คุณอาขาเมื่อไรจะรัก

คุณอาขาเมื่อไรจะรัก

last update최신 업데이트 : 2026-02-12
에:  พันกุมภา연재 중
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
35챕터
1.0K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เพื่อนเอาหลานมาฝาก ปลัดวายุ ให้มาฝึกงานและอยู่ที่บ้านด้วย ตอนแรกก็ทำตัวเป็นตาเฒ่าดูแลหลานเพื่อนดี ๆ นี่แหละ แต่ น้ำขิง ก็ร้ายน้อยเสียที่ไหน อ่อยเขาไม่หยุด ทีนี้ตาเฒ่าก็ตะบะแตกแล้วแตกอีกอยากจะขย้ำสักที แต่ติดที่เป็นหลานสาวเพื่อนสนิท ปลัดวายุต้องต่อสู้กับใจตัวเองหนักมาก แต่กว่าจะยอมรับหัวใจตัวเองเรื่องมันก็ไม่ง่ายแล้ว เมื่อความแตกต่างของฐานะนักศึกษาฝึกงานกับปลัดอำเภอมีเส้นของศีลธรรมกั้นอยู่ และยังมีข่าวลือเสียหายออกมาทำให้ทั้งคู่ต้องตกอยู่ในความสัมพันธ์ลับ ๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ . "แกก็อย่าไปแกล้งปลัดเขามากนักเลย เขาจะให้แล้วนั่น" . "ไหนมึงว่าเห็นเป็นลูกเป็นหลานไงวะ แล้วของมึงไป ขึ้น ใส่เขาได้ไง" . "อาวาคะ ถ้าขิงโตกว่านี้อีกสักนิดา...อาจะมองว่าขิงเป็นผู้หญิงคนหนึ่งได้หรือเปล่า" "ไม่ว่าเธอจะโตกว่านี้แค่ไหน...ฉันก็หยุดรอเธอไม่ได้หรอกนะ"

더 보기

1화

บทนำ

"Rafli, mulai malam ini, kamu temani tiga anak gadisku, ya!"

Belum sempat aku menjawab "Inggih" atau sekadar mengangguk patuh, suara ketus dari arah tangga langsung memotong pembicaraan kami.

Itu Nona Shella, anak sulung Nyonya Alika yang cantiknya luar biasa, tapi galaknya melebihi induk macan yang sedang menyusui. Wanita muda itu mengenakan kemeja kerja yang dua kancing atasnya sengaja dibuka, memperlihatkan leher jenjang dan tulang selangkanya yang begitu menggoda.

"Mama emang ga mikir dua kali, ya? Ngapain masukin orang kampung ini ke dalam rumah utama? Dia itu cuma sopir, Ma, badannya dekil, item, mana bau lagi! Udah bener dia jadi sopir aja, malah dijadiin pelayan, terus disuruh tinggal pula!"

Aku hanya bisa menunduk semakin dalam sambil meremas topi kumalku, merasakan panas menjalar di telinga bukan karena marah, tapi karena malu menyadari betapa jauhnya perbedaan kasta di antara kami.

Memang benar kata Nona Shella, aku ini cuma pemuda desa yang merantau demi biaya berobat Emak.

Aku pun diam saja karena tidak enak dengan Nyonya Alika, mengingat dia berjanji membiayai terapi Emakku di desa, asal aku mau menjadi pelayan di rumahnya.

Tapi jujur saja, saat Nona Shella marah-marah begitu, dadanya yang naik-turun dengan cepat justru membuat mataku salah fokus, membayangkan betapa sesaknya kancing kemeja itu menahan bola-bola padat di baliknya.

"Shella, jaga bicara kamu! Rafli ini rajin, dia juga kuat angkat-angkat barang berat, kita butuh laki-laki di rumah ini untuk jaga-jaga. Lagipula, paviliun belakang itu kosong dan Rafli bisa sekalian jadi pelayan kalau sopir lagi enggak dibutuhkan."

"Terserah Mama deh, awas aja kalau dia berani macem-macem atau nyolong barang!" Nona Shella mendengus kasar, kemudian pergi ke dapur sambil bermain ponsel.

"Jangan dimasukkan hati ya, Rafli, dia memang begitu kalau lagi capek kerja," ucap Nyonya Alika sambil menepuk bahuku pelan, sentuhan tangannya yang halus terasa hangat menembus kain baju seragamku yang tipis.

"Ba-baik, Nyonya, terima kasih banyak sudah boleh tinggal di sini," jawabku gugup.

Nyonya Alika kemudian terlihat menghampiri kamar Nona Sora, si bungsu yang paling manja, kemudian mengingatkan gadis itu untuk tidur karena besok ada kuliah pagi, sebelum akhirnya Nyonya Alika sendiri masuk ke kamar utamanya.

Satu jam kemudian, suasana rumah besar itu mendadak sepi, hanya terdengar suara gemuruh hujan dan petir yang menyambar sesekali.

Aku baru saja meletakkan tas bututku di kamar pelayan yang sempit, ketika teringat kalau mobil kesayangan Nyonya Alika belum kucuci sehabis dipakai menerobos banjir tadi sore. Lampu garasi sengaja tidak kunyalakan semua demi menghemat listrik majikan, hanya lampu temaram dari teras samping yang menerangi area itu.

Namun, langkahku terhenti mendadak saat melihat ada seseorang duduk di kursi rotan pojok garasi.

Itu Nona Sora.

Si bungsu yang seharusnya sudah tidur sejak Nyonya Alika menyuruhnya satu jam lalu. Dia adalah mahasiswi baru dan sekarang sedang duduk santai sambil menonton film di tabletnya, kakinya diselonjorkan ke kursi lain.

Napasku tercekat di tenggorokan saat melihat apa yang dia kenakan.

Nona Sora hanya memakai kaus oblong putih kebesaran yang tipis dan celana gemes super pendek yang bahkan nyaris tak bisa menutupi pangkal pahanya. Paha putih mulus yang padat berisi itu terpampang nyata di depan mataku, bersinar remang-remang tertimpa cahaya lampu teras, terlihat begitu lembut dan kenyal seperti tahu sutra yang baru matang.

"Waduh, cobaan macam apa lagi ini, Gusti. Mulus banget, sumpah. Gadis desa banyak, sih, yang mulus, tapi ga semulus itu. Putihnya udah kayak tembok aja!”

Nguk!

Ngiek!

“Oiiii, asem lah, jangan bangun oii, Gatot!" Aku menepuk-nepuk si Gatot agar dia tidak semakin menegak.

Tapi…

Nona Sora sepertinya tidak menyadari kehadiranku karena dia memakai headphone besar di telinganya, sesekali dia terkikik geli sambil mengubah posisi duduknya, membuat kaus itu tersingkap sedikit lebih tinggi dan memperlihatkan pangkal pahanya yang menggoda.

Aku buru-buru memalingkan wajah ke arah mobil, takut kalau terus-terusan melihat nanti mataku bintitan atau malah si Gatot bangun dan memberontak minta jatah. Dengan langkah pelan agar tidak mengganggu Nona Sora, aku berjalan menuju mobil sedan mewah milik Nona Shella yang terparkir di sebelah mobil reborn klasik keluaran terbaru berwarna hitam.

Anehnya, meskipun mesin mobil itu mati, aku mendengar suara-suara aneh dari arah sana, seperti suara orang sedang berbisik-bisik atau menahan sakit.

Plak!

Plak!

Plak!

Semakin dekat aku melangkah, semakin jelas suara itu terdengar di sela-sela suara hujan.

Dan… sialan!

Itu suara desahan napas yang memburu dan suara dua sejoli beradu "plak, plak, plak", dan iramanya teratur.

Karena penasaran dan takut ada maling yang bersembunyi di dalam mobil majikanku, aku memberanikan diri untuk mengintip dari kaca samping yang tidak terlalu gelap. Mataku melotot nyaris keluar dari kelopaknya saat melihat pemandangan di dalam sana melalui celah embun yang sedikit bersih.

Di jok depan yang sudah direbahkan itu, Nona Shella sedang berada dalam posisi yang sangat tidak senonoh, duduk di pangkuan seorang pria asing sambil bergerak naik-turun dengan tempo cepat. Kemeja kerjanya sudah terbuka lebar, memperlihatkan dua bukit kembarnya yang berguncang hebat mengikuti irama gerakan tubuhnya, sementara kepalanya mendongak ke atas dengan mulut terbuka lebar mendesahkan nikmat.

"Oh, yes, ahh… iya, iya, di situ, terus, Sayang, percepat lagi!"

"Aku bentar lagi sampai puncak!"

Jadi, pacar Nona Shella yang katanya anak pejabat itu diam-diam menyelinap masuk ke garasi saat hujan deras begini?

Pantas saja tadi Nona Shella marah-marah saat aku masuk, ternyata dia takut aksi kuda-kudaan rahasianya ketahuan orang rumah.

Keringat dingin mulai mengucur di pelipisku, pemandangan tubuh indah Nona Shella yang biasanya tertutup rapat pakaian kantor yang rapi.

Kemeja putihnya sudah terbuka lebar hingga ke perut, menampilkan dua dada montok nan putih mulus yang basah oleh keringat, berguncang hebat ke atas dan ke bawah, mengikuti tempo pinggulnya yang menghantam pangkuan pria itu.

Setiap kali tubuhnya terhempas turun, gundukan kenyal itu terguncang liar seolah ingin tumpah keluar, menciptakan hipnotis yang membuat akal sehatku hilang seketika.

Darahku mendidih, mengalir deras ke satu titik hingga si Gatot terbangun paksa dan menegang sakit di balik celana kainku yang sempit, berkedut-kedut ingin ikut serta dalam pesta di dalam sana.

Seharusnya aku lari, tapi kaki sialan ini malah terpaku, menikmati bagaimana paha mulus Nona Shella yang terbuka lebar itu menjepit pinggang pacarnya dengan erat.

Si Gatot di bawah sana justru berdenyut antusias merespons pemandangan live show gratis yang baru saja kusaksikan. Tanpa sadar, kakiku mundur selangkah dan menginjak ranting kering yang terbawa angin ke lantai garasi.

KRAK!

Suara patahan ranting itu terdengar cukup keras di tengah kesunyian garasi, membuat gerakan liar di dalam mobil itu terhenti seketika. Dua pasang mata dari dalam mobil menoleh panik ke arahku yang berdiri mematung dengan ember di tangan dan wajah bodoh yang tak berdosa.

"Mampus aku, kayaknya aku ketahuan sama Nona Shella!"

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
35 챕터
บทนำ
บทนำบางครั้งความรักก็มักจะเกิดขึ้นโดยที่ไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว แม้ว่า จะถูกคน แต่หาก ผิดที่ ผิดเวลา ทุกอย่างก็ล้วนเป็นไปได้ยาก…เสียงเครื่องยนต์กระบะดังขึ้นหน้าสำนักงานอำเภอดอนเจดีย์ในเช้าวันจันทร์ที่อากาศกำลังร้อนจัด วายุเงยหน้าจากเอกสารที่กำลังตรวจ ก่อนจะเห็นร่างสูงของเพื่อนสนิทเดินลงจากรถพร้อมหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาคนหนึ่งที่ดูมีชีวิตชีวาจนตัดกับบรรยากาศเงียบขรึมของสถานที่ราชการ“ไงมึง ไอ้วายุ!” ครามตะโกนเรียกพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ว่างไหมวะ กูมีเรื่องจะรบกวนมึงน่ะ กูเอาแก้วตาดวงใจมาฝาก”วายุขมวดคิ้วพลางพับแฟ้มในมือ“อะไรมึงอีกล่ะ คราวก่อนฝากหมามา ไอ้ตัวนั้นยังอยู่โรงพักอยู่เลย มาแล้วมึงก็ไปเอามันกลับไปด้วย”“อันนี้ไม่ใช่หมา แต่เป็นหลานสาวกูเอง ชื่อน้ำขิง” ครามยกมือดันร่างเล็กให้เดินมาข้างหน้า “จะมาฝึกงานที่อำเภอมึงหนึ่งเทอม ที่กูบอกไว้ครั้งก่อนน่ะ”“หลาน?” วายุหรี่ตา มองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังยกมือไหว้อย่างเรียบร้อย“สวัสดีค่ะ ปลัดวายุ หนูชื่อน้ำขิง… อยู่ปีสี่แล้วค่ะ”เสียงใสชัดถ้อยคำพร้อมรอยยิ้มหวานนั้นทำให้บรรยากาศห้องทำงานดูสดใสขึ้นทันที แต่คนฟังกลับยังสีหน้าเรียบเฉย“เด็กฝึกง
더 보기
บทนำ(2)
วายุ หรือ ปลัดวายุ เป็นชายอายุอานามเข้าวัย 32 ปีไปเมื่อเดือนก่อน รูปร่างหน้าตาของเขาเรียกได้ว่าเป็นที่หมายปองของบรรดาสาว ๆ ในอำเภอเป็นอย่างมาก ทั้งสาวเด็ก สาวแก่ แม่ม่าย ก็วนมาขายขนมจีบไม่มีหยุด แต่ วายุ กลับไม่เคยอยากจะลงเอยกับใครเลยสักคน เพราะยังลืมคนเก่าไม่ได้ ที่ยังลืมคนเก่าไม่ได้บางทีก็ไม่ใช่เพราะใจยังรัก แต่อาจเพราะเพื่อนยังล้อก็เลยไม่มีเวลาให้ได้ลืมเสียมากกว่าบ้านของเขาไม่ใช่คนมีฐานะอะไรมากมาย แต่กลับมีที่นามรดก และโชคจากการถูกหวยรัฐบาลรางวัลที่ 1 ที่เจ้าพีทหลานชายของเขาจับให้ 2 ใบที่วัดพระลอยตอนไปทำบุญในวันเกิด ทำให้ฐานะก็ขยับขึ้นมาเป็นสบายมากขึ้น แม้เงินจะไม่ได้มากมายถึงขั้นเศรษฐีถึงแม้จะเป็นแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงทำงานเป็นปลัดในอำเภอเล็ก ๆ อย่างดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีต่อไป เพราะเขารักในงานนี้ที่ได้ช่วยเหลือชาวบ้านตาดำ ๆ มากมายเย็นวันนั้น ท้องฟ้าเหนืออำเภอดอนเจดีย์เริ่มกลายเป็นสีส้มอ่อน ลมเย็นจากทุ่งนาพัดกลิ่นข้าวอ่อนเข้ามาในลานหน้าสำนักงานอำเภอ น้ำขิงเดินตามปลัดวายุออกมาด้วยท่าทีเรียบร้อยกว่าตอนเช้าเยอะ เธอก้มมองพื้นเป็นระยะ ไม่กล้าชวนคุยเหมือนก่อน"ขึ้นรถสิ จะพาไปดูที่
더 보기
1 ติดฝน
บทที่ 1 ติดฝนเช้าวันต่อมาแสงแดดยามเช้าเริ่มสาดผ่านผ้าม่านบาง ๆ ของบ้านไม้สองชั้นกลิ่นอายชนบท เสียงไก่ขันดังมาจากหลังบ้านพร้อมกลิ่นหอมของข้าวสวยและไข่เจียวที่ลอยออกมาจากครัวน้ำขิงที่ตื่นแต่เช้าเพราะอยากช่วยยายสำลีทำกับข้าว ดั่งคำที่เพื่อนเธอเทรนมาอย่างดีเมื่อคืนว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ผู้ชายจะได้รักได้หลง เธอก็รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าเพื่อทำตามแผน หญิงสาวสวมผ้ากันเปื้อนดอกเล็ก ๆ ที่ยายสำลีเอามาให้พลางยิ้มแก้มป่องให้เจ้าของบ้านที่กำลังหั่นผักอยู่ข้างเตา"หนูทำได้ค่ะป้าสำลี ให้หนูทำเถอะค่ะ" หญิงสาวเอ่ยกับคนอายุมากกว่าด้วยความนอบน้อม ชนิดที่ว่าใครเห็นเป็นต้องหลงเพราะเธอล็อกเป้าหมายมาไว้อย่างดีแล้ว"เรียกป้าหรือแม่เฉย ๆ ก็ได้ลูก เดี๋ยวจะดูห่างเหินไปใหญ่" คนเป็นแม่พูดยิ้ม ๆ มือก็ยังควงตะหลิวไม่หยุด ตอนพูดเธอไม่ได้คิดอะไรเพราะถือเป็นเพื่อนลูกคนหนึ่งเหมือนกับครามอาของเจ้าตัวจะเรียกเหมือนกันก็ไม่เป็นไรทว่าคนฟังนี่สิคิดเต็ม ๆ ก็เพราะว่าโอกาสดีอย่างนี้น้ำขิงจะปล่อยไปได้ยังไง ถ้าไม่เรียกแม่วันนี้ วันหน้าก็ยังต้องเรียกอยู่ดีนั่นแหละ หญิงสาวยิ้มมุมปากก่อนจะรีบเรียกสรรพนามที่อีกคนยื่
더 보기
ติดฝน(2)
..เสียงฝนโปรยบาง ๆ ตั้งแต่เช้าทำให้อำเภอดอนเจดีย์ดูสงบแปลกตา แต่ในห้องทำงานของปลัดวายุกลับมีชีวิตชีวากว่าทุกวัน เพราะเสียงใส ๆ ของเด็กฝึกงานตัวเล็กที่ชื่อน้ำขิงยังคงดังไม่หยุดตั้งแต่เริ่มงานมาจนถึงตอนนี้"ปลัดขา หนูจัดเอกสารโครงการน้ำบาดาลเสร็จแล้วค่ะ แถมหนูช่วยพี่เจ้าหน้าที่ลงข้อมูลในระบบด้วยนะคะ!""หืม..." ปลัดวายุละสายตาจากเอกสารขึ้นมามอง "รู้เรื่องระบบพวกนี้ด้วยเหรอ""ก็หนูเรียนพัฒนาชุมชนค่ะ แต่อาจารย์ให้ฝึกด้านงานราชการด้วย หนูเลยอยากลองทำหลาย ๆ อย่าง"เธอพูดพร้อมยิ้มกว้าง ดวงตากลมใสประกายอย่างภาคภูมิใจ วายุพยักหน้าเบา ๆ อย่างไม่แสดงออกมากนัก แต่ในใจกลับรู้สึกชื่นชมขึ้นมาลึก ๆเขาเคยคิดว่าการมีเด็กพูดเก่งแบบนี้ในที่ทำงานคงสร้างความวุ่นวายมากกว่าอะไรดี อีกทั้งน้ำขิงก็เรียกได้ว่าเป็นคุณหนูคนหนึ่งก็ว่าได้ นอกจากจะมาเรียนสาขานี้แล้วไม่ได้เรียนพวกนิเทศหรือศิลปะหรือบริหาร คณะอะไรแบบที่พวกคุณหนูเขาเรียนกัน เจ้าตัวยังดูมีความตั้งใจที่จะทำงานนี้จริง ๆ เธอทำงานละเอียด เข้าใจชาวบ้าน และพูดคุยกับทุกคนได้อย่างเป็นกันเองจนเจ้าหน้าที่หลายคนเอ็นดูวันนี้เป็นวันที่ต้องลงพื้นที่ตรวจระบบน้ำบาดาลใ
더 보기
2 ข่าวลือ
ตอนที่ 2 ข่าวลือเมื่อฝนที่ตกต่อเนื่องมายาวนานในที่สุดก็ได้ฤกษ์หยุดลงเสียที ฝนซาได้ไม่ถึงสิบนาทีก็มีไฟจากรถกระบะคันใหญ่แล่นฝ่าทางลูกรังเข้ามาพร้อมเสียงพ่อกำนันตะโกนลั่นนา"ปลัด! เอ็งนี่มันเลือกที่ติดหล่มดีแท้ กลางนาซะด้วย!" ปลัดวายุหันไปยิ้มแห้ง ๆ กับคำแซวของพ่อกำนัน"ขอบคุณครับกำนัน ไม่งั้นคงต้องนอนเฝ้ารถยันเช้าแน่""ฮึ่ย เอ็งจะนอนเฝ้ากับใครเล่า" เสียงแหลม ๆ จากข้างหลังดังขึ้น น้ำขิงหันไปก็เห็นหญิงสาวแต่งตัวเต็มยศ หน้าแน่น ผมเป๊ะ รองเท้าส้นสูงจมดินข้างนาแบบไม่กลัวพังเธอคือมะนาว ลูกสาวพ่อกำนันนั่นเอง"ปลัดขาา" เสียงหวานจนยุงแถว ๆ นั้นคงเคลิ้ม "มะนาวได้ยินว่ารถปลัดติดหล่มเลยขอตามพ่อมาช่วยค่ะ กลัวปลัดหนาว"วายุแอบถอนหายใจ น้ำขิงยืนข้าง ๆ ยิ้มแหย ๆ มือถือเสื้อคลุมของปลัดไว้แน่น มองมะนาวตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกับประเมินอะไรสักอย่าง พ่อกำนันหันมาหัวเราะแบบไม่รู้เรื่องราว แต่ก็ช่วยยุติความน่าอึดอัดที่กำลังเกิดขึ้นได้อย่างดี"โธ่ลูกเอ๊ย เอ็งไม่ต้องห่วงปลัดเขาหรอก เขาแข็งแรงกว่าวัวในคอกอีก!" ปลัดวายุฟังแล้วก็ยิ้มแหย นับว่าเป็นคำชมได้อยู่กระมัง"ก็คนมันเป็นห่วงนี่จ๊ะพ่อ" มะนาวตอบเสียงหวานแล้ว
더 보기
ข่าวลือ(2)
..เช้าวันต่อมาอำเภอดอนเจดีย์อากาศอบอ้าวจนร่างกายชาวบ้านโทรมไปด้วยเหงื่อกาฬ หากแต่เรื่องเมาท์มอยใหม่ ๆ กลับร้อนกว่าแดดตอนสิบโมงเสียอีก...มะนาวในชุดกระโปรงยีนส์กับเสื้อแขนตุ๊กตาเดินเชิดเข้ามาที่อำเภอ มือถือเอกสารบางอย่างไว้ แต่เป้าหมายจริงไม่ใช่เอกสาร หากแต่เป็นเด็กฝึกงานหน้าใสที่เธอเห็นเมื่อวันก่อนกับปลัดวายุมากกว่า ส่วนเอกสารก็แค่เรื่องประดับมือให้ดูมีข้ออ้างจะเข้ามาสำนักงานแห่งนี้ก็เท่านั้นเองเธอยังจำได้ติดตาว่ายัยเด็กคนนั้นหัวเราะพูดคุยเหมือนสนิทสนมกับปลัดวายุ ชายที่เธอหมายปองมากแค่ไหนก็ทำเอาใจร้อนรนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มะนาวก็เลยคันปากขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าต้องทำอะไรสักอย่าง"สวัสดีจ้ะพี่ ๆ" เสียงหวานของเธอดังขึ้นตอนเดินเข้าไปในห้องเจ้าหน้าที่ทะเบียน เรียกความสนใจจากทุกคนได้อย่างดี "คือมะนาวมีเรื่องจะถามหน่อยน่ะค่ะ"เจ้าหน้าที่สองสามคนที่นั่งอยู่มองหน้ากันก่อนจะยิ้มสุภาพ"ว่าไงล่ะมะนาว มีอะไรเหรอ""เมื่อวานมะนาวเห็นมีผู้หญิงมาทำงานกับปลัดน่ะค่ะ สวย ๆ ผมยาว ๆ หน้าตาแบบ...ดูไม่เหมือนคนแถวนี้เลย" เธอแกล้งทำเสียงเนิบ ๆ แต่แฝงความอยากรู้อย่างเห็นได้ชัด "อยากรู้ว่าคนนั้นเป็นใครเหรอ
더 보기
ข่าวลือ(3)
..เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในบ้านปลัดวายุแต่เช้า เขากำลังนั่งอ่านรายงานอยู่ที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน เสียงฝนจากเมื่อคืนเพิ่งหยุดตก กลิ่นดินชื้น ๆ ลอยอวลในอากาศ ขณะที่นกเอี้ยงสองตัวกระโดดหยอกกันอยู่บนรั้ว"ฮัลโหล วายุ กินข้าวยังวะ" เสียงทุ้มติดสำเนียงกรุงเทพฯ ของหมอองศา น้องชายแท้ ๆ ดังลอดปลายสาย"ยัง มีอะไร ทำเสียงเหมือนจะมาขอยืมเงิน" ปลัดตอบเรียบ ๆ"ยืมเงินมึงเหรอ กูยังไม่เบื่อชีวิตขนาดนั้นหรอก ตอนมึงทวงมันน่ารำคาญจะตาย" องศาหัวเราะในสาย"ก็มึงยืมไม่ยอมคืน กูก็ต้องทวงไหม" ปลัดวายุสวนกลับน้องชายไปแบบไม่ใส่ใจอะไรมาก"กูเป็นน้องมึงนะ มึงถูกหวยตั้งสิบสองล้าน จะไม่ให้กูบ้างเลยเหรอ น้องที่คลานตามกันมาน่ะ" หมอองศาถามไปแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นจริง ๆ หรอก เพียงแค่อยากแหย่คนพี่เล่นก็เท่านั้น"เป็นน้องไม่ใช่เมีย ก็หากินเองเถอะ" ว่าไปเช่นนั้นก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะจากปลายสายกลับมาเป็นรางวัล"คือกูโทรมาจะบอกข่าวให้น่ะ ข่าวใหญ่ในอำเภอเลยตอนนี้ มึงรู้ยัง...เรื่องเด็กฝึกงานของมึงน่ะ" วายุเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย เขาภาวนาว่าให้เรื่องที่ไปเจอมาเมื่อวันก่อนมันไม่มีอะไร"น้ำขิงเหรอ ทำไม""โอ้โห มึงพูดชื่อเต็มเลยน
더 보기
3 ป่วย
ตอนที่ 3 ป่วยเสียงเครื่องยนต์กระบะเก่าของปลัดวายุดังแผ่วท่ามกลางบ่ายอันร้อนระอุ ถนนลูกรังทอดยาวผ่านทุ่งนาที่เริ่มแตกยอดเขียวขจีหลังฝนตกเมื่อคืนกลิ่นโคลนผสมหญ้าสดลอยเข้ามาในรถพร้อมลมที่พัดผ่านหน้าต่าง น้ำขิงนั่งเบาะข้าง เข่าชิดกัน มือกำชายเสื้อไว้แน่นเพราะมันยังเปียกและแสบผิวเป็นระยะ ๆ รอยแดงบนแขนกับลำคอยังเห็นชัดแม้จะทายาเย็นไปแล้วครู่หนึ่ง วายุหันไปมองทุก ๆ นาที ดวงตาเข้มขึงแต่แฝงความกังวล"แสบไหม" เขาถามเสียงเรียบแต่ฟังดูอ่อนโยน"ไม่ค่ะ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ อาวาไม่ต้องห่วงหรอก" เธอตอบเบา ๆ พยายามยิ้มให้ดูร่าเริง ทั้งที่ในใจยังเต้นแรงไม่หาย"ไม่เป็นไรได้ยังไง ลวกทั้งแขนขนาดนี้" น้ำเสียงเขาแข็งขึ้นนิด แต่ไม่ใช่เพราะโกรธเธอ มันคือความไม่พอใจที่มีต่อเหตุการณ์เมื่อกี้มากกว่า น้ำเสียงนั้นทำให้หญิงสาวทำตัวไม่ถูก น้ำขิงหลบตาก่อนตอบกลับอย่างพยายามเลี่ยง"พี่มะนาวเขาไม่ได้ตั้งใจนี่คะ หนูเห็นว่าเขาสะดุดจริง ๆ มันเป็นอุบัติเหตุ อาวาไม่เห็นต้องดุหนูเลย""ฉันไปดุเธอตั้งแต่ตอนไหน" เขาพูดทั้งที่ไม่หันหน้ามามองอีกคนด้วยซ้ำ"ก็ตอนนี้นั่นแหละ อาวาจะทำหน้ายักษ์ ทำเสียงแข็งใส่หนูทำไมอ่ะ หนูเจ็บตัวอยู่นะ
더 보기
ป่วย(2)
..ตอนเย็นวันนั้น ฟ้าครึ้ม ฝนตั้งแต่บ่าย ลมเย็นพัดแรงจนใบไม้หน้าบ้านพักของน้ำขิงปลิวกระจัดกระจาย เสียงฝนโปรยปรายลงมาอีกระลอกจนถนนหน้าอำเภอแฉะไปหมดปลัดวายุเดินจากบ้านตัวเองมายังเรือนหลังเล็กข้าง ๆ กล่องข้าวต้มร้อน ๆ กับขวดน้ำอุ่นอยู่ในมือ เขาเผลอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเคาะประตูสองสามที"น้ำขิง...เปิดประตูสิ ฉันเอาข้าวมาให้" เสียงทุ้มเรียกอยู่ครู่ใหญ่แต่ก็ไม่มีเสียงตอบ เขาลองหมุนลูกบิดดู ปรากฏว่าประตูไม่ได้ล็อกเขาเปิดเข้าไปอย่างระมัดระวัง ห้องเล็ก ๆ เงียบกริบ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคากับเสียงลมหายใจเบา ๆ ของคนที่นอนอยู่บนเตียง น้ำขิงขดตัวใต้ผ้าห่ม หน้าผากแดงจัดเหมือนคนไข้เพิ่งผ่านไข้หนักวายุวางของไว้บนโต๊ะไม้ใกล้เตียง ก่อนจะเดินเข้ามาชะโงกดูใกล้ ๆ ใบหน้าเธอยังน่ารักเหมือนเดิมแต่ดูซีดลง เขายกมือขึ้นแตะหน้าผากเบา ๆ"ร้อนฉ่าขนาดนี้...ป่วยแล้วจริง ๆ ด้วย" หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล หญิงสาวก็มีท่าทางแปลกไป วายุเห็นแล้วไม่สบายใจและพอจะเดาได้ว่าคงต้องป่วยแน่ จึงได้มาดูเสียหน่อย และก็เป็นไปเช่นนั้นจริง ๆเขาหันหลังจะเดินไปตามแม่มาช่วย เพราะตัวเองเป็นผู้ชายเกรงจะไม่สะดวก แต่พอเปิดประตูออกได้ไม
더 보기
4 หึงหวง
ตอนที่ 4 หึงหวงเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขณะน้ำขิงกำลังนั่งแทะขนมปังปิ้งอยู่หน้าบ้านพักกับมุกดาเพื่อนสาวสองคน เสียงสายเรียกเข้าปรากฏชื่ออาครามขึ้นบนหน้าจอ น้ำขิงรีบวางขนมแล้วกดรับแทบจะทันที"ฮัลโหลค่ะ อาคราม..." เสียงทุ้มนุ่มนวลของครามดังมาตามสาย"ขิง แม่ซื้อรถให้ใหม่ เดี๋ยวอาให้คนเอาไปส่งให้นะลูก""ห๊ะ! แม่ซื้อรถให้หนูเหรอคะ" น้ำขิงแทบสำลักขนมปัง "ไม่เอาได้มั้ยอา หนูขับไม่เป็น""ไม่เป็นก็เรียนสิลูก จะได้ไม่ต้องนั่งรถเมล์ไปทำงาน" ครามพูดด้วยน้ำเสียงใจดีตามแบบคนที่ทั้งรักทั้งตามใจหลาน "ยังไงแม่ก็ฝากไว้แล้ว เดี๋ยวอีกสองวันเขาจะขับไปส่งที่อำเภอนะ""อา! อย่าส่งไปที่นั่นสิคะ ส่งที่นั่นหนูจะเอากลับยังไง" น้ำขิงรีบร้องออกมา แต่สายก็ถูกตัดไปแล้ว ก่อนที่เสียงหัวเราะของมุกดาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จะดังขึ้นทันที"โอ้โห แม่แกนี่รวยเกินไปแล้วนะคุณหนูน้ำขิง" น้ำขิงถอนหายใจเฮือกใหญ่"ฉันขับไม่เป็นสักนิด จะเอามาทำไมเนี่ย""เอามาก่อนสิ แกจะปฏิเสธของฟรีจากพ่อแม่เหรอ" มุกดาเพื่อนสาวหันมายักคิ้วให้อย่างมีนัยยะ "อย่างน้อยก็เอามาจอดไว้โชว์ก่อนยังดี คนแถวนี้จะได้เลิกพูดเลิกนินทา บ้านแกรวยขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องเอาตัว
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status