All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไป๋: Chapter 11 - Chapter 20

เสี่ยวหลินไปตามหมอหลวง หวงหยางหมิง แต่ทว่าท่านหมอตระกูลหวงเข้าวังไปตรวจอาการฮ่องเต้ ยังไม่กลับคาดว่าจะเป็นวันรุ่งขึ้น เสี่ยวหลินจึงขอร้องท่าน หมอหวงเซิงเทา หมอหนุ่มลูกชายท่านหมอหวงช่วยมาตรวจดูอาการท่านหญิงให้หน่อย “งั้นเจ้ารีบนำข้าไปข้าจักรีบไปดูให้” หมอหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลา เป็นที่หมายปองของสตรีชั้นสูงในเมืองหลวง เพราะตำแหน่งหมอหลวงใหญ่คนต่อไป คงไม่พ้นท่านหมอหวงเซิงเทา แม้เป็นลูกชายวัยยี่สิบหย่อน ๆ แต่ความสามารถในการรักษาคนไม่แพ้ท่านหมอหวงเลยแม้แต่น้อย เมื่อมาถึงเรือนพระราชทาน เสี่ยวหลินรีบนำท่านหมอเข้าไปยังห้องนอนของผู่เยว่ ท่านหมอเห็นใบหน้าผู้ป่วยแดงก่ำด้วยพิษไข้ จึงวางผ้าแพรบางที่ข้อมือนาง ตรวจชีพจรว่ามีเต้นผิดปกติหรือไม่ แต่เมื่อตรวจดูให้ดีแล้ว พบว่าเป็นไข้แดดทั่วไป จากการสอบถามคนป่วยพบว่ามีอาการตรงกัน เบื่ออาหาร ปวดหัววิงเวียน คอแห้งปากแห้ง ไม่สบายตัว มีไข้สูง แต่เดี๋ยวสักพักจะลดลงเอง “แม่นาง เจ้าไม่เป็นอะไรมากแค่เป็นไข้แดด ร่างกายเจ้าอ่อนแอไม่ควรไปตากแดดเป็นเวลานาน ข้าจะเขียนเทียบยาให้ เจ้ากินแล้วนอนพักสักสองสามวันจะดีขึ้นเอง” “ขอบคุ

กว่าที่ผู่เยว่จะหายป่วยก็เกือบสองสัปดาห์ แล้วท่านหมอหวงยังสั่งให้พักต่ออีกสักสองสามวัน ร่างกายถึงจะฟื้นดี ร่างกายนี้เพราะนางลำบากมาตั้งแต่เด็ก แต่ทุกคนคิดว่าแม่ทัพไป๋ทรมานนางจนป่วยขนาดนี้ นางพยายามจะบอกว่าไม่ได้ขนาดนั้น แต่ก็จนใจคิดว่าแก้ตัวแทนเขาอีก ช่างเป็นคนดี อยากจะบอกว่าข้านี่แหละคนร้ายที่สุด แต่ช่างเถอะให้เข้าใจแบบนั้นดีแล้ว วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่หวงเซิงเทามาตรวจอาการ แทนพ่อของเขา นับว่าท่านหมอหวงมาตรวจนางสองครั้ง ที่เหลือเขาก็มาแทนทุกวัน มาเช็กดูอาการต่าง ๆ จนนางรู้สึกเหมือนอยู่โรงพยาบาล มีหมอประจำตัวมาตรวจก็ไม่ปาน “ท่านหมอเซิงเทา ข้าหายเป็นปกติหรือยัง” ผู่เยว่ เบื่อห้องนอนจะแย่อยากออกไปข้างนอกแล้ว ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างหลังจากที่ไปวีนแตกใส่แม่ทัพปีศาจ ป่านนี้ไม่รู้ใครต่อใครโจษจันไปถึงไหน ถามสองสาวใช้ก็ไม่ยอมบอกสักที บอกเพียงแต่ว่าให้ข้ารักษาตัวให้หายดีก่อน เรื่องอื่นอย่าเพิ่งคิดถึงเลย “นับว่าเป็นปกติดีแล้ว เจ้าต้องทานของบำรุงให้มากหน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรงขึ้น ร่างกายของเจ้าผอมเกินไป” หวงเซิงเทา ใส่ใจนางมาก อยากให้นางแข็งแรง นี่เป็นคนไข้คนแร

“ท่านตงหยวน ท่านจะเข้าเฝ้าเสด็จอาของข้าได้เมื่อไหร่ เจ้าช่วยทูลให้ข้าหน่อย ข้าอยากเข้าเฝ้ามีเรื่องจะปรึกษา” ผู่เยว่เอ่ยขึ้น “พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวัง ข้าจะทูลให้เจ้า” หยางตงหยวน เจ้ากรมพิธีการเอ่ยตอบสหายคนใหม่ เขามีเรื่องต้องเข้าไปหารือเรื่อง บวงสรวงฟ้าดินที่หอเทียนถาน “เจ้าจะพบฮ่องเต้ด้วยเรื่องอันใดกัน” ไป๋เฟิงหวงรู้สึกร้อนขึ้นมาทันที ที่นางเอ่ยขึ้น “เรื่องของข้า ข้าอยากพบเสด็จอาข้า เจ้าเกี่ยวอะไรด้วย” “ฮูหยิน!!!” ไป๋เฟิงหวง ปรามนาง ต่อหน้าผู้อื่นนางกล่าววาจาไม่ค่อยเหมาะสมนัก “เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าจักทูลฮ่องเต้ให้เจ้าเอง อย่าเถียงกันไปเลย” ตงหยวนต้องห้ามทัพ คู่สามีภรรยาในนามคู่นี้ก่อนจักเกิดศึก “ถ้าเจ้าอยากพบฮ่องเต้ ไยไม่บอกข้า ข้าจักเป็นคนพาเจ้าไปเฝ้าเอง ไยต้องให้ผู้อื่นไปบอก” ไป๋เฟิงหวงรู้สึกน้อยใจ ที่นางมองไม่เห็นเขา เห็นคนอื่นดีกว่าเขา เขาสู้เป็นห่วงนางเสียหลายวัน “ไม่เป็นไร ข้าไม่รบกวนท่านหรอก ท่านมีงานมาก” “เจ้าเพียงบอกข้า ข้ายินดีทำให้” หานลู่ และหวงเซิงเทา มองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน เหมือนทั้ง

ผู่เยว่ รอฟังข่าวจากสหายทั้งสามอย่างใจจดใจจ่อ ตงหยวน หานลู่ แทบไม่ได้มาหานางอีก น่าจะยุ่งเกี่ยวกับพิธีกราบไหว้ฟ้าดินที่หอเทียนถาน เห็นว่าคราวนี้มีคณะทูตจากแคว้นพันธมิตร ที่มีความสัมพันธ์เชื่อมกันมายาวนานตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ก่อน วันนี้เซิงเทาแวะมาหานางเช่นเคยเหมือนทุกวัน เขาจะแวะมาคุยเล่นกับนาง “เซิงเทา เจ้าได้ข่าวจากสองคนนั่นไหม ข้าร้อนใจนักไม่ได้รับข่าวเลย ข้าอยากจะหาวิธีหย่าให้จบ ๆ ไป” ผู่เยว่ถามด้วยความร้อนใจ แม้ว่าแม่ทัพไป๋จะไม่มายุ่งกับนางนัก แต่ว่ามันยังมีพันธะอยู่ยังไงก็รู้สึกไม่สบายใจ จะขยับทำอันใดก็ลำบากนัก “ใจเย็นก่อนผู่เยว่ สองคนนั้นน่าจะยุ่งในช่วงนี้ รอพระราชพิธีกราบไหว้ฟ้าดินจบสิ้นลงก่อน ข้าว่าสองคนนั่นน่าจะมาส่งข่าว ข้าได้ให้ยาปลุกกำหนัดสามีเจ้าไปแล้ว ไม่ต้องห่วงว่าช่วงนี้จะมาวุ่นวาย ข้าได้ข่าวว่าเสร็จงาน ตรงกลับจวนเลยทุกวัน” หวงเซิงเทาบอกนางให้คลายกังวล “เจ้านี่สุดยอดไปเลย ข้าโชคดีจริง ๆ ที่มีเจ้าเป็นสหาย ถ้าเช่นนั้นข้าจะรอไปก่อนเจ้ากลับไปก่อนเถิด วันนี้ข้ามีเรื่องออกไปทำนิดหน่อย ไว้เจอกันวันหน้า” ผู่เยว่อยากออกไปเดินเที่ยวรอบ ๆ เมืองสักหน

ซ่งจินเหยียน กลับไปพักที่เรือนรับรอง ที่ตนให้องครักษ์หาไว้ให้ แล้วยืนคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา เดิมทีเขาไม่ได้ใช้ชื่อนี้ เขาเปลี่ยนชื่อแซ่แล้ว จำเป็นต้องหนีตายไปอยู่กับพระราชาแคว้นเฮาจิ้ง ที่เป็นองค์รัชทายาท เมื่อครั้งที่ท่านพ่อเขาไปทำศึกแล้วเกิดกบฏขึ้น โดนโยนความผิดไปให้ที่บ้านของเขา ดีที่ว่าท่านอาเหยียนปิงได้พาเขาหนีออกมาแล้ว พาไปฝากกับองค์รัชทายาท ซ่งเหว่ยหนาน ท่านอากลับไปช่วยท่านพ่อของเขา แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครรอดจากเหตุการณ์ครั้งนั้น องค์รัชทายาทในขณะนั้นสัญญากับเขาว่า จะต้องคืนความเป็นธรรม ให้กับครอบครัวของเขา และไม่เชื่อว่าครอบครัวของเขาเป็นกบฏ นั่นเป็นสาเหตุที่เขาต้องกลับมาที่เมืองนี้เพื่อสืบหา และตระกูลชิงเรืองอำนาจขึ้นหลังจากพ่อของเขาตาย นั่นก็เกี่ยวข้องกับตระกูลไป๋ด้วยเช่นกัน “องค์ชายท่านคิดอันใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ” ฟู่หรง องครักษ์คนสนิทของจินเหยียนถามขึ้น เมื่อเห็นผู้เป็นนายยืนเหม่อลอยอยู่นาน “ข้าคิดถึงเรื่องในอดีต...ช่างเถอะ ที่ให้ไปสืบได้ความว่าอย่างไรบ้าง” จินเหยียนเปลี่ยนเรื่อง อยากรู้เรื่องที่เขาสั่งให้ไปทำมากกว่า “ผู้คนที่เกี