All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไป๋: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำผู่เยว่ ลูกสาวของท่านอ๋อง เยว่เผิง ที่ได้ไปครองเมืองซานซี หนึ่งในหกแคว้นที่ฮ่องเต้ชิงมู่ปกครองอยู่ โดยมีเมืองหลวงคือซีโจว เป็นเมืองใหญ่ที่รายล้อมด้วยแม่น้ำ อุดมสมบูรณ์ที่สุดในบรรดาหกแคว้น นางเป็นลูกสาวที่พ่อไม่รัก เพราะว่าตอนเกิดมาทำให้อนุที่เขารักที่สุดตายไป จึงไร้คนสนใจไยดีตั้งแต่เล็ก จนเมื่อฮ่องเต้อยากจับแม่ทัพ ไป๋เฟิงหวงแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์จึงขอลูกสาวของ เยว่เผิงมาหนึ่งคน แล้วนั่นก็คือคราวซวยของผู่เยว่ จวนแม่ทัพไป๋ที่ประดับประดาไปด้วยผ้าแดงมงคล เพราะวันนี้มีงานมงคล แต่ผู้เป็นสามีเมื่อไปรับเจ้าสาวที่วังหลวงแล้วปล่อยให้นางเดินเข้ามาในจวนเอง แม้แต่เงาของเขาก็ไม่เยื้องย่างกรายไปเรือนฮูหยินเลย เอาแต่ขลุกอยู่กับอนุ ชิงเหลียน คนรักที่หมายปองมาตั้งแต่เด็ก เขารับชิงเหลียนมาเป็นอนุตัดหน้าผู่เยว่ ญาติห่าง ๆ ของฮ่องเต้ที่ยัดเยียดให้เขา ราวกับว่านางอัปลักษณ์ หาสามีไม่ได้เสียอย่างนั้น “ท่านพี่ไม่ไปเรือนฮูหยินหน่อยหรือเจ้าคะ นางเพิ่งแต่งมาวันแรกก็ถูกท่านดูแคลนเช่นนี้ ต่อไปนางจะอยู่อย่างไร”ชิงเหลียน ลูกสาวท่านเสนาบดีกลาโหม ภายนอกเป็นผู้หญิงจิตใจดี แม้ตัวเองต้องเป็นอนุ

เจ็ดวันให้หลังจากแต่งอนุชิงเหลียน ก็มีพิธีแต่งภรรยาเอกพระราชทานจากฮ่องเต้ ไป๋เฟิงหวงเข้าไปรับเจ้าสาวที่วังหลวงกลับมาที่จวน แม้จะประดับประดาราวกับงานรื่นเริง แต่ทว่าไม่มีงานฉลองใดๆ เมื่อขบวนเจ้าสาวมาถึงจวนแม่ทัพ กลับให้เดินเข้าจากหน้าประตูไปถึงเรือนด้านหลังสุด ติดกับแปลงเกษตร เรือนลี่หรู่ แม้จะชื่อความหมายว่างดงาม แต่ก็ในช่วงฮูหยินใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ หลังจากสิ้นแล้วก็ไร้คนดูแล แถมห่างไกลจากเรือนใหญ่ “เดินไปถึงด้านหลังตรงโน้นก็ถึงเรือนแล้ว” พ่อบ้านใหญ่ เทียนเฉิง พูดด้วยวาจาห้วนไร้หางเสียง ไม่ให้เกียรติผู้มาใหม่แม้ว่าเป็นหนึ่งเจ้านายก็ตาม ส่วนเจ้าบ่าวก็ไร้เงาจะมาหาเจ้าสาว ค่ำคืนเดียวดายผ่านไปอย่างยากเย็น “ท่านหญิงนอนเถอะเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพคงไม่มาแล้ว” เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาค่อนคืน เสี่ยวชิงกับเสี่ยวหลินจึงมาบอกให้ท่านหญิงพักผ่อน อยู่ที่เมืองซานซี ที่จวนอ๋องว่าลำบากแล้ว ไร้คนเหลียวแลใช้ชีวิตไปวัน ๆ แต่มาอยู่ที่นี่กลับร้ายยิ่งกว่า ท่านอ๋องเหมือนส่งลูกสาวผู้บอบบาง อย่างท่านหญิงผู่เยว่ มาตายเอาดาบหน้าชัด ๆ “ก็ได้ข้าง่วงแล้ว เจ้าเก็บขอ

หลินหงเหลียน ในร่างผู่เยว่กำลังฝันเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับร่างของนาง ชีวิตผู้หญิงที่น่าสงสาร พ่อไม่รักส่งมาแต่งงาน แล้วยังโดนสามีแสนเย็นชาร้ายกลับ ชีวิตนางช่างอาภัพนัก น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจกับการจากไปตรึงตาตรึงใจนางนัก จนนางร้องไห้ออกมา อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว “ผู่เยว่..ผู่เยว่...ผู่เยว่” หงเหลียนร้องเรียกนางเสียงดัง จนสาวใช้สองคนรีบวิ่งมาดู “ท่านหญิงเป็นอย่างไรเจ้าคะ..ท่านหญิง..” เสี่ยวหลินและเสี่ยวชิงจับมือของผู้เป็นนายไว้ คาดว่าคงละเมอด้วยฤทธิ์ไข้ เหงื่อที่โทรมใบหน้าบ่งบอกถึงความทรมานของนายสาวได้เป็นอย่างดี สองสาวใช้น้ำตาริน แค่ท่านหญิงมีชีวิตต่อพวกนางก็ไม่ขออะไรแล้ว จากนี้ไปจะดูแลท่านหญิงให้เป็นอย่างดี “เฮือก!!!” หลินหงเหลียนสะดุ้งตื่นขึ้น มองหน้าหญิงสาวสองคนแล้วคิดเรื่องในฝันเมื่อสักครู่ ความทรงจำต่าง ๆ ไหลมารวมกัน ปนเปจนปวดหัว “อื้อ...ท่านหญิงฟื้นแล้วเสี่ยวหลิน ฟื้นแล้ว” เสี่ยวชิงบอกเพื่อนด้วยความดีใจ “ข้าเห็นแล้ว ข้าเห็นแล้ว” เสี่ยวหลินดีใจทั้งน้ำตา ที่ผู้เป็นนายยังไม่ตาย หลิงหงเหลียนสะบัดศีรษะ ไล่ค

ผู่เยว่ หน้าตาตื่นเมื่อเห็นเสี่ยวหลินยกหีบสมบัติมา นี่ผู่เยว่รวยปานนี้เชียวหรือ นางยิ่งกว่ามหาเศรษฐีแล้วจะอยู่ในจวนปีศาจเพื่อ แต่ก็ว่าไม่ได้กฎสมัยนี้อะไรก็กดขี่ผู้หญิงข่มไว้ไม่ให้เกินหน้าผู้ชาย “นี่คือหีบสมบัติข้างั้นรึ” “นี่แค่ส่วนหนึ่งที่เป็นสินเดิมจากท่านแม่ของท่านทิ้งไว้ให้ ยังไม่รวมที่ท่านอ๋องท่านพ่อของท่านให้ไว้อีกหีบ แล้วก็ที่ฮ่องเต้อีกสองหีบเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลินไล่เรียงหีบสมบัติต่าง ๆ ของนางออกมา “พรุ่งนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปซื้อคฤหาสน์ข้างนอก มาอยู่ทำไมจวนแห่งนี้ดูเรือนข้าสิทั้งโทรมทั้งเก่า” ผู่เยว่พูดอย่างหงุดหงิด คิดแล้วก็แค้นนักเรือนอนุแสนใหญ่โต เรือนฮูหยินเล็กเท่ารูหนู ช่างไร้ยางอายกันสิ้นดีคนที่จวนแห่งนี้ “ไม่ได้นะเจ้าคะท่านหญิง ท่านเป็นภรรยาท่านแม่ทัพ...จะออกไปอยู่ข้างนอกคนจะครหาเอาได้เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงที่ทำกับข้าวเสร็จแล้ว รีบมาห้ามทัพ ก่อนที่เสี่ยวหลินจะพานายสาวออกนอกลู่นอกทาง แล้วที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอน เกิดมีอันตรายใครจะช่วยได้ “เจ้าอย่ากลัวไปเลย ยังไงข้าไม่ให้พวกเจ้าลำบากหรอก ข้ามีวิธีของข้า” ผู่เยว่นั่งครุ่นคิดหา

กว่าที่ผู่เยว่จะจัดการเรื่องในเรือนเสร็จก็กินเวลาไปสามวัน นางนั่งอย่างหมดสภาพ การดูแลเรือนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เห็นทีต้องจ้างพ่อบ้านเพิ่มอีกคนแล้ว นางนอนแผ่หลาบนที่นอนปล่อยให้สองสาวใช้ช่วยกันนวดคนละฝั่ง “เสี่ยวชิง เสี่ยวหลิน ข้าว่าข้าต้องจ้างพ่อบ้าน คุมบ่าวในเรือนช่างเหนื่อยเหลือเกิน ข้าจิเป็นลม” ผู่เยว่ผู้ไม่เคยปกครองคนหมู่มาก พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ท่านจะจ้างจริง ๆ ไหมเจ้าคะ หากจริงข้าจะไปที่กรมแรงงานให้ป่าวประกาศหาคนให้ท่าน” เสี่ยวชิงบอกผู้เป็นนาย “เอาสิ ไปเลยพรุ่งนี้เจ้าไปเลย ข้าเหนื่อยเหลือเกิน ขอเป็นคนที่มืออาชีพ เป็นคนคุมคนได้นะข้าไม่เกี่ยงราคา” เพื่อลดความเหนื่อยล้าแม้ต้องจ่ายแพงสักหน่อยก็ยอม สามวันนี้เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน “ท่านหญิงเจ้าคะ ข้าได้ยินมาว่า เทียนเฉิงพ่อบ้านของจวนแม่ทัพโดนโบยเมื่อสามวันก่อน ที่พวกเราออกจากจวนมา ได้ยินว่าท่านแม่ทัพโกรธมาก ที่ทำกับท่านจนล้มป่วย แล้วยังขัดขวางเรื่องตามหมอมารักษา” เสี่ยวหลินผู้มีหูตาสับปะรด รายงานความเป็นไปในจวนแห่งนั้นกับผู้เป็นนาย “เจ้าพูดจริงเหรอ เจ้าพ่อบ้านนั่นฟัง ๆ ก็ดูเก่งนะแต่น