All Chapters of คุณอาขาเมื่อไรจะรัก: Chapter 11 - Chapter 20

..ช่วงเช้าของวันทำงานก็ยังคงเป็นไปอย่างปกติสุข ปลัดวายุเดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาในห้อง เขาตั้งใจว่าจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จตั้งแต่เช้า แต่สายตากลับหยุดอยู่ตรงภาพหนึ่งเสียก่อนน้ำขิงกำลังหัวเราะกับกลุ่มเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง เธอนั่งพิงโต๊ะไม้ มัดผมหางม้าหลวม ๆ เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นในห้องจนทุกคนรอบข้างยิ้มตาม"พี่เดชคะ ถ้าพี่แกล้งคนอื่นอีก หนูจะฟ้องปลัดเลยนะ!""ฮ่า ๆ อย่าฟ้องเลย น้องน้ำขิงคนสวย เดี๋ยวพี่โดนคาดโทษหรือโดนดุขึ้นมาจะแย่ เอาอย่างนี้ พี่ซื้อกาแฟให้แทนได้ไหม ว่าแต่เราโตหรือยังกินกาแฟได้ไหม หรือว่าจะดื่มชาไทยแทนล่ะ""หนูโตแล้วสิคะ แต่ว่าขอเป็นชาไทยแทนแล้วกัน หนูกินกาแฟแล้วใจสั่นน่ะ" เธอตอบพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่คนที่ยืนอยู่ห่าง ๆ กลับขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัววายุพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร ก็แค่เพื่อนร่วมงานคุยกันธรรมดาเท่านั้น แต่พอเห็นเจ้าหน้าที่ชายคนนั้นมองน้ำขิงด้วยสายตาที่มากกว่านั้น เขากลับรู้สึกเหมือนบางอย่างในอกมันร้อนขึ้นเรื่อย ๆเขาเดินเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งห้องเงียบลงแทบจะทันที"อ้าว! ปลัดมาแล้วเหรอ สวัสดีครับปลัด""สวัสดีครับ คุยเล่นกันเสียงดังเชียวนะค

..หลังคืนนั้นผ่านไป ปลัดวายุแทบไม่มองหน้าน้ำขิงตรง ๆ อีกเลย...ทุกเช้าของการฝึกงานที่อำเภอ น้ำขิงจะเดินถือแฟ้มเข้าไปในห้องปลัดเหมือนเคย แต่กลับเจอแค่เสียงสั้น ๆ ผ่านประตูที่ปิดสนิท"วางไว้บนโต๊ะได้เลย เดี๋ยวฉันดูเอง"เธอยืนนิ่งอยู่หน้าห้องครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ แล้ววางแฟ้มอย่างเบามือที่สุด เหมือนกลัวว่าหากเสียงกระแทกแรงเกินไป จะทำให้บางสิ่งที่ขึงตึงอยู่ในอากาศขาดผึงตั้งแต่วันนั้น ปลัดวายุไม่เคยนั่งกินข้าวเที่ยงกับเจ้าหน้าที่เหมือนก่อน เขาชอบออกไปข้างนอกบ่าย ๆ กลับเข้ามาอีกทีก็ตอนเย็น และถ้าน้ำขิงเผอิญจะเข้าไปขอคำปรึกษาเรื่องงาน เขาจะรีบตัดบททุกครั้ง"ส่งให้พี่อ้อยตรวจได้เลย ฉันยุ่งอยู่" หรือไม่ก็แค่ "ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาคุย"จนบางวัน น้ำขิงรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นอากาศที่ล่องลอยอยู่ข้างโต๊ะเขาเธอไม่เข้าใจ...ทำไมคนที่เมื่อคืนก่อนยังมองเธอด้วยแววตาแบบนั้น ถึงกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เหมือนทุกคำหรือทุกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนนั้นเป็นแค่ภาพฝันที่เธอคิดไปเองกระทั่งช่วงค่ำของคืนนั้น น้ำขิงนั่งกอดหมอนอยู่บนเตียงในบ้านพักที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของปลัดวายุ เธอมองจอโทรศัพท์ที่

ตอนที่ 6 เปลี่ยนไปหลังคืนที่ทุกอย่างเกินกว่าคำว่าใกล้ชิดผ่านพ้นไป น้ำขิงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของตัวเองกำลังเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆวายุไม่ใช่อาวาผู้เคร่งขรึมที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป เขานุ่มนวลขึ้น มองตาเธอนานขึ้น พูดจาอ่อนลง และบางครั้ง...ปลายนิ้วเขาก็แตะที่หลังมือเธออย่างไม่รู้ตัวต่อหน้าคนมากมายในตอนทำงาน เหมือนกับลืมไปว่าตัวเองเคยเป็นคนวางระยะขนาดไหนความอบอุ่นเหล่านั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงทุกครั้ง ทำให้เธอคิดว่าเขาเองก็น่าจะรู้สึกกับเธอเหมือนกัน และทำให้หญิงสาวมีความสุขมากที่สุด เพียงแต่ความสุขมักอยู่กับเราได้ไม่นาน เพราะช่วงเวลาที่ควรจะเป็นช่วงหวานกลับค่อย ๆ เลือนรางไปอย่างประหลาด...เพราะหลังจากนั้นไม่กี่วัน วายุก็เริ่มกลับบ้านดึกแทบทุกคืน บางวันกลับมาตอนตีสอง บางคืน...ไม่ได้กลับเลยแรก ๆ น้ำขิงพยายามไม่คิดมาก เธอบอกตัวเองว่า งานราชการก็แบบนี้แหละ ต้องลงพื้นที่กลางคืนบ้าง เป็นเรื่องปกติ... แต่ยิ่งปลอบตัวเองมากเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งหวิวเหมือนถูกบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เพราะอีกใจก็รู้ดีว่ามันไม่มีใครที่ไหนต้องทำงานทั้งวันทั้งคืนแบบนี้หรอกคืนหนึ่ง เธอนั่งรอเขาที่โซฟาห้องรับแขก โทรศัพท์วางคว

ตอนที่ 7 ผู้หญิงคนนั้นเย็นวันต่อมาท้องฟ้าสีส้มอมชมพูเริ่มคล้ำลง น้ำขิงยืนหลบอยู่หลังเสาไฟหน้าบ้านปลัดวายุ ร่างกายเกร็งไปทั้งตัว มือเย็นเฉียบราวกับไม่มีเลือดไหล เธอรู้ว่าสิ่งที่กำลังทำมันอาจเจ็บปวด แต่ก็หยุดตัวเองไม่ได้อีกแล้วรถกระบะของปลัดสตาร์ทเครื่องเหมือนทุกวันที่ผ่านมา เขาเดินออกจากบ้านใส่เสื้อเชิ้ตเรียบหรู กางเกงสีกากีตามสไตล์เจ้าหน้าที่ คนที่เคยยิ้มเวลาเห็นเธอนั่งรอที่ชานเรือน วันนี้กลับเดินผ่านเธอไปเหมือนไม่มีตัวตนมุกดาแตะไหล่เธอเบา ๆ"ตั้งสติไว้ ขิง เดี๋ยวขับตามห่าง ๆ นะ แต่อย่าเข้าใกล้มาก เดี๋ยวเขารู้ตัว" น้ำขิงพยักหน้า แม้หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดจากอกทั้งคู่ขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟสีแดงดำที่มุกดาเป็นคนขับ วันนี้น้ำขิงตัวสั่นเกินกว่าจะจับพวงมาลัยขับรถตัวเองออกไปได้ มุกดาจึงอาสาเอารถมอเตอร์ไซค์ของแม่มาแทน เพราะน่าจะสะดวกกว่าถ้าต้องหลบไม่ให้ปลัดเห็นรถของวายุออกจากซอย ทั้งคู่ค่อย ๆ เลี้ยวตามดูไฟท้ายไกล ๆ อย่างระมัดระวัง ห่างออกไปประมาณห้าร้อยเมตร มุกดาหันไปพูดกับเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหลัง มือสั่นจนเธอรู้สึกได้"ใจเย็นนะ ขิง เราแค่ตามดู ไม่ได้ไปทะเลาะกับเขา" น้ำขิงตอบรับแทบ

ตอนที่ 8 รักแรกของปลัดสองวันหลังจากนั้น น้ำขิงกับมุกดาก็ยังหาข้อมูลอะไรเพิ่มอีกไม่ได้เลย อีกทั้งเมื่อวานนี้ปลัดวายุก็กลับมานอนที่บ้านหลังจากที่ไม่ได้กลับมาหลายคืน น้ำขิงก็ไม่รู้ว่าจะถามเรื่องนี้กับเขาอย่างไรดีจึงได้ปล่อยมันไปก่อนและวันนี้เธอก็นัดกับมุกดาเพื่อมากินข้าวที่ร้านข้าวหน้าอำเภอ เผื่อว่าเพื่อนเธอจะได้ข่าวอะไรเพิ่มมาบ้าง"น้ำขิง แกสังเกตอะไรได้บ้างไหมอะ เมื่อคืน" มุกดาถามเสียงเบา พลางมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง"ไม่เลย..ฉันไม่กล้าถามเขาน่ะ ฉัน...ไม่รู้จะเริ่มยังไง" น้ำขิงพูดติดขัด เสียงสั่นเครือ เธอไม่สามารถเอ่ยออกมาทั้งหมด"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะค่อย ๆ ถามคนแถวนี้อีกทีก็ได้ ยังไงก็ต้องรู้บ้างแหละน่าว่าผู้หญิงคนนั้น...ที่ชื่อกานดานั่นน่ะเกี่ยวข้องกับปลัดวายุยังไง""ฉันอึดอัดจังเลยมุกดา..."ก่อนที่มุกดาจะได้ปลอบใจ น้ำขิง มะนาวลูกสาวกำนันผู้หญิงสาวที่แอบชอบปลัดก็เดินเอาก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟพอดี มุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาแวววับเหมือนมีแผนบางอย่าง"นี่ก๋วยเตี๋ยวที่สั่ง" มะนาวพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่ก็ทำให้คนทั้งสองถึงกับเงียบเพราะกลัวว่าเธอจะรู้เรื่องที่ทั้งสองกำลังคุยกัน แต่ก็ไม่ทันเส