ยนเป็นปีกสีดำพร้อมกับมีตราสีแดงตรงกลางบนหน้าผากของนาง

พลังเซียนของเฟิ่งหลานตอนนี้มีควันสีดำปกคลุมจึงทำให้เหล่าเทพเซียนทั้งหลายต่างจ้องมองมาที่นางทันที

บัดนี้เฟิ่งหลานได้โดนความโกรธแค้นครอบงำซึ่งเป็นผลมาจากที่นางเสียใจจนมากเกินไปและนางยังผิดหวังในความรักที่นางมอบให้กับเทพหมิงเยี่ยชายคนที่นางรักสุดหัวใจอีกด้วยพอเฟิ่งหลานหลุดจากโซ่ตรวนที่มัดนางไว้กับบนแท่นนางก็ได้ปล่อยพลังเซียนสีดำใส่ทุกคนรวมทั้งตัวเทพหมิงเยี่ยด้วยหมิงเยี่ยเห็นเช่นนั้นก็พยายามจะพูดเพื่อปลอบให้นางได้สติกลับมา

“เฟิ่งหลานเจ้าหยุดเสียเถิดอย่าทำเช่นนี้เลยเจ้ามองมาที่ข้าสิเฟิ่งหลาน” หมิงเยี่ยบอก

เฟิ่งหลานได้ยินแต่นางไม่รับฟังเสียงของเขาทั้งยังปล่อยพลังเซียนสีดำมุ่งทำร้ายมาทางเหนียงซีและทหารเซียนที่จะเข้ามาทำร้ายนางและทำร้ายเสวียนอี้สหายของนาง

เมื่อเง็กเซียนเห็นว่าเฟิ่งหลานมีพลังเซียนที่ครอบงำด้วยพลังมารอยู่มากมายจึงสั่งให้เทพหมิงเยี่ยใช้ดาบสดับมารแทงไปที่หัวใจของเฟิ่งหลานก่อนที่บนสรวงสวรรค์จะพังพินาศไปมากกว่านี้

“เทพหมิงเยี่ยเจ้าต้องเอาดาบแทงที่หัวใจนางไม่เช่น นั้นบนสรวงสวรรค์และสามพิภพจะพังพินาศกันหมดเหล่าทหารเซียนจับนางซะ” เง็กเซียนออกคำสั่งบอกทุกคนให้ฆ่าเฟิ่งหลาน

เทพหมิงเยี่ยพอได้ฟังเช่นนั้นก็ต้องจำใจทำร้ายนางเพื่อรักษาสรรพสิ่งเทพหมิงเยี่ยสงสารเฟิ่งหลานแต่จะทำเช่นไรดีตอนนี้นางโดนจิตมารครอบงำแล้วจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้คงไม่ได้เขาจึงเรียกดาบสดับมารมา

หมิงเยี่ยได้แทงเข้าไปที่หัวใจของเฟิ่งหลานหนึ่งครั้งนางมองมาที่เทพหมิงเยี่ยด้วยแววตาเสียใจเพราะนางไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำร้ายและฆ่านางเพื่อสรวงสวรรค์ที่ไร้ความยุติธรรมเช่นนี้ได้ลง

หลังจากที่เทพหมิงเยี่ยแทงเข้าที่หัวใจของเฟิ่งหลานนั้นเฟิ่งหลานก็พลันกลับกลายสู่ร่างเดิมและก่อนที่นางจะร่วงหล่นลงมานางได้พูดกับหมิงเยี่ยออกมาหนึ่งประโยค

“หมิงเยี่ยท่านรู้รึไม่ว่าท่านช่างโหดร้ายและใจร้ายกับข้ามากเหลือเกินท่านเหยียบย่ำและโยนความรักที่ข้ามีต่อท่านจนหมดสิ้นข้าขุ่นเคืองท่านมากเหลือเกินต่อจากนี้ข้าขอให้ท่านเจ็บปวดดวงหทัยในยามที่ท่านมีความรักทุกชาติไป” พูดจบเฟิ่งหลานก็เอามือประทับสัญลักษณ์ไปที่หน้าอกของหมิงเยี่ยเพื่อเป็นคำสาประหว่างเขากับนาง

จากนั้นร่างของเฟิ่งหลานก็ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาเทพเสวียนอี้เห็นเช่นนั้นเขาจึงรีบเหาะมาเพื่อจะมารับร่างของนางแต่หมิงเยี่ยดันเหาะมารับร่างของนางเอาไว้ได้ก่อน

เทพเสวียนอี้เห็นเช่นนั้นเขาก็ผลักเทพหมิงเยี่ยออกไปจากร่างของเฟิ่งหลานทันทีพร้อมทั้งต่อว่าเทพหมิงเยี่ย อย่างรุนแรงด้วยความโกรธเคือง

“เทพหมิงเยี่ยท่านเอามือของท่านออกจากร่างของนางเดี๋ยวนี้ข้านึกเสียใจเหลือเกินข้าไม่น่าให้ท่านเข้ามาใกล้นางเลยท่านมาทำให้นางรักท่านมากขนาดนี้และท่านก็มาทำให้นางต้องตายข้าจะไม่มีวันให้อภัยท่านเด็ดขาดและนับจากนี้ไปข้าจะไม่ให้ท่านกับนางได้เจอกันอีก” เทพเสวียนอี้บอกเขาด้วยเสียงที่สั่นเครือเขาร้องไห้เสียใจและกอดร่างของเฟิ่งหลานเอาไว้

เทพหมิงเยี่ยเห็นร่างของเฟิ่งหลานที่นอนแน่นิ่งดวงจิตของนางกำลังจะแตกสลายจากไปต่อหน้าต่อตาของเขา เทพหมิงเยี่ยร้องไห้เสียใจจนดวงใจแทบสลายเช่นกันไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่ฆ่านางเองกับมือเช่นนี้

ดวงจิตของเฟิ่งหลานได้ลอยออกจากร่างและพุ่งลงไปเกิดยังโลกมนุษย์เมื่อเทพเสวียนอี้เห็นเช่นนั้นตัวเขาก็กระโดดตามนางลงไปเกิดด้วยเพราะเขาเคยสัญญาว่าจะคอยดูแลนางตลอดไปเมื่อครั้งที่พวกเขายังวัยเยาว์

เทพเหนียงซีเห็นดวงจิตของเฟิ่งหลานแตกสลายไปนางก็ยืนยิ้มสะใจถึงแม้ว่าร่างกายของนางจะได้รับบาดเจ็บแต่นางก็ไม่สนใจแต่นางกลับดีใจเสียอีกที่มารหัวใจอย่างเฟิ่งหลานได้ตายไปเสียทีนับจากนี้นางกับเทพหมิงเยี่ยจะได้ไม่ต้องมีใครมากั้นกลางอีก