All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไป๋: Chapter 31 - Chapter 40

เรือนพระราชทาน “ท่าหญิงเจ้าคะ...ท่านหญิง” เสี่ยวหลินวิ่งตะโกนมาตั้งแต่หน้าประตูยันถึงศาลาที่ผู่เยว่ร่างภาพอยู่ นางร่างภาพชุดต่าง ๆ มาร่วมสองวันแล้ว วันนี้ไม่มีใครมากวนใจนางทำให้มีสมาธิมากหน่อย แต่สาวใช้ตัวดีของนางนี่สิตะโกนโหวกเหวกตั้งแต่ประตู ราวกับจะมีไฟไหม้ที่ไหนอย่างนั้นแหละ “ท่านหญิง...มีข่าวเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลินไม่สามารถพูดออกมาได้ ได้แต่ยืนหายใจหอบอยู่ เนื่องจากวิ่งมาแต่ไกล “ใจเย็น ๆ เสี่ยวหลิน ดื่มน้ำก่อน...ค่อย ๆ พูด” ผู่เยว่รินน้ำชาที่บนโต๊ะให้กับสาวใช้คนสนิท ที่เป็นหูเป็นตาให้นางอยู่ตลอด “ในตลาดลือให้ทั่วเลยเจ้าค่ะ...มีนักดนตรี...ใบหน้างดงามดุจนางฟ้า มาแสดงที่หอเซียนเมามายเจ้าค่ะ แล้วมีบรรดาเหล่าขุนนางต่างเข้าคิวเพื่อดูนางแสดงกันเยอะมาก แต่นางไม่ยอมไปนั่งร่วมโต๊ะกับใครเลย เมื่อแสดงจบก็หลบเข้าด้านหลังทันที...มีคนหลายผู้อยากนั่งคุยกับนางเถ้าแก่เนี้ยก็ขวางไม่ให้พบ บอกเพียงว่านางมาแสดงอย่างเดียว หากนางไม่ประสงค์จะพบใคร ใครก็เข้าไปไม่ได้เจ้าค่ะ” ผู่เยว่ฟังที่นางเล่า...แต่ก็ไม่เห็นมีสาระอะไรสำคัญ... “แล้วที่เจ้าเอาข่าวมา

ถิงหลันพยายามเอาอกเอาใจแม่ทัพไป๋ ทั้งบีบทั้งนวด รินน้ำชาให้แม่ทัพไป๋ แต่แม่ทัพไป๋ก็หาทางปฏิเสธทุกอย่าง พยายามจะหาทางออกจากห้องนี้ไป แต่ทว่าก็มีคนคุมอยู่หน้าห้อง “แม่นาง...เอ่อ ข้าว่าเจ้ามีอะไรก็รีบพูดมาเถิดข้ามีธุระต้องไปทำต่อ” ไป๋เฟิงหวงพยายามแกะมือของนางออก “แหมท่านแม่ทัพ...จะรีบไล่ไปไหนหรือเจ้าค่ะ...คืนนี้ค้างกับข้าดีหรือไม่” ถิงหลันพยายามยั่วยวนแม่ทัพ แต่นางก็มียาที่ทำให้แม่ทัพหลับอยู่แล้ว จึงหาต้องกลัวไม่ “ข้าว่าไม่ดีกว่า” แม่ทัพเมื่อไม้อ่อนไม่ได้ จึงใช้ไม้แข็ง แกะมือนางออก แล้วรีบวิ่งไปหน้าห้อง จากนั้นก็จัดการคนเฝ้าด้านหน้าสองคนแล้ววิ่งออกไป “พวกเจ้า...รีบจับแม่ทัพไว้ เร็ว เร็วเข้า” เถ้าแก่เนี้ยที่เห็นแม่ทัพหลุดออกมาจากห้องแม่นางถิงหลัน จึงเรียกให้คนจับไว้ แต่แม่ทัพก็กระโดดลงจากชั้นบนมาด้านล่าง พยายามหนีคนของเถ้าแก่เนี้ย วิ่งวนไปมาจนคนในร้านจับไม่ได้แล้วก็ออกมาจากหอเซียนเมามาย เมื่อวิ่งออกมาห่างร้านสักพักจึงหยุดหอบหายใจ “โอ๊ย...เหนื่อยเป็นบ้า..!!!.” แม่ทัพไป๋สบถ องค์ชายที่มาดักรอไป๋เฟิงหวงอยู่ ยืนพิงกำแพงโบกพัดไปมาอย่าง

เรือนพระราชทานในที่สุดโรงเย็บผ้าของผู่เยว่ก็เสร็จสิ้น ที่นี่จะเป็นโรงเย็บผ้าตัดชุด ต้องไปเช่าร้านขายในตลาดอีกที ร้านค่อยว่ากันตอนนี้ต้องตัดชุดแบบต่าง ๆ ให้เสร็จเสียก่อน โต๊ะและอุปกรณ์ต่าง ๆ ลำเลียงเข้ามาบริเวณโรงเย็บผ้าจนครบ นางมีคนงานห้าคน มีเสี่ยวชิงเป็นหัวหน้าคนงานพวกนี้ เมื่อได้แบบครบก็เริ่มตัดชุดสตรีแบบแรก มีเสื้อด้านในเป็นเกาะอกสีขาว กระโปรงเป็นขาวสลับกับฟ้าคราม เสื้อคลุมเป็นผ้าโปร่งปกเย็บคาดปกสีฟ้าอ่อน แล้วปักลายดอกไม้รอบเสื้อคลุม และตรงเกาะอก เมื่อตัดแบบได้แล้วก็เริ่มเย็บ และให้ช่างปักปักไปตามแบบที่นางวาดให้ โดยใช้เวลาหนึ่งวันเย็บ และอีกสองวันปัก จนในที่สุดชุดแรกก็เสร็จออกมาเป็นรูปร่าง “สวยมากเลยเจ้าค่ะท่านหญิง” เสี่ยวหลิน เห็นชุดที่แขวนเมื่อเสร็จเป็นรูปเป็นร่างไว้ที่ไม้ที่ทำไว้คล้ายกับหุ่นแบบง่าย ๆ “ชุดแรก ข้าคิดว่ายังไม่ค่อยชำนาญจึงใช้เวลานานหน่อย หากทำบ่อย ๆ ชิน ๆ น่าจะลดเวลาลงได้อีก” ผู่เยว่คำนวณวันเวลา ตอนปักจะใช้เวลาเช่นนั้นต้องวาดแบบปักไว้ล่วงหน้า แล้วพวกเสื้อคลุมที่มีลายปักต้องตัดและเย็บก่อน เพื่อให้ช่างปักมีเวลาปัก นางวางแผนคร่าว ๆ

ชุดของผู่เยว่เตรียมพร้อมแล้ว แขวนไว้ที่หุ่นไม้ผู่เยว่ตื่นเต้นมาก อยากเห็นว่าถิงหลันใส่แล้วจะออกมาแบบไหน นางนั่งรอนางแบบมาลอง องค์ชายได้ให้ช่างวาดภาพมารออยู่ก่อนแล้ว นางจัดที่สำหรับรับรองไว้ที่ห้องโถงยามเฉิน (ช่วงเวลา 7โมง-9 โมง) ถิงหลันก็นั่งรถม้ามาถึงเรือนพระราชทาน ของผู่เยว่ นางออกมาต้อนรับโดยเร็ว“ถิงหลัน เจ้ามาแล้วเร็วรีบไปกับข้า” ผู่เยว่ลากนางเข้าไปยังห้องแต่งตัว ที่ตัวเองสั่งทำกระจกบานใหญ่รอไว้เมื่อเดินเข้ามายังในห้องก็พบกับชุดที่นางตัดไว้สี่แบบ การเย็บปักสวยงามถิงหลันถึงกับมองอย่างเพลิดเพลิน“เจ้าอย่ามัวมองดูอยู่ เร็วมาลองชุดก่อน” ผู่เยว่จับนางแต่งตัว แล้วให้เสี่ยวชิงแต่งหน้าทำผมให้ เครื่องประดับต่าง ๆ นางล้วนเอามากองให้เสี่ยวชิงประดับตกแต่งให้กับถิงหลันเมื่อต่างช่วยกันแต่งตัวให้ถิงหลันเสร็จแล้ว ผู่เยว่จึงพาไปยังที่จัดไว้สำหรับนั่งให้ช่างวาด“อ้าว ทุกคนพร้อมกันแล้วใช่ไหม...แท้แด!!!” ผู่เยว่พาถิงหลันมายังกลางห้องช่างวาดทั้งสองและองค์ชายตะลึงงัน ถิงหลันที่งดงามอยู่แล้ว เมื่อใส่ชุดที่ผู่เยว่ตัดให้ยิ่งงามขึ้นไปอีก“สวย..สวยมาก...” ช่างวาดพูดพร้อมกันถิงหลันเมื่อโดนชมเข้าซึ่งหน

ถิงหลันเมื่อชิงเหลียนออกไปแล้ว นางก็ขอตัวกลับบ้าง เพราะกลัวว่าตนจะทนไม่ไหว อาการเริ่มออกแล้ว น่าจะเป็นยาปลุกกำหนัดเท่าที่ดูอาการ เลยเบาใจที่ไม่ใช่ยาพิษ “ข้าก็ขอตัวเช่นกัน” ถิงหลันลุกขึ้นบอกผู่เยว่ “เจ้าจะกลับแล้วหรือจะรีบไปไหน” ผู่เยว่ที่ยังไม่อยากให้นางกลับ เพราะงานเพิ่งเริ่มได้ไม่นานอยากให้อยู่พูดคุยกันเสียหน่อย “ข้า...ต้องกลับไปทำธุระ” ถิงหลันเริ่มเหงื่อซึมใบหน้า จึงกดจุดตัวเองไว้ “เจ้าเป็นอย่างไรบ้างถิงหลัน” องค์ชายที่เห็นสีหน้านางไม่ค่อยดีนัก จึงเดินมาถามเขาไม่รู้ว่านางกินยาอะไรเข้าไป “ข้า...เริ่มไม่ไหวแล้วองค์ชาย ขะ...ขอตัวก่อน” ถิงหลันรีบเดินหนีออกไปข้างนอก “ถิงหลันเป็นอะไร ทำไมไม่ไหว องค์ชาย” ผู่เยว่หันหน้ามาถามองค์ชายซ่ง “นางโดนชิงเหลียนให้กินอะไรก็ไม่รู้...ข้าว่ารีบไปดูนางดีกว่า” องค์ชาย ผู่เยว่และไป๋เฟิงหวงรีบตามนางไป ถิงหลันหยุดเกาะกำแพง เอามือจับหัวใจสูดหายใจยาว ๆ แล้วก็ฝืนข่มใจเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อขึ้นรถม้าได้นางก็ถอดเสื้อคลุมออกทันที ฤทธิ์ยาทำให้ร้อน เลือดสูบฉีดแรงในร่างกาย