วันต่อมาแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านม่านสีขาวบางเข้ามาในห้องผู้ป่วย กลิ่นยาผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ลอยอวลในอากาศ เสียงฝีเท้าหมอและพยาบาลดังขึ้นก่อนประตูถูกเปิดออก“สวัสดีครับคุณอินทร์คชา วันนี้อาการเป็นยังไงบ้าง” หมอเจ้าของไข้เอ่ยทักพลางเปิดแฟ้มเวชระเบียนที่ถืออยู่ในมือ“ดีขึ้นมากครับ” เซนต์ที่เอนพิงหัวเตียงอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ยังปวดแผลอยู่ไหมครับ”“นิดหน่อยครับ”หมอพยักหน้าอย่างพอใจ เขาเดินเข้ามาใกล้เตียง ใช้ถุงมือยกชายเสื้อผู้ป่วยขึ้นเพื่อตรวจดูแผลอย่างระมัดระวัง พยาบาลที่ยืนข้างๆ จดบันทึกตามที่หมอสั่ง เสียงปากกาขีดลงบนกระดาษดังแผ่วเบา“ไม่มีอาการอักเสบ ถือว่าฟื้นตัวเร็วมาก เดี๋ยวอีกสองวันหมอคงให้กลับบ้านได้แล้ว” หมอพูดพลางเงยหน้าขึ้นยิ้มให้น้ำตาลที่ยืนอยู่ปลายเตียงข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร มือเล็กประสานไว้ด้านหน้าแน่น ดวงตาคู่สวยมองตามทุกการเคลื่อนไหวของหมอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกลัวว่าจะได้ยินคำที่ไม่อยากได้ยินอีกครั้ง เธอไม่ละสายตาไปจากเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว“มีคนเฝ้าไข้ดูแลดีขนาดนี้ หมอว่าแผลคงหายเร็วแน่ๆ” หมอพูดติดยิ้มพลางหันไปมองน้ำตาลน้ำตาลยิ้มบางๆ ให้คุณหมอเจ้าของไข้
Last Updated : 2026-01-05 Read more