All Chapters of Mapagalarong Pag - ibig: Chapter 31 - Chapter 40

CHAPTER-31 "IKAW ANG TAONG PUNUNG-PUNO NANG KONSENSIYA. KAYA KAPAG BINALISA KITA, NASISIGURADO KONG MABABALIW KA. AT PAG NANGYARI IYON, NAKAGANTI NA AKO. TABLA NA TAYO!" Iyon lang ang sinabi ni RiaMae at tumalikod na ito. Tuloy-tuloy. Walang sabi-sabi. Hindi na humabol pa si Jorge. Dahil alam niya, si Emil Denilla na ang gagawa non para sa kanya. Tinungo ni Jorge ang lawn. Naroon ang Ninang niya. Nagkakatuwaan, kasama ang mga Amigas nito. Hindi na niya ginambala ito. Hindi na muna niya ipapaalam na dumating si RiaMae at nakausap niya. Baka ma-tense na naman ito at atakehin na naman nang nerbiyos, mabalik pa uli ang paninigarilyo. --- Taxi ang sinakyan ni RiaMae. Hindi niya alam na nauna nang nakasakay si Emil Denilla sa kotse nito. Sinundan ang taxi. Lumabas ng village ang taxi, tinalunton ang kahabaan nang EDSA. Sunod pa rin si Emil Denilla. Lumiko ito sa Sampaloc, at nagulat pa siya nang huminto ang taxi sa kalye Tuazon. Hinto rin siya. Sinu

"OH, ANO? TALAGA BANG SIYA NGA IYON?" "Palagay ko, Ninang. Pati mga nunal ko sa katawan nabanggit niya. Wala namang ibang nakakaalam non, liban sa mga nakatalik ko na at kay Mommy." "ANO ANG NARAMDAMAN MO NANG MAKAHARAP MO NA?" "Todo ang kaba ko, Ninang. Talagang siyang-siya. Walang duda." "EH, SINO ANG NAMATAY? SINO ANG NAKITA NATING INILIBING?" "Yan ang tutuklasin ko, Ninang. Magkakaalaman din." --- Nahukay ang libingan ni RiaMae nang makakuha nang permiso si Emil Denilla sa mga kinauukulan. Naiahon ang kabaong... At nang buksan ito... WALANG LAMAN!! Gulat na gulat si Jorge. "Paano nangyari ito, Mr. Denilla?" tanong niya sa Private Investigator. "WALANG LAMAN. IBIG SABIHIN WALANG INILIBING DITO." dugtong pa ni Jorge. "Ibig sabihin, buhay pa nga si RiaMae Valdez." "At talagang gagantihan niya ako, kami ni Ninang. Hindi ako makapapayag. Aalamin ko lahat-lahat, bago pa niya ako maunahan. Sabihin mo sa akin kung saan mo siya huling nakita, Mr. Denilla?" --- SAMPALOC.

Maliit na bahay, pero maayos. Ang hardin, malinis at maayos na maayos din. Medyo kinakabahan na si Jorge. Hindi na maiiwasan ang paghaharap nilang muli ni RiaMae. Panay ang linga niya. Walang tao. Wala naman siyang mapagtanungan. Napatingin siya sa taas. Mula sa burol, may nakita siyang babae. Nakatayo. Nakaharap ito sa tila isang puntod. Nagpasiya si Jorge na umakyat sa burol. Palapit nang palapit. Hindi niya alam kung bakit? Pero sumigid ng todo ang kaba sa kanyang dibdib. Nakatalikod ang babaeng sa tingin niya ay nagdarasal sa harap nang puntod. Hindi maaaring magkamali si Jorge, si RiaMae ang nasa harapan niya. Kahit pa sabihing nakatalikod ito sa kanya. Hindi kumibo si Jorge. Iginalang niya ang pagdadasal ng babae. Ano ba't napadako ang mga mata niya sa pangalan nang puntod. At malinaw na nabasa niya... RIAMAE VALDEZ Na-doble ang gulat ni Jorge nang kahit na nakatalikod at nakayuko ay nagsalita ang babae. "Kumusta ka, Jorge?" panimula nito na tinapos na an

Lumapit pa, malapit na malapit kay RaiLen. "SIGE, PATAYIN MO AKO... AT NANG SA DAKONG HULI PAGSISIHAN MO ANG ISANG PAGKAKAMALI NA KAILANMA'Y HINDI MO NA MAIBABALIK." Napaatras si RaiLen. Ganon katatag ang kaharap, walang takot na mamatay. Ni wala itong balak na lumaban o ipagtanggol ang sarili. Ni hindi ito kumikilos upang iligtas ang sarili at labanan siya. Ni wala manlang kabangisan na mababanaag sa mukha nito. Sa halip, ang nakikita niya ay ang katapatan sa lahat nang mga sinasabi nito. "Iyo ang lahat ng karapatan upang magsalita." ang tanging nasabi na lamang ni RaiLen sa nakitang katatagan nang kaharap. "Malaya kang magsalita, pero ang desisyon at paniniwala... Akin pa rin!" dugtong pa ng dalaga. "Salamat," malumanay na tugon ni Jorge. "Makinig ka! Pakinggan mong mabuti ang isang totoong kasaysayan. At para maunawaan mo sisimulan ko sa simula, upang di ka maligaw. Iyon ang hindi mo alam, kung saan nagsimula ang lahat. Makinig ka, RaiLen Valdez." Sinimulan ni Jorge an

Matapos ang graduation, isang ticket sa eroplano ang iniabot ni Annica kay RaiLen. Pinauuwi na siya nito sa Bohol. Nagtataka man, hindi na siya kumibo. Sa loob ng eroplano... Marami siyang itinatanong sa sarili. Bakit hindi dumating si Jorge sa graduation niya? Bakit si Annica ang nagpunta? Bakit pinapauwi na siya agad nito? Ang airport sa Bohol ay malapit lang sa Daranak. Bitbit ang mga gamit, sumakay na lang sa traysikel si RaiLen. Saglit pa at nasa bahay na siya... Dali-dali siyang nagtungo sa itaas nang burol. At doon, inialay niya ang diploma sa puntod nang kapatid. "Ate..." simula ni RaiLen. "Kahit na paano, natupad na rin ang pangarap mo para sakin. Pangarap nating dalawa. Kaya lang... dahil sa tulong ni Jorge. Tinanggap ko na Ate, kasi tapat naman ang alok niya. At heto nga, tapos na ako. Kaya lang... Wala ka naman..." "Ate, hindi man kita maalagaan... Pangako... Itong puntod mo... Aalagaan ko!" Nahinto si RaiLen sa pagdadasal sa harap ng puntod nang kakambal.