Semua Bab เริงรักน้องผัว: Bab 31 - Bab 40

“ฉันอยากได้เมียมัน” เสียงหนึ่งกรอกตามสายมา ในขณะที่ณรงค์กำลังถือสายพูดกับใครบางคนอยู่ “แต่ว่ามันยากมากเลยนะครับ” “ไม่มีอะไรที่แกทำไม่ได้ แกก็รู้ว่าหากฉันอยากได้ แล้วไม่มีอะไรที่ห้ามไม่ให้ฉันได้ในสิ่งที่ต้องการ” ณรงค์ทำสีหน้าลำบากใจ ตอนนี้ลูกชายก็มาหายตัวไป แล้วช่างประจวบเหมาะกับที่ภูรินทร์ประสบอุบัติเหตุอีกต่างหาก “ครับนาย” ณรงค์พูดสั้นๆ แล้ววางสายไป “อ่าวณรงค์ ลูกชายยังไม่กลับอีกเหรอไปเยี่ยมญาติ”ประพจน์ที่โดนให้จับตาดูความเคลื่อนไหวของณรงค์ แต่ทว่าก็ไม่มีความคืบหน้าใดๆ ณรงค์ไม่มีพิรุธใดนอกจากมีโทรศัพท์บ้างแต่ก็ไม่บ่อยนัก “ยังเลยครับ” ณรงค์ตอบประพจน์ไปด้วยสีหน้าเป็นปกติ ไม่ได้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนอะไร ทั้งที่ในใจนั้นเป็นห่วงลูกชายใจจะขาดหรือการเกิดอุบัติเหตุจะเกี่ยวกับลูกชายตน ทั้งที่กำชับไว้แล้วว่าห้ามทำอะไรหากนายไม่สั่ง “อ้อ ไปหลายวันเลย คุณภูรินทร์ขาดผู้ช่วยคนสำคัญแบบนี้ก็แย่นะสิ” ประพจน์แสร้งเป็นพูดเรื่องงานที่ไม่มีคนช่วย เพราะดำรงนั้นเป็นผู้ช่วยสำคัญ ตอนที่ภูรินทร์อยู่ แล้วก็มีหายตัวไปพร้อมกับที่สืบเ

“เสียว...แล้วชอบไหม” เขากระซิบชิดใบหูเล็กอีกครั้ง ริมฝีปากจรดข้างใบหู ขบเม้นตรงบริเวณลำคอยาวระหง สัมผัสที่ชวนสั่นไหวฉุดให้ชีพจรตรงเวณลำคอเต้นตุ๊บๆ จนเขาเองก็รู้สึกได้ ใบหน้าคมอมยิ้มให้กับความตื่นเต้นของคนรัก ไม่ว่าครั้งไหนเธอก็เหมือนยังไม่คุ้นชินกับเขาสักที ลิ้นสากลากวนวกกลับไปที่ใบหู เลียลึกลงไปภายใน ฉุดให้ขนกายของคนตัวเล็กลุกชั้นขึ้น ขณะที่สะโพกก็โยกย้ายเข้าหานิ้วแกร่งของเขาไม่หยุด “พร้อมสร้างความทรงจำใหม่กับผมหรือยัง” “พะ...พร้อมแล้ว...อื้อเร็วหน่อยรัณเสียว” เสียงที่ครางกระเส่าอย่างร้องขอให้เขาปลดปล่อยความอึดอัดภายในกายให้ออกมา ทำให้เขาขยับกายนั่งมือขวารูดซิบกางเกงออกอย่างรวดเร็ว มือซ้ายประครองแผ่นหลังของดารัณเพื่อพยุงร่างเล็กให้เข้าชิดร่างกายชายหนุ่ม ริมฝีปากของภูดิสประกบเข้ากับริมฝีปากบางของดารัณ แทรกลึกเข้าหาความหอมหวาน พร้อมสร้างประสบการณ์ใหม่ให้กับเธอ อยากให้เธอลืมครั้งแรกกับพี่ชายแล้วมาจำครั้งแรกกับเขาแทน “อื้อ” ดารัณครางอย่างพอใจในลำคอ แต่ก็ต้องผวาขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาชักนิ้วออกจากโพรงเนื้อฉ่ำ

“ก็ให้ความอบอุ่นไงครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แต่การออกกำลังกายในรถย่อมอุ่นกว่านั่งเฉยๆ นะ “ขี้โกง” ดารัณไม่เชื่อว่าแค่ให้ความอบอุ่น เพราะว่าสภาพที่ไม่เหลือเสื้อผ้าปิดบังกาย ก็บอกได้ดีแล้วจะเกิดอะไรต่อ ‘คนร้ายกาจ’ “ก็นั่งเฉยๆ มันไม่น่าจะอุ่นไงครับ” เขาไม่พูดเปล่าแต่ว่ามือหนาขยับหยุกหยิกแทรกเข้าลึกไปตามร่องสวาท เมื่อคลำจนเจอเป้าหมายปลายนิ้วก็แตะเบาๆ ในคราแรกแล้วก็กดลงหนักๆ ขยี้เม็ดเสียวกลางกายของเธอเรียกน้ำรักสีหวานใสออก “อ๊ะ...อย่า...” เสียงของเธอขาดเป็นห้วงๆ เมื่อเขาบดขยี้เม็ดเกสรใหญ่ หนักๆ “เป็นไงคะ...ดีไหม” “อื้อ...ดะ...ดี...ตะ...แต่ว่ามันเสียว” เธอตอบเสียงสั่นในลำคอเพราะว่าความซาบซ่านที่ได้รับมันฉุดให้เธอเสียวซ่านจนยากจะควบคุมเสียงให้เป็นปกติได้ “แล้วอยากไหม” คำถามที่ชวนวาบหวิวของเขาบอกให้รู้ว่าอีกไม่นานต่อจากนี้ เธอกับเขาก็คงได้เปลี่ยนสถานที่มากินกันบนรถต่อ คงไม่ได้กินริมน้ำแล้ว เสียงหยาดฝนที่ตกกระทบกับภายนอกของรถ กลบเสียงครางของเธอได้เป็นอย่างดี เพราะเมื่

“มีต้นไม้ขวางทาง เดี๋ยวผมลงไปเอาออกก่อนครับ” ณรงค์เดินลงไปเพื่อทำทีเป็นจัดการกับต้นไม้ที่ขวางทางของรถ สายตาเหลือบไปมองด้านข้างอย่างต้องการหาสัญญาณที่ได้นัดแนะกันไว้ ภูดิสเหมือนรู้ว่ากำลังเกิดอันตรายจึงกอดดารัณไว้แน่น เขามองตามร่างท้วมในแบบคนสูงวัยของณรงค์ ท่านทางที่กำลังหยิบท่อนไม้นั้น ก็ดูเหมือนไม่ได้มีพิรุธ แต่เมื่อเห็นว่าท่าทางไม้ท่อนนั้นน่าจะหนัก ก็เห็นร่างของณรงค์กึ่งวิ่งน้อยๆ เดินมาที่รถ “คุณภูรินทร์ครับ ไม้มันหนักเกินไป รบกวนช่วยผมยกหน่อยครับ” ณรงค์หลอกล่อให้ภูรินทร์เดินลงมาข้างล่างของรถ “คุณห้ามลงรถนะ” ภูดิสเดินลงไป หลังจากกำชับเมียรักไว้เรียบร้อยแล้ว เขาไม่ต้องการให้เธอเป็นอันตราย “ค่ะ” ดารัณจับมือสามีแน่น บีบให้กำลังใจก่อนจะลงไป โดยไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังมีอันตรายคืบคลานเข้ามา แต่ทว่าเมื่อภูดิสเดินไปที่ท่อนไม้ด้านหน้า เพื่อช่วยยกให้มันพ้นทาง ก็ได้ยินเสียงเมียรักร้องขึ้น กรี๊ด...! “รัณ” ภูดิสหันไปตามเสียง แต่ไม่ทันได้เห็นคนรักก็สลบไป ดารัณถูกคนร้ายจับตัวไปมัดแขนและขาปิดปาก ไม่ให้พูด เ

“อ่าวลูกเปรม...”เสียงหนึ่งที่แว่วเข้ามาขณะที่ทั้งหมดกำลังขึ้นรถ ทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไปตามๆ กัน‘ซวบชิบ...’เปรมยุดาที่คิดว่าจะจัดการเรื่องทั้งหมดให้เสร็จในคราวเดียวกลับต้องมาเจอกับพ่อตัวเองที่มาถึงเร็วกว่าที่คิดอีก“คุณพ่อ...” เสียงหวานเปล่งออกไปพร้อมกับหันหน้าไปอย่างเหยเก ไม่คิดว่าเรื่องจะมาเป็นแบบนี้“จะมารับตัวหนูดารัณไปให้พ่อเหรอครับ” เสียงเข้มแฝงด้วยความเหี้ยมโหดเปล่งออกมา พร้อมเดินมาประจันหน้ากับลูกสาวตัวดี ที่ริจะมาขัดขวางเรื่องของเขา“เอ่อ...ชะ...ใช่ค่ะ คุณพ่อก็ไม่น่าจะรีบมาเลยนะคะ เปรมตั้งใจจะเซอร์ไพร์พ่อเลยนะคะ”“งั้นเหรอ”“ค่ะ ต้องใช่สิคะ อะไรที่เป็นความสุขของคุณพ่อ เปรมก็ยอมทำทุกอย่างนั่นแหละคะ” เปรมยุดาทำใจดีสู้เสื้อ เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ แล้วขยิบตาให้กับภูดิส‘ไม่น่าหลวมตัวเลยจริงๆ ให้ตายเหอะ’ กว่าจะตัดสินใจเสี่ยงตายขนาดนี้ก็นับว่าต้องทำใจหลายชั่วโมง นี่ยังมาโป๊ะแตกพ่อของเธอที่เข้ามาอย่างรวดเร็วอีก จะบ้าตาย ...หัวใจไม่รู้แล้วตอนนี้กำลังเต้นอยู่ไหม เหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งนรก แต่ใบหน้าสวยหวานฉีกยิ้มส่งให้ผู้เป็นพ่อเพื่อไม่ให้ส่อพิรุธ.....นายครับ นายครับ...“มี