All Chapters of คุณอาขาเมื่อไรจะรัก: Chapter 1 - Chapter 10

วายุ หรือ ปลัดวายุ เป็นชายอายุอานามเข้าวัย 32 ปีไปเมื่อเดือนก่อน รูปร่างหน้าตาของเขาเรียกได้ว่าเป็นที่หมายปองของบรรดาสาว ๆ ในอำเภอเป็นอย่างมาก ทั้งสาวเด็ก สาวแก่ แม่ม่าย ก็วนมาขายขนมจีบไม่มีหยุด แต่ วายุ กลับไม่เคยอยากจะลงเอยกับใครเลยสักคน เพราะยังลืมคนเก่าไม่ได้ ที่ยังลืมคนเก่าไม่ได้บางทีก็ไม่ใช่เพราะใจยังรัก แต่อาจเพราะเพื่อนยังล้อก็เลยไม่มีเวลาให้ได้ลืมเสียมากกว่าบ้านของเขาไม่ใช่คนมีฐานะอะไรมากมาย แต่กลับมีที่นามรดก และโชคจากการถูกหวยรัฐบาลรางวัลที่ 1 ที่เจ้าพีทหลานชายของเขาจับให้ 2 ใบที่วัดพระลอยตอนไปทำบุญในวันเกิด ทำให้ฐานะก็ขยับขึ้นมาเป็นสบายมากขึ้น แม้เงินจะไม่ได้มากมายถึงขั้นเศรษฐีถึงแม้จะเป็นแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงทำงานเป็นปลัดในอำเภอเล็ก ๆ อย่างดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรีต่อไป เพราะเขารักในงานนี้ที่ได้ช่วยเหลือชาวบ้านตาดำ ๆ มากมายเย็นวันนั้น ท้องฟ้าเหนืออำเภอดอนเจดีย์เริ่มกลายเป็นสีส้มอ่อน ลมเย็นจากทุ่งนาพัดกลิ่นข้าวอ่อนเข้ามาในลานหน้าสำนักงานอำเภอ น้ำขิงเดินตามปลัดวายุออกมาด้วยท่าทีเรียบร้อยกว่าตอนเช้าเยอะ เธอก้มมองพื้นเป็นระยะ ไม่กล้าชวนคุยเหมือนก่อน"ขึ้นรถสิ จะพาไปดูที่

..เสียงฝนโปรยบาง ๆ ตั้งแต่เช้าทำให้อำเภอดอนเจดีย์ดูสงบแปลกตา แต่ในห้องทำงานของปลัดวายุกลับมีชีวิตชีวากว่าทุกวัน เพราะเสียงใส ๆ ของเด็กฝึกงานตัวเล็กที่ชื่อน้ำขิงยังคงดังไม่หยุดตั้งแต่เริ่มงานมาจนถึงตอนนี้"ปลัดขา หนูจัดเอกสารโครงการน้ำบาดาลเสร็จแล้วค่ะ แถมหนูช่วยพี่เจ้าหน้าที่ลงข้อมูลในระบบด้วยนะคะ!""หืม..." ปลัดวายุละสายตาจากเอกสารขึ้นมามอง "รู้เรื่องระบบพวกนี้ด้วยเหรอ""ก็หนูเรียนพัฒนาชุมชนค่ะ แต่อาจารย์ให้ฝึกด้านงานราชการด้วย หนูเลยอยากลองทำหลาย ๆ อย่าง"เธอพูดพร้อมยิ้มกว้าง ดวงตากลมใสประกายอย่างภาคภูมิใจ วายุพยักหน้าเบา ๆ อย่างไม่แสดงออกมากนัก แต่ในใจกลับรู้สึกชื่นชมขึ้นมาลึก ๆเขาเคยคิดว่าการมีเด็กพูดเก่งแบบนี้ในที่ทำงานคงสร้างความวุ่นวายมากกว่าอะไรดี อีกทั้งน้ำขิงก็เรียกได้ว่าเป็นคุณหนูคนหนึ่งก็ว่าได้ นอกจากจะมาเรียนสาขานี้แล้วไม่ได้เรียนพวกนิเทศหรือศิลปะหรือบริหาร คณะอะไรแบบที่พวกคุณหนูเขาเรียนกัน เจ้าตัวยังดูมีความตั้งใจที่จะทำงานนี้จริง ๆ เธอทำงานละเอียด เข้าใจชาวบ้าน และพูดคุยกับทุกคนได้อย่างเป็นกันเองจนเจ้าหน้าที่หลายคนเอ็นดูวันนี้เป็นวันที่ต้องลงพื้นที่ตรวจระบบน้ำบาดาลใ

..เช้าวันต่อมาอำเภอดอนเจดีย์อากาศอบอ้าวจนร่างกายชาวบ้านโทรมไปด้วยเหงื่อกาฬ หากแต่เรื่องเมาท์มอยใหม่ ๆ กลับร้อนกว่าแดดตอนสิบโมงเสียอีก...มะนาวในชุดกระโปรงยีนส์กับเสื้อแขนตุ๊กตาเดินเชิดเข้ามาที่อำเภอ มือถือเอกสารบางอย่างไว้ แต่เป้าหมายจริงไม่ใช่เอกสาร หากแต่เป็นเด็กฝึกงานหน้าใสที่เธอเห็นเมื่อวันก่อนกับปลัดวายุมากกว่า ส่วนเอกสารก็แค่เรื่องประดับมือให้ดูมีข้ออ้างจะเข้ามาสำนักงานแห่งนี้ก็เท่านั้นเองเธอยังจำได้ติดตาว่ายัยเด็กคนนั้นหัวเราะพูดคุยเหมือนสนิทสนมกับปลัดวายุ ชายที่เธอหมายปองมากแค่ไหนก็ทำเอาใจร้อนรนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มะนาวก็เลยคันปากขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าต้องทำอะไรสักอย่าง"สวัสดีจ้ะพี่ ๆ" เสียงหวานของเธอดังขึ้นตอนเดินเข้าไปในห้องเจ้าหน้าที่ทะเบียน เรียกความสนใจจากทุกคนได้อย่างดี "คือมะนาวมีเรื่องจะถามหน่อยน่ะค่ะ"เจ้าหน้าที่สองสามคนที่นั่งอยู่มองหน้ากันก่อนจะยิ้มสุภาพ"ว่าไงล่ะมะนาว มีอะไรเหรอ""เมื่อวานมะนาวเห็นมีผู้หญิงมาทำงานกับปลัดน่ะค่ะ สวย ๆ ผมยาว ๆ หน้าตาแบบ...ดูไม่เหมือนคนแถวนี้เลย" เธอแกล้งทำเสียงเนิบ ๆ แต่แฝงความอยากรู้อย่างเห็นได้ชัด "อยากรู้ว่าคนนั้นเป็นใครเหรอ

ตอนที่ 3 ป่วยเสียงเครื่องยนต์กระบะเก่าของปลัดวายุดังแผ่วท่ามกลางบ่ายอันร้อนระอุ ถนนลูกรังทอดยาวผ่านทุ่งนาที่เริ่มแตกยอดเขียวขจีหลังฝนตกเมื่อคืนกลิ่นโคลนผสมหญ้าสดลอยเข้ามาในรถพร้อมลมที่พัดผ่านหน้าต่าง น้ำขิงนั่งเบาะข้าง เข่าชิดกัน มือกำชายเสื้อไว้แน่นเพราะมันยังเปียกและแสบผิวเป็นระยะ ๆ รอยแดงบนแขนกับลำคอยังเห็นชัดแม้จะทายาเย็นไปแล้วครู่หนึ่ง วายุหันไปมองทุก ๆ นาที ดวงตาเข้มขึงแต่แฝงความกังวล"แสบไหม" เขาถามเสียงเรียบแต่ฟังดูอ่อนโยน"ไม่ค่ะ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ อาวาไม่ต้องห่วงหรอก" เธอตอบเบา ๆ พยายามยิ้มให้ดูร่าเริง ทั้งที่ในใจยังเต้นแรงไม่หาย"ไม่เป็นไรได้ยังไง ลวกทั้งแขนขนาดนี้" น้ำเสียงเขาแข็งขึ้นนิด แต่ไม่ใช่เพราะโกรธเธอ มันคือความไม่พอใจที่มีต่อเหตุการณ์เมื่อกี้มากกว่า น้ำเสียงนั้นทำให้หญิงสาวทำตัวไม่ถูก น้ำขิงหลบตาก่อนตอบกลับอย่างพยายามเลี่ยง"พี่มะนาวเขาไม่ได้ตั้งใจนี่คะ หนูเห็นว่าเขาสะดุดจริง ๆ มันเป็นอุบัติเหตุ อาวาไม่เห็นต้องดุหนูเลย""ฉันไปดุเธอตั้งแต่ตอนไหน" เขาพูดทั้งที่ไม่หันหน้ามามองอีกคนด้วยซ้ำ"ก็ตอนนี้นั่นแหละ อาวาจะทำหน้ายักษ์ ทำเสียงแข็งใส่หนูทำไมอ่ะ หนูเจ็บตัวอยู่นะ

ตอนที่ 4 หึงหวงเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขณะน้ำขิงกำลังนั่งแทะขนมปังปิ้งอยู่หน้าบ้านพักกับมุกดาเพื่อนสาวสองคน เสียงสายเรียกเข้าปรากฏชื่ออาครามขึ้นบนหน้าจอ น้ำขิงรีบวางขนมแล้วกดรับแทบจะทันที"ฮัลโหลค่ะ อาคราม..." เสียงทุ้มนุ่มนวลของครามดังมาตามสาย"ขิง แม่ซื้อรถให้ใหม่ เดี๋ยวอาให้คนเอาไปส่งให้นะลูก""ห๊ะ! แม่ซื้อรถให้หนูเหรอคะ" น้ำขิงแทบสำลักขนมปัง "ไม่เอาได้มั้ยอา หนูขับไม่เป็น""ไม่เป็นก็เรียนสิลูก จะได้ไม่ต้องนั่งรถเมล์ไปทำงาน" ครามพูดด้วยน้ำเสียงใจดีตามแบบคนที่ทั้งรักทั้งตามใจหลาน "ยังไงแม่ก็ฝากไว้แล้ว เดี๋ยวอีกสองวันเขาจะขับไปส่งที่อำเภอนะ""อา! อย่าส่งไปที่นั่นสิคะ ส่งที่นั่นหนูจะเอากลับยังไง" น้ำขิงรีบร้องออกมา แต่สายก็ถูกตัดไปแล้ว ก่อนที่เสียงหัวเราะของมุกดาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จะดังขึ้นทันที"โอ้โห แม่แกนี่รวยเกินไปแล้วนะคุณหนูน้ำขิง" น้ำขิงถอนหายใจเฮือกใหญ่"ฉันขับไม่เป็นสักนิด จะเอามาทำไมเนี่ย""เอามาก่อนสิ แกจะปฏิเสธของฟรีจากพ่อแม่เหรอ" มุกดาเพื่อนสาวหันมายักคิ้วให้อย่างมีนัยยะ "อย่างน้อยก็เอามาจอดไว้โชว์ก่อนยังดี คนแถวนี้จะได้เลิกพูดเลิกนินทา บ้านแกรวยขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องเอาตัว