All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไป๋: Chapter 51 - Chapter 60

ไป๋เฟิงหวงและไป๋เฟิงลู่ควบม้าแยกกันไปคนละทาง เพราะอยากใช้เวลากับคนที่รักของกันและกัน ไป๋เฟิงลู่นั้นไม่มีพันธะใด ๆ กับใครอยู่แล้ว จึงเดินหน้ารุกหนักกับถิงหลัน ยิ่งรู้ว่านางลำบากมามากเพราะชิงเฉาเขาเองก็อยากฆ่ามันเช่นกัน ทำให้ทั้งคู่มีศัตรูคนเดียวกัน ไป๋เฟิงลู่ นั่งซ้อนหลังของถิงหลันบนหลังม้า เบียดกายแกร่งของชายหนุ่มเข้าหาแผ่นหลังของนาง “เจ้าไม่ต้องเบียดข้าขนาดนี้ก็ได้” ถิงหลันที่ไม่เคยอยู่ใกล้ชิดชายใดมาก่อนรู้สึกวาบหวิวพิกล นางเองแม้ว่าจะเคยเล่นดนตรีให้แขกที่มาหอเซียนเมามายฟัง แต่ก็ไม่เคยมีผู้ใดเข้าใกล้นางได้สักคนหากนางไม่ยอมแล้ว แต่กับไป๋เฟิงลู่นี่คือครั้งแรกของนางที่ได้แนบชิดกับบุรุษเช่นนี้ “นี่หลังม้านะหลันเอ๋อร์ ต้องนั่งเบียด ๆ กันหน่อยสิ ไม่อย่างนั้นหากเจ้าตกม้าไปจะทำอย่างไร” ไป๋เฟิงลู่ยิ้มกริ่มอยู่ด้านหลังกอดแนบชิดนางเข้าไปอีก มีโอกาสดีเช่นนี้ใครเล่าจะไม่คว้าไว้ “ข้าอึดอัดหากเจ้าไม่ปล่อยข้าจะลงเดินไปเอง” ถิงหลันไม่ยอมลงให้กับเจ้าองค์ชายปลอมง่าย ๆ จะให้นางแนบชิดชายอื่นที่ไม่ใช่คนรักได้อย่างไร นางไม่ยอมเด็ดขาด “ข้าว่าหากเจ้าเดินไปคงใช้เวลาน

อ๋องลุ่ยได้เชยชมชิงเหลียนเป็นที่พออกพอใจ ไม่มีสตรีนางใดตอบสนองเขาได้ดีเช่นนางเลยสักคน สมน้ำหน้าเจ้าแม่ทัพนัก ไม่เก็บรักษานางให้ดี แบบนี้จะมาทวงคืนภายหลังเห็นจะไม่ได้แล้ว หลังจากได้มีความสุขกับนางถึงสองวันสองคืน เขาก็ให้คนไปเตรียมตัวประกาศแต่งตั้งชิงเหลียนเป็นชายาของอ๋องลุ่ย ทันทีที่กลับถึงจวนรวมทั้งแจ้งท่านชิงเฉา ว่าที่พ่อตาของเขาให้เตรียมเปิดศึก ประกาศแข็งข้อต่อซีโจวพร้อมยกทัพไปต่อตีโดยเร็ว ชิงเหลียนที่ได้รับความรักจากท่านอ๋องอย่างเต็มเปี่ยมถึงสองวัน ท่านอ๋องจัดให้นางถึงใจ จนนางได้ลืมแม่ทัพไป๋ไปจนสิ้นหมดแล้ว บัดนี้จะไม่มีฮูหยินแม่ทัพไป๋อีกต่อไป จะมีเพียงชายาอ๋องลุ่ยเท่านั้น นางขยับยันกายขึ้นหมายจะออกไปข้างนอก หลังขลุกอยู่แต่ในห้องกับท่านอ๋องมาสองวันเต็ม “ตื่นแล้วหรือชายาข้า” ท่านอ๋องที่กอดกลึงกายนุ่มเอ่ยถามหลังจากที่พานางขึ้นสวรรค์ “เพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากออกไปข้างนอกบ้าง อยู่แต่กับท่านอ๋องในห้องอย่างเดียว โดนรังแกหนักเพคะ” ชิงเหลียนที่ถูกท่านอ๋องดึงเข้าไปตะกองกอดไว้ ท้วงเขาเบา ๆ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ....ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ที่ทำเจ้าลำบาก แต่เจ้าง

เหยียนปิงเดินทางมาถึงค่ายพักแรมทหารพร้อมกับเสบียงส่วนหนึ่ง เขาเร่งเดินทางแทบไม่ได้พักเพราะห่วงว่ากองทัพทางนี้จะไม่มีเสบียงเพียงพอ เมื่อเข้ามาในกองทัพจัดให้เหล่าทหารยกเสบียงไปเก็บแล้วเขาก็เดินตามแม่สองแสบหลานสะใภ้ทันที ที่เขาต้องเร่งเดินทางไม่ได้พักก็หวังว่าจะเจอพวกนางด้วย แต่ไม่คิดว่าจะเดินทางได้เร็วขนาดนี้ เขาเดินไปหารองแม่ทัพหานลู่ทันทีเพราะคุ้นเคยกัน เจอกันที่เรือนของผู่เยว่บ่อย ๆ “ท่านรองแม่ทัพ” เหยียนปิงเรียกชายหนุ่มที่เดินตรวจตรารอบ ๆ “ท่านเหยียนปิง” หานลู่ทำความเคารพผู้อาวุโสกว่า “หลานสะใภ้ข้าไปไหนเสียแล้ว” เหยียนปิงเอ่ยถาม “เอ่อท่านหมายถึงผู่เยว่กับถิงหลันใช่หรือไม่” หานลู่ไม่แน่ใจนักคนไหนหลานสะใภ้ หากแต่ในกองทัพนี้ก็มีเพียงแต่นางสองคนที่เป็นหญิง “นั่นแหละ เจ้าตัวแสบของข้า ข้าอยากชำระความนัก ทำให้ข้าแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน” เหยียนปิงหงุดหงิดนัก อยากจะจับเฆี่ยนทั้งคู่เทียว อย่าได้เจอตัว “ท่านคงต้องรอก่อน เพราะว่าคนหนึ่งก็อยู่กระโจมแม่ทัพไป๋เฟิงลู่ คนหนึ่งก็อยู่กระโจมแม่ทัพไป๋เฟิงหวง ข้าว่าสาย ๆ โน้นแหละ” หานลู่กล่าวยิ้ม ๆ จ

ไป๋เฟิงหวงออกไปวางแผนการรบ กว่าจะกลับเข้ามาดูผู่เยว่ก็จวนเกือบเที่ยงวันไปแล้ว ผู่เยว่เมื่อกินอาหารเสร็จก็เดินออกไปดูรอบ ๆ พยายามหาถิงหลันแต่หานลู่บอกว่า รีบเดินทางกลับไปช่วยเมืองหลวงสกัดข้าศึกแล้ว นางเลยอยู่ที่นี่คนเดียวรู้สึกเบื่อ บทจะกลับกันก็รีบกลับกันเลยทิ้งข้าไว้คนเดียว ไป๋เฟิงหวงเดินมาหานางที่กระโจมก็ไม่เห็นจึงเดินดูรอบ ๆ ก็เห็นนางยืนเด็ดต้นไม้ใบหญ้าอยู่คนเดียวจึงเข้าไปหา “เจ้ามาทำอะไรตรงนี้” “ถิงหลันกลับแล้ว ข้าเบื่ออยู่คนเดียวไม่มีอะไรทำ” ผู่เยว่บอกแม่ทัพไป๋ไป “ก็เจ้าอยากมาเองมิใช่รึ” ไป๋เฟิงหวงยิ้มเอ็นดูนาง “ข้านึกว่าจะมีอะไรสนุก ๆ ทำ แล้วก็อยากกลับแล้วด้วย” รู้แบบนี้ไม่มาเสียก็ดี น่าเบื่อชะมัดเลย “ตอนนี้ยังกลับไม่ได้ ไว้ข้าเสร็จศึกจะพาเจ้ากลับเอง” เขาไม่วางใจให้ใครพานางกลับ นอกจากโจรป่าแล้วก็ยังมีข้าศึกไม่รู้ว่าปะปนอยู่ตลอดทางหรือเปล่า “เจ้าไปดูแลเรื่องทหารเถอะ ข้าเดินเล่นแถวนี้เดี๋ยวก็กลับ” ผู่เยว่ไม่อยากทำให้ใครต้องเป็นกังวล นางแค่มาดูว่าทหารพวกนี้ขาดเหลืออะไรแล้วจะเอาไปจดไว้รายงานต่อเสด็จอา ถือว่ามาด

เมืองหลวงเฟิงลู่ให้คนส่งสารลับไปหาฝ่าบาท โดยให้ส่งไปทางตู้กงกง เพราะค่อนข้างไว้ใจได้ เมื่อฮ่องเต้ได้รับแล้วก็ให้คนไปจัดการทันที เฟิงลู่ที่ลอบซุ่มอยู่ด้านนอกเมืองหลวงกับถิงหลัน กำลังรอคอยกองทัพของลุ่ยอัน เพราะทราบมาว่าแบ่งเป็นแต่ละสายหลาย ๆ สายแล้วมารวมกันเหมือนมดงาน ตอนนี้เขาได้รับข่าวจากกองทัพป้องกันชายแดนจากเฮ้าจิ้งแล้วเช่นกัน ว่าจะมาถึงในอีกหนึ่งวันเพราะเร่งการเดินทาง“หลันเอ๋อร์เจ้าหิวหรือไม่” เฟิงลู่ที่เป็นห่วงนางถามขึ้น เพราะนางยังไม่กินอะไรมาค่อนวันแล้ว“ข้ายังไม่หิว แล้วเจ้าก็เลิกเรียกข้าว่าหลันเอ๋อร์ได้แล้วข้าขนลุก” ถิงหลันได้ฟังคำเรียกอย่างสนิทสนมของเฟิงลู่แล้ว ขนลุกชันไปทั้งตัว“ทำไมหรือข้าว่าน่ารักดีออก หลันเอ๋อร์ ข้าจะเรียกแบบนี้แหละ” เฟิงลู่ชอบเรียกนางแบบนี้มากกว่าดูเหมือนคนรัก“น่ารักกับผี ข้าขนลุกเจ้านั่งห่าง ๆ ข้าก็ได้” ถิงหลันเขยิบแล้วเขยิบอีกแต่เจ้าบ้านี่ก็ตามมาจนชิด ไม่รู้จะขยับไปทางไหนแล้ว“ห่างคงไม่ได้หรอก...เพราะข้ากับเจ้า...” เฟิงลู่แกล้งทิ้งคำให้ห่างแล้วเอามือลูบริมฝีปากตัวเอง ส่งสายตาชวนฝันไปให้นาง“หยุดเลยนะ เจ้าห้ามพูดเรื่องนี้อีก...เดี๋ยวใครได้ยินเข้า”