All Chapters of คุณอาขาเมื่อไรจะรัก: Chapter 21 - Chapter 30

..เช้าวันถัดมา น้ำขิงตื่นขึ้นด้วยหัวใจหนักอึ้ง แม้ปลัดจะทำดีกับเธอเมื่อวาน แต่ยิ่งได้รับความใส่ใจ ความอบอุ่นแบบนั้น มันกลับทำให้เธอเจ็บมากกว่าเดิม เหมือนถูกเลี้ยงไข้ไปวัน ๆเขากอดเธอ หอมแก้มเธอ แต่กลับไม่เคยบอกเลยว่าเธอเป็นอะไรสำหรับเขาน้ำขิงลูบแก้มตัวเอง เธอยังจำสัมผัสนั้นได้ แต่เมื่อคิดถึงคำของมะนาว ทุกอย่างก็กลับกลายเป็นความเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก เขาดีกับเธอเพราะผูกพันหรือเพราะสงสาร หรือเพราะยังรักผู้หญิงคนนั้น...แต่ไม่อยากให้เธอไปไหน"ทำตัวเหมือนจับปลาสองมือเลยอะอาวา..." น้ำขิงพึมพำเสียงเบา ก่อนกลั้นน้ำตาแล้วเตรียมตัวไปทำงานทั้งวันนั้นเธอทำงานแบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยแม้แต่น้อย ใครถามอะไรก็ตอบช้า ใครเรียกก็สะดุ้ง เพื่อนร่วมงานผู้หญิงอย่างพี่ส้มกับพี่ขวัญเห็นท่าทีแปลก ๆ ก็เริ่มสงสัยพี่ขวัญหันมาจับแขนเธอเบา ๆ"น้ำขิง เป็นอะไรเนี่ย หน้าเศร้าเป็นลูกหมาหงอยเลย" น้ำขิงฝืนยิ้ม "เปล่าค่ะพี่ ไม่มีอะไร""ไม่มีอะไรได้ยังไง พี่เห็นแกเหม่อทั้งวันละ" พี่ดาวเลิ่กคิ้วสงสัย"อกหักเหรอ" น้ำขิงส่ายหน้าทันที "ไม่ใช่ค่ะ! แค่...เหนื่อยนิดหน่อย" แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนจะร้องไห้ จนพี่ขวัญกับพี่ดา

ตอนที่ 9 โกหกซ้ำซากเช้าวันเสาร์... แสงอ่อนจากริมหน้าต่างลอดผ่านผ้าม่านสีฟ้าอ่อนเข้ามาในห้องพักเล็ก ๆ ของน้ำขิง เธอค่อย ๆ ลืมตา รู้สึกหนักศีรษะเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน ก่อนจะพลิกตัวแล้วพบว่า...เตียงว่างเปล่าไม่มีร่างสูง ไม่มีไออุ่น ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของปลัดวายุมีเพียงกระดาษโน้ตเล็ก ๆ วางไว้บนโต๊ะหัวเตียงไปทำงานก่อนนะ ดูแลตัวเองด้วยลายมือหวัดคมที่เธอคุ้นเคย แต่วันนี้มันไม่ได้ทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนเคย กลับรู้สึกหน่วงแน่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก"ไปทำงานงั้นเหรอ...แต่วันนี้มันวันเสาร์นะ" เธอพึมพำเสียงเบาราวกับกลัวว่าถ้าพูดดังไปจะทำให้ความจริงเจ็บยิ่งกว่าเดิมปลัดวายุไม่เคยโกหกเรื่องงาน แต่ช่วงนี้เขากลับเริ่มทำหลายอย่างที่เธอคาดไม่ถึงน้ำขิงนั่งนิ่งอยู่นานเหมือนความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ กัดกินเธอทีละน้อย ความหงุดหงิดไม่ใช่เพราะเขาไม่อยู่ แต่เพราะเขาไม่เคยเลือกเธอเลยต่างหากเมื่อคืนเขาอยู่กับเธอก็จริง แต่ก็เป็นเพียงเพราะเธอเมาไม่ใช่เพราะเขารักหรืออยากอยู่ข้างเธอจริง ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด...น้ำขิงกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ความหวาดหวั่นก่อตัวขึ้นทีละนิดจนทนไม่ไหว สุดท้ายเธอกลั

ตอนที่ 10 เธอไปแล้วบ้านของปลัดวายุเงียบสงัดกว่าทุกวัน น้ำขิงนั่งอยู่ที่มุมห้อง ทำตัวเหมือนปกติ แต่หัวใจของเธอกลับอัดแน่นด้วยความอึดอัดทุกครั้งที่เห็นปลัดออกไปเยี่ยมกานดา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถอยห่างออกไปจากเขาโดยไม่ทันตั้งตัว และทุกครั้งที่เขากลับมาบ้านหลังจากออกไปหากานดา น้ำขิงก็เห็นเพียงรอยยิ้มและความอบอุ่นที่เขามอบให้ผู้หญิงคนนั้นเธอพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งไม่สามารถทนอยู่เฉย ๆ ได้ ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวเธอคือ... "ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันจะต้องเจ็บไปอีกนานแค่ไหน"คืนหนึ่งน้ำขิงตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่รออีกต่อไป เธอจะออกจากบ้านของปลัดวายุ และย้ายไปฝึกงานที่อื่น โดยไม่ให้เขามีโอกาสพูดหรือถามเธออะไรทั้งนั้นแต่เรื่องย้ายที่ฝึกงานไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอโดยตรง เพราะตำแหน่งฝึกงานที่ต้องผ่านการอนุมัติจากอำเภอ และส่วนใหญ่จะผ่านปลัดวายุ น้ำขิงรู้ดีว่าถ้าไปขอย้ายเอง ปลัดต้องรู้แน่ แต่เธอก็มีแผนสำรองอยู่ในใจแม่ของเธอ...ผู้หญิงที่มีคอนเน็คชั่นและอิทธิพลมากอยู่พอสมควรจึงเป็นทางออกเดียวของเธอในตอนนี้ น้ำขิงติดต่อแม่อย่างรวดเร็ว และเล่าถึงความกังวลและความรู้สึ

ตอนที่ 11 รู้ตัวเมื่อสายในสถานีอนามัยช่วงบ่ายแก่ ๆ ลมร้อนพัดเอื่อย ๆ เข้ามาทางหน้าต่าง หมอองศากำลังนั่งกรอกเวชระเบียนอย่างเบื่อหน่าย แต่พอเงยหน้าก็เห็นปลัดวายุผู้เป็นพี่ชายเดินเข้ามาเงียบ ๆ ใบหน้าเขาดูเครียด เหนื่อย และเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาหลายคืนดวงตาคล้ำชัดเจนจนองศาต้องขมวดคิ้ว แต่วายุไม่พูดอะไร เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนจะถามอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่เอ่ยออกมาแปะ!องศามองพี่ชายอยู่นาน ก่อนวางปากกาลงแล้วทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิด"มึงจะมองหน้ากูแบบนั้นอีกนานไหม จะพูดอะไรก็พูดมา"วายุขยับริมฝีปาก แต่ไม่ออกเสียงในตอนแรก เหมือนกำลังชั่งใจว่าควรพูดหรือไม่ควร จนสุดท้ายเขาก็เอ่ยเสียงแผ่วเหมือนคนหมดแรง"มึงรู้ไหมว่าน้ำขิงไปไหน" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งองศานิ่งไปครู่หนึ่ง มองพี่ชายด้วยสายตาที่ทั้งตกใจ ทั้งหงุดหงิดและทั้งอยากด่าในเวลาเดียวกัน"กูจะไปรู้ได้ยังไง เขาฝึกงานกับมึงนี่ ไม่ใช่มาฝึกงานกับกู" เสียงเขาเย็นเฉียบแต่ก็เริ่มมีแววของความจริงจังแม่จะพูดเล่นก็ตามวายุถอนหายใจหนัก ๆ มือกำแน่นราวกับไม่รู้จะยึดอะไรไว้"กูหาเขาไม่จนทั่วแล้วอ่ะ...แต่ก็ไม่เจอเลย กูไม่ร

..วันอาทิตย์ที่แสนจะเงียบสงบที่ช่างแตกต่างจากจิตใจของคนที่ทำหัวใจหล่อนหายไปอย่างสิ้นเชิง ปลัดวายุใช้เวลาอยู่หลายวันในที่สุดก็ทำใจได้ที่จะไปหาใครบางคนที่เขาเลี่ยงมาตลอดเขาตัดสินใจไปหาครามเพื่อนสนิทของตัวเองผู้เป็นอาของน้ำขิง และคิดว่าเป็นคนแรกที่คิดว่าน่าจะรู้เรื่องทั้งหมด เรียกง่าย ๆ ก็คือเขาพร้อมจะไปให้เพื่อนตัวเองเชือดแล้วบ้านของครามอยู่กรุงเทพใช้เวลาเดินทางจากอำเภอดอนเจดีย์จังหวัดสุพรรณบุรีก็ราว ๆ 3 ชั่วโมงได้ รถกระบะสีดำของปลัดวายุมาจอดนิ่งอยู่นอกรั้วก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกเขาไม่มีเวลาได้ทำใจมากนักก็จำต้องขับมันเข้าไปด้านใน วายุมองเห็นครามกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ที่สวนหน้าบ้าน และพอเห็นวายุก้าวลงจากรถก็ยกมือขึ้นทักสบาย ๆ"ไง! ไอ้ปลัด ลมอะไรหอมมึงมาถึงที่นี่ได้วะ" ครามพูดติดตลก แต่วายุไม่มีอารมณ์จะยิ้ม เขาเดินเข้าไปตรง ๆ"ก็เข้ามาทำธุระนั่นแหละ เลยแวะหา...แล้วนี่...น้ำขิงอยู่ไหม" ครามชะงักก่อนจะส่ายหน้า ถึงจะสงสัยว่าเพื่อนถามถึงหลานเขาทำไม แต่ก็ไม่คิดอะไรมากตอบไปอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก"ไม่อยู่วะ กลับไปเรียนแล้วอยู่คอนโดนู่นแหละ นี่ก็ใกล้จะจบแล้วด้วย...ดีนะตอนนั้นฝากไว้ฝึกงานกั