All Chapters of Desiring My Sister-In-Law: Chapter 41 - Chapter 50

Bryden’s POVAkala ko magiging tahimik ang araw matapos naming gawin ang résumé ni Luna.Hindi pala.May mga araw talagang akala mo simple lang ang haharapin mo: kape, tanghalian, konting linis, konting pahinga. Tapos biglang may isang tawag o mensahe na dudurog sa ayos ng umaga na parang basong nahulog sa tiles.Nasa sala kami ni Luna noon. Inaayos niya ang ilang lumang papeles na hinanap niya para sa application niya, habang ako naman ay nakaupo sa couch, kunwaring nagbabasa ng email pero ang totoo, minsan-minsan ay napapatingin sa kanya.Iba siya kapag may inaasikaso para sa sarili niya.Mas buhay.Hindi siya yung Luna na nagmamadaling magtiklop ng polo ni Kuya, o Luna na may listahan ng kailangang bilhin, o Luna na laging nakikinig sa kailangan ng iba. Ngayon, may hawak siyang lumang certificate at maingat iyong pinupunasan gamit ang tissue. Parang may hinuhukay siyang bahagi ng sarili niya na matagal nang natabunan sa drawer.Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Ano?” tanong

Luna’s POV“Mamaya na natin pag-usapan.”Pagkasabi ko noon, alam kong hindi iyon sagot. Pagtakas iyon.Dinala ko sa kusina ang basong walang laman at binanlawan ito kahit hindi naman kailangan. Pinatagal ko pa ang pagbukas ng gripo, pinakinggan ang bagsak ng tubig, pinilit gawing abala ang mga kamay ko dahil kapag tumigil ako, baka marinig ko na naman ang tanong ni Bryden.Ikaw, kailan mo ipapaliwanag sa sarili mo kung ano talagang gusto mo?Nakakainis siya.Hindi dahil mali siya.Kundi dahil may mga tanong na hindi dapat nanggagaling sa taong hindi mo dapat iniisip.Pinatay ko ang gripo at humawak sa gilid ng lababo. Sa sala, tahimik siya. Hindi ko alam kung nakaupo pa rin ba siya roon o umakyat na. Pero ramdam ko ang presensya niya, parang init na naiwan sa isang tasang kagagamit lang. Wala na sa harap mo, pero alam mong nandoon.Kinuha ko ang folder ko at binalikan ang mesa. Nandoon pa rin siya sa couch, nakayuko, hawak ang cellphone. Hindi siya tumingin agad sa akin.“Sorry

Luna’s POVHindi ako nahimatay.Iyon ang unang achievement ko.Paglabas ko ng building, hawak ko pa rin ang folder ko na parang certificate of survival. Hindi ko alam kung pasado ba ako sa interview. Hindi ko rin alam kung babalikan nila ako. Pero habang nakatayo ako sa ilalim ng lilim ng building, pakiramdam ko may maliit na piraso ng sarili kong bumalik sa akin.Hindi ako asawa lang.Hindi ako taga-ayos lang ng gamit.Hindi ako taong naghihintay lang sa tawag ni Bryan.Kaya ko pa palang humarap sa ibang tao at magsalita tungkol sa sarili ko nang hindi nawawala.Kinuha ko ang phone ko at nag-message kay Bryden.Tapos na. Hindi ako nahimatay.Ilang segundo lang, nag-reply siya.Proud ako sa’yo. Kumain ka.Napangiti ako.Proud ako sa’yo.Dalawang araw na yatang delikado ang lahat ng simpleng salita galing sa kanya.Nag-type ako ng reply, binura, nag-type ulit.Ikaw rin. Huwag puro kape.Send.Wala pang ilang segundo, may sagot na siya.Nahuli mo ako.Napakunot ang noo ko.Kape

Luna’s POVHindi dapat ako lumapit.Alam ko iyon bago pa man gumalaw ang paa ko. Alam ko iyon habang nakatayo ako sa tapat ng pinto ni Bryden, hawak pa rin ang cellphone na kabababa lang ng tawag ni Bryan. Alam ko iyon habang nakikita ko sa mukha niya ang pagpipigil na pareho naming pinagkukunwaring hindi namin dala buong araw.Pero lumapit pa rin ako ng kalahating hakbang.At doon ako natakot sa sarili ko.“Please,” ulit ko, halos hindi lumalabas ang boses. “Huwag kang lumapit.”Hindi siya gumalaw.Ni hindi niya hinawakan ang pinto para buksan nang mas malaki. Nanatili lang siya roon, isang braso sa gilid, mga mata sa akin, parang bawat bahagi ng katawan niya ay nakikipagtalo rin sa isip niya.“Hindi ako lalapit,” sabi niya.Dapat gumaan ang pakiramdam ko.Pero hindi.Kasi may parte sa akin na gustong tanungin kung bakit. At ang parteng iyon ang mas dapat kong katakutan.Ibinaba ko ang tingin sa sahig. “Kailangan nating mag-usap.”“Ngayon?”“Ngayon. Habang kaya pa nating magsa

Luna’s POVHindi ako agad nakatulog matapos ang pag-uusap namin ni Bryden.Kahit nakahiga na ako sa kama, kahit tahimik na ang buong bahay, kahit bumalik na ang kuryente at umikot na ulit ang electric fan, hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi niya.Billion.Hindi lang pesos.Paulit-ulit iyon sa utak ko, hindi dahil nasilaw ako, kundi dahil biglang nag-iba ang bigat ng bawat kilos niya nitong mga nakaraang araw. Yung pagbili niya ng phone na parang simpleng gamit lang. Yung pagkain sa restaurant. Yung kandado, CCTV, security. Yung pera sa nanay niya. Yung black card na nakita ni Selena.Akala ko may kaya lang siya.Hindi pala.May mundo siyang kayang bilhin, pero pinili niyang matulog sa kwarto sa tabi namin, mag-apply sa ordinaryong trabaho, magtimpla ng pangit na kape, at maupo sa sala habang binabantayan ang bahay na hindi naman kanya.At iyon ang mas mahirap intindihin.Kinabukasan, maaga akong bumaba. Balak kong magluto ng almusal, pero pagdating ko sa sala, natigilan ako.