All Chapters of Bad Trap คลั่งรักพี่ชายเพื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

วันต่อมา น้ำตาลมาทำรายงานบ้านเซลีนในช่วงสิบโมงเช้า รถหรูจอดหน้าบ้านสองชั้นธรรมดาแต่ดูอบอุ่น รอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่น ดอกไม้นานาพันธุ์ที่แม่เซลีนชอบ ร่างบางในชุดเสื้อกล้ามมีขาวจากแบรนด์หรู กางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มเอวต่ำ และรองเท้าแตะแอร์เมสก้าวลงจากรถหรู ผิวขาวสะท้อนกับแสงแดดเปล่งออร่าเรียกสายตาคนรอบข้างให้หันมามอง โดยเฉพาะป้าบ้านฝั่งตรงข้ามที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้ชะเง้อคอมองตั้งแต่เห็นรถขับมาจอด ค่อยๆ ขยับมาเรื่อยๆ จนใกล้รั้วบ้าน “แฟนเซนต์เหรอแม่หนู” ป้าบ้านฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้น ราวกับแพ้เสียงในหัว น้ำตาลหันขวับ “เมื่อกี้…ว่าอะไรนะคะ?” “ป้าถามว่าแฟนเซนต์เหรอ” หญิงสาวยิ้มหน้าบานปานกระด้ง หลังจากโดนเอ่ยถามแบบนั้น “ป้านี่ตาถึงจังเลยนะคะ” อยากให้รางวัลป้าแกจริงๆ พูดถูกใจมากค่ะคุณป้า “แสดงว่าใช่” “เหมาะสมกันไหมคะ?” “สุดๆ จ้ะ สวยหล่อเหมาะสมกัน” “ไว้รอบหน้ามาอีกหนูซื้อขนมมาฝากนะคะ ฝากชงบ่อยๆ” เธอยิ้มหน้าบานเดินเข้าบ้านเซลีน จังหวะหันมาปิดประตูรั้วไม่วายยิ้มกับป้าบ้านฝั่งตรงข้าม ป้าคนนี้ตาแหลมมาก น้ำตาลเดินฮัมเพลงเข้าไปข้างใน ก่อนถึงส่งข้อความบอกแล้วเซลีนบอกว่าเข้ามาได้เลย จ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาส่ง…ได้ซ้อนบิ๊กไบค์ครั้งแรกแถมยังได้จับไหล่ฟรี ฉีกยิ้มผ่านหมวกกันน็อคซึ่งเขาไม่มีวันเห็นแน่นอน สายตาหลุบมองต้นคอแกร่งและผมมีดำขลับที่ปลิวไปตามแรงลมมือเล็กที่ตอนแรกแค่แตะเบาๆ บนไหล่เขาเพื่อรักษาสมดุลเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งรถพุ่งทะยานไปตามถนนยิ่งรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านจากเครื่องยนต์สู่ร่างกาย มันทั้งน่าหวาดเสียวและน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกันเขาขับเร็วพอดี เสียงท่อดังต่ำๆ ผสมลมหายใจของตัวเองจนแทบแยกไม่ออก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อของเขาลอยมากระทบปลายจมูก กลิ่นสะอาดปนกลิ่นหนังจากเสื้อแจ็กเก็ต มันคือกลิ่นที่เธอรู้ว่าจะไม่มีวันลืมบิ๊กไบค์คันสีดำขลับจอดหน้าคอนโดหรู ร่างบางก้าวลงจากรถคันสูงอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ก็สามารถลงไปได้ มือเรียวเล็กควานหาตัวเปิดที่ล็อกของสายหมวกกันน็อค“มานี่ๆ” เซนต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ มือหนาปลดออกให้ภายในไม่กี่วิ ก่อนจะดึงออกให้จนผมสลวยของน้ำตาลยุ่งเหยิงหญิงสาวจัดทรงผมใหม่ด้วยสีหน้ายุ่งๆ“ทำเบาๆ เป็นไหมคะ” เธอบ่นอุบ พลางย่นจมูกใส่“ชักช้า”“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” สีหน้ายุ่งๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันค

แกร๊ก…เขาผลักประตูเข้าไปข้างในอย่างทุลักทุเล ทั้งอุ้มน้ำตาลและถือกระเป๋าให้ ใช้เท้าถีบประตูให้ปิด ก่อนจะควานหาสวิตช์ไฟในความมืดลำบากกูจริงๆสายตามองหาห้องนอนของยัยตัวปัญหาแล้วเปิดเข้าไป ทันทีที่ประตูเปิดออกกลิ่นหอมของห้องนอนก็เตะจมูก มือควานหาสวิตช์ไฟอีกครั้งแล้วกดเปิด แสงไฟเผยให้เห็นห้องนอนโทนสีขาวมินิมอลดูสะอาดตาค่อยๆ วางน้ำตาลลงเตียงนอน ขยับไปถอดรองเท้าออกให้ ดึงผ้าห่มคลุมให้จนถึงคอ จังหวะกำลังหันหลังเดินออกไปกลับต้องชะงัก เมื่อสายตาไปสะดุดกับกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมุมห้อง เขาขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปใกล้ มองรูปนั้นใกล้ๆเป็นภาพเขาในชุดนักศึกษาสวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะที่ถูกแอบถ่ายไว้แล้วมีคนเอาไปลงเพจของมหา’ลัย“อื้อ~ ร้อน…” เสียงงึมงำจากเตียงทำให้เซนต์หันกลับไปมอง น้ำตาลขยับตัวพลิกไปมา ใบหน้าร้อนผ่าวเหมือนคนละเมอเขาลอบถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้เย็นลง พอหันกลับไปมองตัวปัญหาอีกครั้งภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงัก ผ้าห่มที่เคยคลุมถูกน้ำตาลสะบัดออก จนกระโปรงเลิกขึ้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน เขารีบเบือนหน้าหนี ก่อนจะเดินกลับไปดึงผ้าห่มคลุมให้อีกครั้ง ส่วนสายตามองไปทางอื่นแต่

สายถูกตัดอย่างไร้เยื่อไย แต่ไม่เป็นไรน้ำตาลคนนี้ไม่หวั่น แค่ได้ยินเสียงของเขาผ่านปลายสายไม่ถึงนาที ก็ช่วยต่อลมหายใจให้อยู่ได้ทั้งวันแต่แล้วเมื่อคิดบางอย่างได้จึงรีบเข้าไลน์ของแม่และกดโทรออกทันที“แม่คะ ตอนแม่เริ่มจีบพ่อ แม่ไปขอพรที่ไหนคะ” เธอรีบถามในสิ่งที่สงสัยทันทีที่แม่รับสาย(พระแม่ลักษมีจ้ะ)“พาตาลไปหน่อสิคะ อยากไปขอพร”(ได้สิจ้ะ แต่วันนี้คุณแม่ไม่ว่างนะ มาทำสวย)“วันหลังก็ได้ค่า จองตัวคุณแม่ไว้”(ว่าแต่จะไปขอพรให้สมหวังกับหนุ่มคนไหนน้า…) เสียงเกวลินที่ตอบกลับมาแอบแฝงด้วยความล้อเลียน“ถ้าได้คนนี้ลูกสาวแม่ไม่หาผู้ชายคนอื่นแล้วค่ะ” เธอตอบ พลางกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง “ถ้าได้คนนี้เป็นแฟนก่อนเรียนจบ แม่เตรียมหาฤกษ์แต่งงานได้เลยค่ะ”(พูดซะแม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้น ที่มาทำให้ลูกสาวของแม่คลั่งรักได้มากขนาดนี้) เกวลินพูดแล้วหัวเราะเบาๆ แต่ในน้ำเสียงกลับมีความเอ็นดูแฝงอยู่ได้ยินลูกสาวพูดถึงผู้ชายคนนี้บ่อยมากแต่ไม่เคยเห็นหน้าเลย น้ำตาลเอาแต่บอกว่ายังไม่ถึงเวลา เห็นลูกสาวดูมั่นคงกับคนนี้มาครึ่งปีเลยอยากเห็นหน้าค่าตาว่าประมาณไหน ถึงทำให้ลูกสาวของเธอหลงจนหัวปักหัวปำได้มากถึงเพียงนี้“พี่ชายเซล

ไม่รู้เลยว่าไฟมาตอนไหน รู้สึกตัวอีกทีแสงแดดของวันใหม่ก็ตกกระทบใบหน้าเสียแล้ว…เซนต์ขมวดคิ้วจนยุ่งเหยิงเมื่อแสงแดดกระทบหน้า มือหนายกมืออังแสงแดดพร้อมกับเบือนหน้าหนี ก่อนจะค่อยๆ ดึงสายตากลับไปมองกระจกใส ภาพที่เห็นคือท้องฟ้าสีฟ้าสดใส พายุฝนเมื่อคืนหายไปแล้ว เหลือเพียงแสงแดดอบอุ่นที่ส่องลอดเข้ามาแทนที่ความเงียบในห้องมีเพียงเสียงนกร้องดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ บรรยากาศช่างแตกต่างจากความวุ่นวายเมื่อคืนจนเกือบไม่อยากเชื่อว่าเป็นวันเดียวกันสายตาคมเข้มมองนาฬิกาบนผนังห้อง พบว่าตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้า ม่านตาขยายกว้างเมื่อเห็นเวลา“เชี้ย…” เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ตั้งท่าเตรียมลุกแต่กลับต้องชะงักเมื่อมีบางอย่างรั้งเอาไว้ พอหันไปมองพบว่าเป็นน้ำตาลนอนจับมืออยู่อยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอวะ เขาทิ้งศีรษะลงหัวเตียง ตั้งใจอยู่รอให้ไฟมาแต่ไม่คิดเลยว่าจะเผลอหลับจนถึงเช้า“อื้อ~” น้ำตาลส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวไปอีกฝั่ง มือที่เคยกุมมือหนาคลายออกในที่สุดเซนต์ได้โอกาสจึงค่อยๆ หยัดกายขึ้นอย่างระวังไม่ให้น้ำตาลรู้สึกตัว สายตาเหลือบมองรูปภาพตัวเองที่ตั้งอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นได้จากบนเตียงคลั่งรักเขา