All Chapters of Adore You ของคุณหมอ : Chapter 71 - Chapter 80

-71-ในเมื่อวันนี้เป็นวันดีของเรา หลังจากที่เรากลับมาที่คอนโดที่ห้องของหมอวิล ฉันก็ใช้เวลาทำอาหารอยู่ในครัวแล้วจบด้วยที่เราจะดินเนอร์กันด้วยสปาเกตตี้คาโบนาร่าออนท๊อปด้วยเบคอนกรอบ“มาค่ะ ดินเนอร์ของเรา” ฉันตั้งใจนำเสนอมากๆ ปริมาณของสปาเก๊ตตี้เลยเยอะเป็นพิเศษ ฉันวางจานลงกับโต๊ะเตี้ยที่หน้าโซฟา หมอวิลที่นั่งอยู่ก่อนแล้วอมยิ้มทะแม่งๆแล้วมองหน้าฉันน้ำอุ่นเอามือแตะสัมผัสหน้าตัวเอง เพราะคิดว่ามันมีอะไรติดอยู่บนหน้าเธอหรือเปล่า อีกฝ่ายถึงได้จ้องกันแบบนี้ แต่เมื่อมั่นใจว่าไม่มีเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอก็หย่อนตัวลงนั่งที่โซฟา ไฟสลัว แชนเดอเรียสีวอร์มสว่างเสมือนเรากำลังดินเนอร์ใต้แสงจันทร์“ไม่กินเหรอ?”“ไม่”“..ทำไมละ? จะงอแงเหรอคะ? มาค่ะอุ่นจะป้อนก็ได้” ฉันหยิบจานสปาเก็ตตี้ขึ้นถือ ใช้ส้อมพันวนเส้นสปาเก๊ตตี้ให้มนกลมไม่ห้อยโตงเตง“อ้าปากค่ะ อ้ามมม”“ฉันไม่อยากกินอันนี้”“..แล้วอยากกินอะไรล่ะ?” ร่างบางเอียงหัวถาม เธอตั้งใจทำมันและใช้เวลาหลายนาทีด้วยซ้ำไปกับอาหารมือนี้ แต่เครวิลกลับหยิบจานที่เธอถือวางลงกับโต๊ะ ใช้มือเชยคางของเธอเล็กน้อยจนน้ำอุ่นตาโต“..เธอน่าจะรู้ ว่าฉันอยากจะกินอะไร”“….”“ให้ฉันก

-73- เสียงเพลงป๊อปที่มีเนื้อหากินใจ บรรเลงถ่ายทอดเกี่ยวกับความรักที่แสนหวงแหนในห้องชันสูตรไม่ได้ทำลายสมาธิหมอวิลและบรรดาแพทย์ลูกมือ นี่เป็นแนวเพลงที่ไม่คุ้นหูเอาซะเลยเวลาเข้าชันสูตรร่างของศพที่นอนแน่นิ่งกับหมอวิล“..ความรักจะงอกเงยจากศพละมั้งเนี่ย” แนนแซวแหย่เพียงลำพังก็เพราะว่าไม่มีใครทักท้วงเพราะรู้ว่า หมอวิลที่เเสนเย็นชา กำลังมีความรักชนิดที่เดินผ่าน กลิ่นความรักก็ลอยตลบอวอวลผ่านสีหน้าของเขา“ผู้ตาย โอลิเวอร์ พรู๊พ..” มองเผินๆเป็นศพผู้ชายที่ถูกไฟครอกจนผิวหนังตกสเก็ด ความไหม้ทำให้เนื้อในสุก สีเนื้อผสมกับเลือดที่คั่งจนแดงฉ่ำ ผิวหนังแห้งแข็งราวกับเปลือกไม้ที่ยืนต้นตาย หมอวิลคีบชิ้นเนื้อที่แห้งแข็งราวกับเปลือกไม้ใส่ซองซิปเพื่อส่งตรวจต่อไป ผู้ช่วยอย่างแนนทำหน้าที่หยิบกล้องโพลารอยด์ขึ้นมาถ่ายสภาพของศพเพื่อวินิจฉัยสภาพตรงหน้า และถ่ายกล้องดิจิตอลอีกชุดเพื่อสำหรับเขียนรายงาน หมอวิลดำเนินงานตามขั้นตอน เขาผิวปากเล็กน้อยเมื่อคีบเศษชิ้นส่วนแปลกประหลาดออกมาทีละอย่าง โดยมีแพทย์ที่เป็นลูกมือคนสำคัญ อธิบายขั้นตอนต่างๆกับแพทย์ลูกทีมและนักศึกษาน้องใหม่ที่ยังไร้ประสบการณ์ที่มาของศพนี้ถูกไฟครอกตายเพ

-75-กรี๊ดดดด!“ฝั่งเจ้าสาวโหวกเหวกอะไรกันขนาดนั้น” ฝั่งเจ้าบ่าวประเดิมประโยคแรกด้วยคูมิน เขาหันหาเสียงกรี๊ดจากห้องของฝ่ายเจ้าสาว“จ้างเด็กโฮสต์มาเอนเตอร์เทนหรือเปล่า”“วันแต่งไหม?”“ใครจะรู้ เมียมึงพิลึกพิลั่นขนาดนั้น คราวก่อนยังเห็นเริงร่าอยู่ที่บาร์โฮสต์ ได้ข่าวว่าจ่ายหนักเป็นซ้อ” เวลล์พูดด้วยท่าทีเรียบเฉยราวกับมันเป็นเรื่องปกติ“..อั้ยย ยัยเด็กนี่ คิดเอาตังค์ฉันไปเปย์พวกไก่อ่อนพวกนั้นจริงดิ คิดว่าล้อเล่นนะนั่น” คูมินหัวเสีย เขาเป็นคนเเรกที่เดินข้ามฝั่งไปยังฝั่งของเจ้าสาว“..มึงก็ไปยุมัน”“อยากรู้ข่าวก็ต้องใช้ม้าไว” เวลล์ที่เป็นคนเสี้ยมคลาวน์และเครวิลมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะ ความหัวร้อนผลุนผลันและหวงเมียของคูมินเป็นประโยชน์กับพวกเขาทุกทีสิน่า“ไงครับคุณเจ้าบ่าว รู้สึกยังไงกับงานแต่งครั้งแรกในชีวิต”“..ตื่นเต้นดิวะ” ทั้งคลาวน์และเวลล์เข้าไปตบไหล่คนเป็นเพื่อน“พวกกูดีใจด้วยนะเว้ย แต่งแล้วก็มีหลานเร็วๆ” เพื่อนเจ้าบ่าวและเจ้าบ่าวก็พูดคุยกันไปมาจนกระทั่ง เรวัติเคาะประตูเรียกสติของคนในห้องก๊อก ก๊อก ก๊อก..“ไปเถอะ ได้เวลาแล้ว”•••พิธีการถูกเริ่มอย่างเรียบง่าย แขกเดื่อในงานก็เยอะแยะไปหมด

-77-ข้าวต้มมื้อเช้าถูกจัดเสริฟ์ กุ้งตัวโต ปลากระพงต่อนใหญ่ๆกับหมึกตัวอ้วนๆ“..มีชีวิตที่ดีขนาดนี้จะหนีไปอยู่คอนโดให้ลำบากเล่นทำไมคะ อาหารเซอร์วิสของคอนโดยังไม่น่ากินเท่าที่นี่เลยนะ”“ใช่ไหมล่ะ อาหารเช้าฝีมือพยาบาลเก่าแบบแม่ หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว” คุณแม่ของหมอวิลอวยยศตัวเองยกใหญ่ ก่อนจะยกข้าวต้มของหมอวิลเสริฟ์ตรงหน้าแล้วยืนวางมือบนไหล่ของลูกชายตัวเอง“กินกันให้เยอะๆล่ะ ชีวิตครอบครัวต้องใช้พลังกายพลังใจอีกเยอะ”“ค่ะ”“แล้วก็ น้ำอุ่นหนูกินข้าวต้มเสร็จก็อย่าลืมกินยาบำรุงอันนี้ด้วยนะ คนมีไตข้างเดียวใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติก็จริง แต่ก็ต้องขุนตัวเองให้แข็งแรงไปด้วยเพิ่งฟื้นจากการผ่าตัดได้ไม่เท่าไหร่แถมท้องอีกเพราะงั้นอย่าลืมดูแลตัวเองเด็ดขาด” คุณแม่กำชับฉันหนักแน่น “ค่ะ.. คุณ”“คุณแม่จ่ะ เรียกคุณแม่ได้แล้ว”“ค่ะ คุณแม่”“ถึงแม้ว่าจะมีคนเป็นร้อยที่ใช้ชีวิตได้แบบคนปกติทั้งๆที่มีไตแค่ข้างเดียว แต่ก็อย่าละเลย”“พูดแล้วพูดอีก ทำตัวเป็นครูประจำชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?” เครวิลเย้าแหย่แม่ตัวเอง พรรัมภาถอนหายใจก่อนจะเมินลูกชายตัวเองแล้วสนใจฉันมากกว่า“..ฟังดูเหมือนเรื่องปกติเลยนะคะ”“ก็คนส่วนใหญ่ที่มีไ

-79-และแล้ววันนี้ก็มาถึง แม้จะตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ พอถึงวันจริงก็หยุดตื่นเต้นไม่ได้ มือที่เย็นเฉียบจับบีบฝ่ามือที่คุ้นชิน คุณหมอในชุดปลอดเชื้อคอยอยู่ข้างๆฉันไม่ห่าง เขาคอยพูดคุยกับฉันเพื่อลดทอนความกลัว“คุณหมอบล็อกหลังแล้วนะ” เป็นการฉีดยาชาเข้าไปที่ช่องไขสันหลังโดยวิสัญญีแพทย์ คุณพยาบาลพูดรายงานขั้นตอน“เหรอคะ ไม่รู้สึกอะไรเลย” ช่วงล่างของฉันมันเหมือนไม่มีอยู่เลยตอนนี้ แม้จะเห็นว่ามีทั้งคุณหมอและพยาบาลกำลังง่วนกับการทำคลอด ฉันก็ทำได้แค่นอนมองและคอยย้ำกับเครวิลว่า ฉันรู้สึกปกติและโอเคมาก ก่อนจะมีวูบนึงที่รู้สึกว่า เหมือนจะตาลายนิดๆ“..กานต์พิชชา อรุณรัตนโชติ” ฉันพูดชื่อของลูกสาว หมอวิลที่นั่งอยู่เหนือหัวฉัน ใช้ฝ่ามือประคองช่วงแก้มและคางของฉันเอาไว้ แนบแก้มตัวเองกับฉันสลับกับหอมแก้มไปพลาง“ที่รักอยากตั้งชื่อเล่นลูกว่าอะไร.. คะ” เป็นอีกครั้งที่ฉันตาลายและรู้สึกหนาวเพิ่มขึ้นไปอีกจนต้องหลับตา“ควีน เจ้าหญิงน้อยของเรา” เครวิลพูดพร้อมกับยิ้มให้ภรรยา เขาพยายามเพิ่มความอบอุ่นให้กับน้ำอุ่นเพราะเขารู้ว่าเธอจะต้องรู้สึกหนาวเมื่อถึงช่วงที่กำลังเสียเลือดมาก ความจริงคือฉันอยากจะคลอดเองมากๆเพราะ