Desiring My Sister-In-Law의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Luna’s POVHindi ko alam kung bakit mas tahimik si Bryden pagkatapos niyang mabasa ang text ni Bryan.Kanina, habang papunta kami sa mall, kahit papaano ay may sagot siya sa bawat tanong ko. May biro. May iwas. May pilit na gaan sa boses. Pero ngayon, habang nasa harap kami ng mga travel-size na shampoo at sabon, parang may biglang pumatong sa balikat niya.“Bryden,” tawag ko.Napalingon siya agad. “Hmm?”“Okay ka lang?”Tumango siya. “Oo. Bakit?”“Wala. Parang ang lalim ng iniisip mo.”Bahagya siyang ngumiti. “Iniisip ko lang kung bakit ang mahal ng maliit na toothpaste.”Napatingin ako sa hawak niya at hindi ko napigilang matawa nang mahina. “Kasi travel size. Mas maliit, mas mahal. Ganyan talaga ang mundo.”“Ang unfair.”“Welcome to adult life.”Napailing siya, pero nakita kong bahagyang gumaan ang mukha niya. Kumuha siya ng ilang gamit at inilagay sa basket na hawak ko. Akmang kukunin niya iyon sa akin, pero inilayo ko.“Ako na,” sabi ko.“Ate, basket lang ’yan.”“Alam ko.”“Then

Luna’s POVHindi agad nagsalita si Bryan sa kabilang linya.Sa ilang segundong katahimikan, mas lalo akong kinabahan. Nakaupo ako sa sala, hawak ang cellphone, habang si Bryden naman ay nasa kabilang upuan. Tahimik siya, pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya sa akin. Hindi mapanghusga. Hindi nagmamadali. Nandoon lang, parang handang sumalo kung sakaling mabitawan ko ang boses ko.“Anong nangyari sa gate?” tanong ni Bryan sa wakas.Huminga ako nang malalim. “May gasgas yung kandado. Tapos may nakita si Bryden na bakas ng sapatos sa likod. Parang may nagtangkang pumasok habang wala kami.”“Sigurado ba kayo?”Napatingin ako kay Bryden.Hindi siya kumilos, pero bahagyang tumigas ang panga niya nang marinig iyon.“Hindi namin alam,” sagot ko. “Pero bago yung marka.”May narinig akong buntong-hininga mula kay Bryan. “Baka batang kalye lang, hon. O nangangalakal. Ipaayos na lang natin.”“Bryan…”“Hindi, seryoso ako. Huwag ka munang matakot. Nandiyan naman si Bryden, diba?”Dahan-dahan akon

Luna’s POV“Hello, hon.”Sinubukan kong gawing normal ang boses ko, pero kahit ako mismo narinig ko ang bahagyang pagkapit ng kaba sa dulo ng salita.“Okay na ba kayo diyan?” tanong ni Bryan sa kabilang linya. Maingay ang paligid niya, parang nasa labas o may kausap na ibang tao kanina. “Nakabit na ba ni Bryden yung mga lock?”Napatingin ako sa may pinto ng kusina. Mula roon, kita ko si Bryden sa likod-bahay, nakayuko habang inaayos ang mga gamit. Malinis ang galaw niya, tahimik, pero may bigat. Parang kahit turnilyo lang ang hawak niya, buong bahay ang sinusubukan niyang pag-ingatan.“Oo,” sagot ko. “Kinabit na niya yung sa likod. Pati ilaw.”“Good. Mabuti na nandiyan siya.”Muli, iyon na naman.Mabuti na nandiyan siya.Dapat simpleng pasasalamat lang iyon. Dapat wala akong maramdaman bukod sa ginhawa. Pero habang nakatingin ako kay Bryden, habang naaalala ko ang init ng braso niya kanina nang napahawak ako, may kung anong kumislot sa dibdib ko na agad kong pinigilan.“Hon?” tawag ni

Bryden’s POVHindi ko alam kung nakatulog ba talaga ako o nakapikit lang nang matagal.Pagmulat ko, hindi pa sumisikat nang todo ang araw, pero gising na ang bahay. May mahihinang tunog mula sa kusina, kalansing ng kutsara, pagbukas ng kabinet, at yung pamilyar na ingat sa mga kilos ni Ate Luna na parang ayaw niyang istorbohin ang mundo kahit siya naman ang unang gumising para rito.Umupo ako sa kama at tiningnan ang nakasabit na damit sa aparador.Light blue long sleeves. Dark slacks. Belt. Sapatos na hanggang ngayon ay parang masyadong seryoso para sa akin.Interview day.Dalawang salita lang, pero parang humihila ng bigat mula sikmura hanggang dibdib.Tumayo ako at naligo. Habang tumatama ang malamig na tubig sa mukha ko, paulit-ulit kong binabalikan ang mga posibleng tanong. Tell me about yourself. Bakit ka nag-apply? Ano ang strength mo? Bakit matagal kang walang trabaho?Sa bawat tanong, may sagot akong nabubuo. At sa bawat sagot, may takot akong baka marinig nila ang hin

Bryden’s POVPagkababa ko ng sasakyan sa tapat ng bahay, saka naman biglang bumuhos ang ulan.Hindi ambon. Hindi pa-cute na patak. Yung ulan na parang may nagbukas ng gripo sa langit at nakalimutang isara.“Perfect,” bulong ko, hawak ang paper bag ng binili kong pagkain.Hindi ko pa man naaabot ang gate, basang-basa na agad ang balikat ko. Isiniksik ko sa ilalim ng long sleeves ang cellphone ko at itinakip ang paper bag sa dibdib, kahit alam kong wala itong laban sa ulan.Nang makarating ako sa gate, akmang kukunin ko na ang susi sa bulsa ko nang bigla itong bumukas mula sa loob.Si Luna.Nakatayo siya roon, hawak ang payong, pero dahil sa lakas ng ulan at hangin, halos wala ring silbi. Naka-pambahay siya, nakatali ang buhok, at may bahid ng pag-aalala sa mukha.“Bakit hindi ka naghintay sa kanto?” bungad niya.“Hindi ko alam na uulan nang ganito.”“Hindi mo nakita yung ulap?”“Kinabahan ako sa interview, hindi sa weather.”Napailing siya, pero may ngiting sumilip sa labi niya. “Pasok