All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไป๋: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่น่าจะมีเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าดีต่อผู่เยว่มาก มีแต่ท่านพี่ที่ตอนแรกไม่ไยดีนาง ข้าก็ทำทีสงสารแต่ไม่ได้สนใจนัก จนนางป่วยเกือบตายในจวน ข้ากลัวความผิดจึงรีบให้คนไปตามหมอมารักษานาง เมื่อนางหายดีนางก็เปลี่ยนไปจากคนละคน แต่ว่านางก็ไม่ได้เห็นข้าเป็นศัตรูนะเจ้าคะ ข้าไปหานางที่เรือนพระราชทานคราก่อนนางก็ดูเป็นมิตร แถมไม่ไยดีท่านพี่ของข้าเลย จนเมื่องานกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จสิ้น ข้าเห็นนางในงานแต่อยู่ไกล ยังคิดว่าฮ่องเต้เรียกนางเข้าไปร่วมงาน จนมามีพระราชโองการนี้แหละเจ้าค่ะท่านพ่อ” ชิงเหลียนเล่าลำดับเหตุการณ์ให้ชิงเฉาฟัง ไม่มีช่วงไหนที่นางผิดพลาดเลย มีแต่ท่านพี่ผู้เดียวที่รับหน้าไปแทน นั้นก็ไม่เกี่ยวกับนาง “ถ้าเช่นนั้นก็ดี...นางเป็นพระราชนัดดาฮ่องเต้เจ้าอย่าริอาจไปต่อกร วังหลังที่เจ้าเห็นว่าอยู่ภายใต้ฮองเฮานั้น กว่าจะได้อำนาจมาเจ้าหารู้ไม่ว่า สูญเสียไปเท่าไหร่ สกุลของฮองเฮานั้นยิ่งใหญ่คับแผ่นดินอย่าเอาตัวเข้าไปแลกเชียว” ชิงเฉาเตือนบุตรสาว แม้เดิมทีเขาจะส่งบุตรสาวเข้าวังก็ย่อมได้ แต่การแก่งแย่งอำนาจในวังหลัง ดุเดือดกว่าภายนอกหลายร้อยเท่านัก แค่เขาได้เป็นเสนาบดีแล้วได้ลูกเขยเป็นแม่ทั

“องค์ชายเพคะ...ช่วยข้าหน่อย” “ไม่...” “ถ้าท่านไม่ช่วยข้า ข้าจะฟ้องเสด็จอาว่าท่านรังแกข้า ท่านว่าระหว่างท่านกับข้า ใครจะซวย” ผู่เยว่เมื่อขอร้องดี ๆ ไม่ได้ ต้องข่มขู่กันเล็กน้อย “ก็ได้ก็ได้” ซ่งจินเหยียนจำต้องรับคำ บากหน้าไปขอฮองเฮา โดยรับปากจะดูแลนางให้ดีไม่ให้มีอันตรายเด็ดขาด ฮองเฮาเดิมทีก็ไม่ยอม แต่ทว่าลูกอ้อนนางก็เหลือร้ายจนนางใจอ่อน แต่ว่าต้องเข้าวังมาหานางบ่อย ๆ ไม่เช่นนั้นไม่ยอมเด็ดขาด ผู่เยว่เมื่อได้รับอนุญาต ให้ออกจากวังเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน จึงตรงไปที่เรือนหาสาวใช้ “เสี่ยวชิง เสี่ยวหลิน ข้ากลับมาแล้ว” “ท่านหญิง...ดีใจจังเลยเจ้าค่ะ” สองสาวใช้กอดนางด้วยความดีใจ ท่าทางการกระทำของนาง อยู่ในสายตาขององค์ชายซ่งจินเหยียน นางดูไม่เหมือนสตรีในเมืองนี้ ทั้งกิริยา ท่าทางแถมยังรักใคร่บ่าวไพร่ดุจญาติ บ่าวไพร่เมื่อรู้ข่าวก็มาคำนับนางกันหมดเรือน กว่าจะไล่ไปทำงานได้หมด ก็กินเวลาไปนาน “อยู่ทางนี้เป็นอย่างไรบ้างพวกเจ้า มีปัญหาไหม” “ไม่เลยเจ้าค่ะ ตั้งแต่มีพระราชโองการแต่งตั้งแม่นางชิงเหลียนเป็น

“อันนี้เป็นเครื่องประดับที่เป็นของรักของแม่ข้า” นางเปิดกล่องจงใจให้ฮูหยินของบรรดาขุนนางทั้งหลายได้เห็น แล้วก็เป็นดังนั้น เสียงอื้ออึงขึ้นมาอีกรอบต่างตื่นตะลึงกับเครื่องประดับที่นางมอบให้ งดงามแปลกตาคงประเมินราคาไม่ได้ “ขอบคุณท่านหญิงมากเจ้าค่ะ ท่านหญิงหาต้องลำบากไม่” ชิงเหลียนรีบรับไว้ นางถูกใจกับเครื่องประดับชุดนี้มาก งดงามอลังการ “ส่วนชิ้นนี้เป็นหยกพก ท่านพ่อให้ข้าไว้ก่อนมาที่ซีโจวเป็นหยกหายาก ด้านหน้าแกะสลักราชสีห์ด้านหลังแกะสลักอักษรคำว่ามงคล เหมาะกับท่านแม่ทัพไป๋เป็นอย่างยิ่ง กิติศัพท์ของท่านแม่ทัพทั่วแคว้นต่างรู้ดี รบชนะร้อยศึกดังนั้นขอมอบหยกนี้ให้กับท่านไว้” ผู่เยว่เดินมาส่งให้ท่านแม่ทัพส่งยิ้มไปให้แสดงความยินดีด้วยใจจริง แต่ภายในนั้นนึกกระหยิ่มยิ้มย่อง ข้าหลุดพ้นจากท่านแล้วข้ายินดีเป็นอย่างยิ่ง อิอิ ขอเชิญท่านเสพสุขกับชิงเหลียนได้ตามสบาย “ข้าขอบคุณท่านหญิง หยกนี้ล้ำค่านักข้าชอบที่สุด” เขาจงใจบอกนางโดยความนัยที่อยากบอกมานาน และอยากขอโทษนางทุกเรื่องที่ผ่านมา “หามิได้ คู่ควรกับท่านแม่ทัพแล้ว” ท่านหมอเห็นแววตาที่ทอดมองหยก

“เสี่ยวชิงถ้าข้าจะตัดชุดขาย เจ้าว่าควรรับคนงานสักกี่คนดี” “ถ้าตัดชุด ข้าทำได้ไม่นานหากมีคนสั่งมากข้าคนเดียวทำไม่ทัน ถ้าจะรับต้องมีช่างปักสองคน ช่างตัดเย็บอีก3 คนน่าจะได้เจ้าค่ะ” “ถ้าคนมากขึ้น จวนข้ารับคนได้อีกกี่คน” “ตอนนี้คนยังไม่มาก ยังพอมีห้องพักบ่าวไพร่เหลืออยู่ห้าห้องเจ้าค่ะ” “อืม...งั้นก็ดี เสี่ยวหลินเจ้าไปประกาศรับคนงานเพิ่ม ช่างตัดเย็บ กับช่างปัก หากไม่สะดวกเดินทางไปกลับมีที่พักให้” คนมากขึ้นต้องทำเป็นสัดส่วนเสียหน่อย แบ่งพื้นที่เป็นพื้นที่ตัดเย็บกับตัวเรือน ต้องสร้างกำแพงกั้นเพื่อเป็นพื้นที่ส่วนตัว แล้วก็ไปเลือกผ้า นางไปเลือกผ้ากับด้ายและอุปกรณ์เย็บปักกับเสี่ยวชิง ส่วนเสี่ยวหลินไปหาคนงาน เมื่อได้ผ้าสีและด้ายตามที่ต้องการจึงบอกให้คนงานของร้านขนขึ้นรถม้าแล้วให้ไปส่งที่เรือน ส่วนตัวเองก็เดินสำรวจตลาด “เสี่ยวชิง ผู้หญิงที่นี่ชอบชุดแบบไหน” “ถ้าเป็นหญิงผู้ดีลูกหลานขุนนาง ส่วนใหญ่แต่งแบบในวังเจ้าค่ะ แต่ปักลวดลายแตกต่างกันทั้งการตัดเย็บ แต่ถ้าพวกหญิงที่หอคณิกา หรือพวกหอเซียนเมามาย จะเป็นเน้นทรวดทรงองเอว ผ้าบางให้เห

พรวด!!! แค้ก!! ผู่เยว่สำลักข้าวทันทีที่ได้ยินคำว่าสามี เท้าเอวยืดตัวหันมองหน้าเจ้าองค์ชายปากเสียอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าพูดจาไม่เป็นมงคลสองครั้งแล้วนะ สามีอะไรเจ้านั่นยังไม่เข้าหอกับข้าไม่นับว่าเป็นสามี เจ้าหยุดพูดเลยนะ” ว่าแล้วอารมณ์แม่จะขึ้น “ก็ได้ก็ได้ ข้ายอมแล้ว ข้าขอโทษ” เมื่อได้กวนประสาทนางจนหนำใจก็สมควรพอได้แล้ว กลัวนางจะไล่ออกไปเสียก่อน “เจ้าไปทำอะไรตรงนั้น” “ข้าไปหาช่างมาต่อเรือน” “ทำไมเจ้าไม่บอกข้า ข้าทำให้ก็ได้ไม่เห็นต้องไปเอง” องค์ชายบอกนาง เขาไม่อยากให้นางไปทำอะไรในที่เสี่ยงอันตราย “โอ้โฮ ให้ข้าพูดไหม ...ชิ” ผู่เยว่ค้อนให้วงใหญ่“จะให้บอกยังไง เจ้าหายไปเลยตั้งแต่งานเลี้ยง” ผู่เยว่บอกตอบองค์ชาย “ข้าขอโทษ ต่อไปเจ้ามีอะไรให้คนไปบอกข้า ข้าให้คนไปซื้อเรือนใกล้ ๆ เจ้าแล้ว อยู่ถัดจากนี้ไปหน่อย จะได้ไปมาหาเจ้าได้สะดวก” องค์ชายบอกนาง ด้วยแววตาอ่อนโยน เขาเป็นห่วงนางเมื่อรู้ว่านางเกือบโดนทำร้ายจึงรีบมาดู เป็นเขาเองที่มัวแต่ตามสืบจวนเสนาบดีจนลืมนางไป “ดี ดีมาก งั้นเจ้ามาดื่มเหล้ากับข้าบ่อย ๆ ” ผ