LOGINนิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป มีเนื้อหาเกี่ยวกับเพศ พฤติกรรมและความรุนแรง ผู้อ่านที่มีอายุน้อยกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ
View Moreอ๊า...อื้อ...
เสียงร้องครางกระเส่าของดารัณดังขึ้น เมื่อภูดิสลากเธอเข้าไปด้านหลังที่เป็นโกดังเก็บหญ้าแห้ง...
“จะ...จะทำอะไรคะ...” หญิงสาวถามเขาเสียงเครือสั่นเล็กน้อย มองเขาที่ตอนนี้หายใจครืดคราด ราวกับม้าก็ไม่ปาน
“ก็ชอบขี่ม้าไม่ใช่เหรอ ถึงได้แต่งตัวมายั่วคนงานขนาดนี้” เขาหึงเธอจนหน้ามืด เพราะว่าตั้งแต่โดนเธอจับทำผัว โดยที่เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นน้องชาย แถมยังขย่มตอเขาแทบหักคืนนั้น เขาก็หวงเธอประหนึ่งเธอเป็นเมียของเขาจริงๆ แม้จะอยู่ในนามพี่ชายแต่เขาก็มีสิทธิ์หวง เพราะเมื่อไหร่ความจริงปรากฏ เขาจะไม่มีสิทธิ์
“รัณป่าวนะ...คะ...คุณอย่าคิดมากสิคะ” ดารัณก็แต่งตัวเหมือนปกติ แต่ทำไมตั้งแต่กลับมาจากกรุงเทพเขาหึงเก่งนัก อีกอย่างจากที่ไม่ค่อยทำการบ้าน จนเธอต้องขึ้นขย่มเองในคืนที่เขากลับมา เขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อฟ้ามืดก็ลากเธอขึ้นเตียง แม้ว่าจะมันรู...แต่มันก็ค่อนข้างแปลกไปสักหน่อย
“หันหลัง” เขาสั่งเสียงเหี้ยม
“คะ...” ดารัณค่อยๆ หันหลังไปที่กองหญ้าแห้งที่อันกันเป็นแท่งสี่เหลี่ยม แล้วยืนเกาะเหมือนเกาะกำแพง
ชายหนุ่มเลิกกระโปรงเธอขึ้น เผยให้เห็นก้นงอนๆ ที่ขาวผ่องจนอยากจะฟาดลงไปที่ก้นแรงๆ ให้เกิดรอย
โอ๊ย...เงี่ยนจริงๆ
ชายหนุ่มกระชากกางเกงในจีสติงออกแล้วทิ้งมันลงไปที่พื้น รูดซิบกางเกงยีนส์ลงโดยเร็ว งัดลำเอ็นใหญ่ที่แข็งโด่พร้อมให้เธอเป็นคาวเกิร์ลขย่มควบมัน
“อ๊า...ภูรินทร์คะ...อย่าค่ะ ตรงมัน...” ดารัณกลัวว่าคนงานจะมาเห็นเพราะเขาลากเธอเข้ามาด้านหลังที่เป็นโรงเก็บหญ้า แถมมันยังคันๆ อีกต่างหากหากเขาจะเอาเธอตรงนี้
“มันอะไร” เขาทั้งหึงทั้งหื่น หายใจฟืดฟาด จับท่อนลำเอ็นใหญ่ฟาดเข้าที่ก้นขอเธอ แล้วยัดพรวดเข้าไปทีเดียว
สวบ!
อ๊าก...!
ตั้งแต่วันที่เขากลับมา เธอก็รู้สึกจุกแน่นในตอนแรกคิดว่าไม่ได้มีอะไรกันนาน ยังคิดว่าลำเอ็นของเขาใหญ่ขึ้นหรือเปล่า แต่สามีเธอจะใหญ่ขึ้นได้ยังไง
เบา...เบาหน่อย
เสียงของหญิงสาวแหบพร่า ขนกายลุกซู่รู้สึกจุกมวนในท้องน้อย เมื่อยามเข้าแทงสวบเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
“ตอดแรงชิบ...ร่านดีจริงๆ” เขากดลำกายแกร่ง เอนร่างชิดกับตัวเธอที่ยืนเกาะตรงกองหญ้า อยากอัดเข้าร่องเธอไปแน่นๆ ให้ก้นเธอเด้งสอดรับกับท่อนเอ็นใหญ่ของเขา
อื้อ...อ่าห์...ซี๊ด...มันใหญ่จัง !!!
เธอครางเสียวเบาหวิว ยามเมื่อโดนแท่งร้อนกระแทกเข้ามาที่จุดกระสันเสียว ริมฝีปากเธอถูกขบแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน เธอสะดุ้งเฮือกเบิกตาโพลงทุกครั้ง เมื่อเขาถอนลำกายแกร่งแล้วกระแทกซ้ำลงมา แม้ว่ามันช้า แต่ว่าหนักหน่วงสะเทือนถึงมดลูก
“ใหญ่ก็ดีแล้ว จะได้จำว่าเอ็นผัวน่าเอาที่สุดแล้ว ไม่ต้องไปร่านหาผู้ชายคนอื่น” ความหึงและโกรธที่เธอใส่ชุดแสนเซ็กซี่มายั่วยวนชายอื่น บวกกับความเงี่ยนที่เห็นร่องเมีย จึงทำให้อารมณ์หื่นเข้าครอบงำ ดึงลากเธอมาเยดกลางคอกม้าอย่างนี้
ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!
เสียงกระแทกลงมาไม่ผ่อนแรงเลยสักนิด ราวกับจะลงโทษเธอให้หลาบจำ เขาคิดว่านี่สมควรแล้วผู้หญิงคนนี้มันร้อยเล่ห์ หากเขารู้ว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายพี่ชายละก็ เขากักขังเธอไม่ยอมให้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู
พี่ชายเขาจะไม่ตายฟรีแน่...
“ไง ไอ้แสบ แกไม่เอาคุณรัณก็ได้นะ เดี๋ยวฉันดามใจเอง” ชยุติธรเดินมาแหย่เพื่อนบ้าน ที่ยอมสงบศึกไปช่วยมา แลกกับที่ท้ายไร่ที่สวยสุดๆ แต่ก็นับว่าคุ้ม “ไม่ต้องเสือกเลยเมิง...เงียบเลยเมียกู” “เห็นทำหน้าเหมือนไม่อยากได้ ก็แค่จะสงสารอาสาดามใจให้เธอ” “ไปแล้ว ฝากไว้ก่อนเรื่องของฉันกับแกค่อยมาเคลียร์กันวันหลัง ไว้เคลียร์กับเมียเสร็จก่อน” ภูดิสคาดโทษชยุติธรไว้ก่อน ตอนนี้ต้องกลับบ้าน เดี๋ยวเมียให้นอนนอกห้อง ตายห่าพอดี .... บ้านภควัต ดารัณคุยโทรศัพท์กับภูรินทร์ สามีของเธอหลังจากได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ ผ่านน้ารรินและน้องเปรมยุดาแล้ว ยอมรับว่าตกใจและตั้งตัวไม่ถูก แต่เมื่อทบทวนเรื่องภูดิศและภูรินทร์ เธอยอมรับว่าเอ๊ะใจที่เขาเปลี่ยนไป โดยเฉพาะลำกายแกร่งที่ดูแข็งผิดปกติกว่าที่เคย “ขอให้คุณมีความสุขนะคะ รินทร์” เธออวยพรให้เขา เพราะว่าเขาก็เคยดูแลเธออย่างดีมาตลอด “ผมฝากน้องชายด้วยนะครับ” “ฝากเหรอ...” ดารัณไม่คิดว่าเขาจะยกตัวเองให้น้องชาย แต่ก็เข้าใจว่าความชอบคนเรามันบังคับกันไม่ได้ หากฝืนอยู่ก็รังแต่จะ
ภูดิสเมื่อเดินลงรถเข้าบ้านของชยุติธรไป ก็เจอกับคนที่เหมือนตัวเองไม่มีผิด เขาเข้าไปสวมกอดพี่ชายตัวเองแน่น ดีใจที่พี่ยังไม่ตาย “พี่ครับ” น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา เขาที่เพิ่งรู้เรื่องราวทั้งหมดเมื่อครู่จากคนชั่วอย่างไอ้ประยุทธ คนที่น่าจะฆ่าให้ตายที่สุด ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เขาเคยคิดว่าดี กลับร้ายกาจถึงเพียงนี้ “แกไปอยู่คนเดียวเสียนาน ทำไม กลายเป็นคนขี้แยไปเสียแล้วเหรอ” ภูรินทร์ตบบ่าน้องชาย เขารอดมาได้ก็เพราะดำรงที่แอบตามเขามา แล้วช่วยไว้ได้ทัน ดำรงจึงสารภาพเรื่องราวทั้งหมด “แล้วคนที่โดนไฟครอกละครับ” คุณประพจน์ยังไม่เข้าใจ เพราะใต้ซากรถยังมีคนตายอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นใคร “ตอนรถเกิดอุบัติเหตุ มีพวกขี้ยาผ่านไปแถวนั้นแล้วเห็นว่ารถคว้ำ คิดจะงัดรถแล้วก็ขโมยของ พอรถไฟฟ้าเลยครอกตายไปพร้อมกับรถ” “แล้วตอนหลังจากเกิดอุบัติเหตุคุณไปอยู่ไหน” “คุณน้ารริน ภรรยาไอ้ประยุทธช่วยไว้ เพราะคุณน้าผ่านมาพอดี คุณน้ามาไหว้หลุมศพคุณพ่อแล้วก็เหมือนคุณพ่อดนใจให้มาทางนี้ จึงช่วยไว้ได้” ภูรินทร์เล่าเป็นฉากๆ ทุกอย่างเหมือนถูกจับวาง ราวกับว่าคุณพ่อได้ช่วยเข
“อ่อ...แล้วอยากรู้ไหม ทำไมแม่แกถึงตาย จะบอกให้เอาบุญก็แล้วกันนะ ฉันนี่แหละส่งรูปที่มันกำลังเอาเมียฉันให้ดูอยู่เรื่อยๆ ... ภควัตมันโง่ไง จากตอนแรกที่เมาเหล้าแล้วเข้าห้องผิด กลายมาติดใจจนลากเมียฉันไปเอาบ่อยๆ จนท้องนั่งนี่ไงเล่า ฉันใจดีแค่ไหนเลี้ยงลูกกาเหว่ามาตั้งนาน หึ...ได้เวลาทำเงินแล้ว ขอเอาคืนบ้างก็ยังดี” “พวกแกจับไอ้นี่มัดไว้ แล้วเอานั่งผู้หญิงสองคนนี้เข้าไปข้างใน แก้ผ้าให้หมด ฉันจะเอามันทั้งคู่โชว์พี่ชายและก็ผัวมันไปเลย ...ฮะ...ฮ่า...ฮ่า...” เสียงผัวเราะที่เหมือนไม่ใช่เสียงของคน ดังลั่นป่าเขามันปีศาจไม่ใช่คน ดารัณเจ็บใจนักที่ต้องมาเจอคนแบบนี้ นึกสงสารเปรมยุดาอยู่ในที “เสียงหมาที่ไหนเห่าลั่นท้ายไร่ จนได้ยินถึงบ้านฉันว่ะ” ชยุติธรเข้ามาพร้อมกับลูกน้องและอาวุธครบมือ ตอนแรกไม่อยากจะยุ่ง แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้ว “ใครนะ” ประยุทธหุบยิ้มฉับพลันทันที เขาไม่คิดว่าจะมีคนอื่นอีก ทนายประพจน์จะส่งสัญญาณให้ตำรวจเข้าชาร์ต ก็ต้องให้หมอบอีกครั้ง เขาให้สัญญาณขึ้นๆ ลงๆ หลายรอบเพราะตัวละครทยอยโพล่ออกมาเรื่อยๆ “เมื่อไหร่จะออกหมดเนี่ย”
“อ่าวลูกเปรม...”เสียงหนึ่งที่แว่วเข้ามาขณะที่ทั้งหมดกำลังขึ้นรถ ทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไปตามๆ กัน‘ซวบชิบ...’เปรมยุดาที่คิดว่าจะจัดการเรื่องทั้งหมดให้เสร็จในคราวเดียวกลับต้องมาเจอกับพ่อตัวเองที่มาถึงเร็วกว่าที่คิดอีก“คุณพ่อ...” เสียงหวานเปล่งออกไปพร้อมกับหันหน้าไปอย่างเหยเก ไม่คิดว่าเรื่องจะมาเป็นแบบนี้“จะมารับตัวหนูดารัณไปให้พ่อเหรอครับ” เสียงเข้มแฝงด้วยความเหี้ยมโหดเปล่งออกมา พร้อมเดินมาประจันหน้ากับลูกสาวตัวดี ที่ริจะมาขัดขวางเรื่องของเขา“เอ่อ...ชะ...ใช่ค่ะ คุณพ่อก็ไม่น่าจะรีบมาเลยนะคะ เปรมตั้งใจจะเซอร์ไพร์พ่อเลยนะคะ”“งั้นเหรอ”“ค่ะ ต้องใช่สิคะ อะไรที่เป็นความสุขของคุณพ่อ เปรมก็ยอมทำทุกอย่างนั่นแหละคะ” เปรมยุดาทำใจดีสู้เสื้อ เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ แล้วขยิบตาให้กับภูดิส‘ไม่น่าหลวมตัวเลยจริงๆ ให้ตายเหอะ’ กว่าจะตัดสินใจเสี่ยงตายขนาดนี้ก็นับว่าต้องทำใจหลายชั่วโมง นี่ยังมาโป๊ะแตกพ่อของเธอที่เข้ามาอย่างรวดเร็วอีก จะบ้าตาย ...หัวใจไม่รู้แล้วตอนนี้กำลังเต้นอยู่ไหม เหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งนรก แต่ใบหน้าสวยหวานฉีกยิ้มส่งให้ผู้เป็นพ่อเพื่อไม่ให้ส่อพิรุธ.....นายครับ นายครับ...“มี





