All Chapters of Adore You ของคุณหมอ : Chapter 41 - Chapter 50

-41-หลังจากที่กวักน้ำใส่หน้าจนพอใจ น้ำอุ่นก็เดินเซพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ ไม่ได้สนใจผู้ชายตัวสูงที่ยืนพิงประตูทักทายเธอ ..แค่กลิ่นน้ำหอมก็ไม่ใช่แล้ว อย่ามาหวังว่าจะหลอกคนเมาที่จำกลิ่นน้ำหอมของผู้ชายได้แม่นขึ้นใจ จำการกระทำที่จำได้ขึ้นใจแถมยัง.. คิดถึง จน…ขาเรียวหยุกชะงัก เมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงตรงหน้าท่ามกลางแสงสีที่ละลานตาเด่นตระหง่านราวกับมีสปอรต์ไลท์ฉายแสงไปที่เขาคนนั้น เสียงดนตรีกระหึ่มปลุกจังหวะในใจ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลายแขนถล่กลวกๆ กระดุมเสื้อที่อกถูกปลดสองสามเม็ด แทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิมที่เคยเป็นเลยด้วยซ้ำ ผู้ชายคนนั้นไม่เห็นฉัน แต่ก็แค่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเครวิลยืนยิ้มที่มุมปาก รับซองอะไรสักอย่างจากผู้หญิงที่ฉันไม่คุ้นหน้าเอาซะเลย ฉันมั่นใจว่าไม่ใช่คุณแซมมี่ แถมท่าทีที่หมอวิลปฎิบัติกับเธอมันก็..ทัดผมเอย เชยคางเอย ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงโอบเอวเธอเอย รอยยิ้มที่ยิ้มแบบ.. เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย.. ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณแซมมี่ ฉันจะไม่เเปลกใจเลย กระนั้นเหมือนภาพที่เห็นมันไม่ควรเป็นอย่างที่สมควรเป็น น้ำอุ่นที่กรึ่มเมาจนกล้าจะทำอะไรๆได้อย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง เ

-43- หลังจากเกิดเรื่อง แซมมี่ก็แทบจะบ้า เธอยังจำได้แม่น ท่าทางที่เครวิลจะตบหน้าเธอแบบนั้น.. เพร้ง! “อ๊ายยยยยยย!!” เสียงกรี๊ดตวาดลั่น บรรดาแขกที่นั่งจิบดื่มก็พลันพากันแสดงท่าทีรำคานเธอ จนเจ้าของร้านต้องเร่ออกมาและขอความร่วมมือ“คุณแซมมี่ครับ รบกวนเกรงใจแขกท่านอื่นด้วยครับ” ยิ่งทำให้เธอไม่พอใจเข้าไปใหญ่ พลางใช้นิ้วชี้ตัวเอง“ฉันเป็นใคร? ฉันสั่งเด้งพวกแกทุกคนได้ภายในกริ๊งเดียวนะ!”“คุณแซมมี่ครับ แต่ว่า”“เป็นแต่พวกเห็บหมัด ที่มีปัญญาดูดเลือดจากฉันแท้ๆ มีหน้าสะเออะมาขัดใจฉัน?” เธอกดเสียงต่ำ เหยียดหยามด้วยคำพูด คำว่าพวกเห็บหมัดทำให้เจ้าของร้านไม่พอใจเพราะไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเเรกที่เธอชอบเปรียบเทียบพวกเขากับตัวเธอแบบนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ พลางคิดในใจ หากสูงส่งขนาดนั้น.. เครวิลคงชายหางตาแลเธอบ้างแล้ว ใครๆก็รู้ว่าเธออยากจะได้เครวิลจนตัวสั่นขนาดไหน “..ขอโทษครับ” และเดินจากไปด้วยความเงียบแต่ในใจนั้นขุ่นเคืองใช่เล่น ทางด้านแซมมี่ก็ยังไม่หยุดทำนิสัยอย่างที่ว่า“เป็นแค่มนุษย์เงินเดือนแท้ๆ”“อะไรทำให้หัวเสียได้ขนาดนี้ละ” ทั้งที่แซมมี่ตั้งใจจะหันไปดุด่าระบายอารมณ์สักตั้ง ก็ต้องหยุดนิ่ง เพราะคน

-45-“นางร้ายจริงๆเลยนะเนี่ย!” ดิสนีย์ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา กอดอกแล้วมองหน้าคนเป็นแม่อย่างพรรัมภา ที่ค่อยๆวางกระเป๋าแต่อารมณ์แสนจะคลุกรุ่น“เกือบเอาฆาตกรมาเป็นคนในครอบครัวแล้วเชียว” หลังจากผ่านเรื่องราวในคืนนั้นมาเกือบสองเดือน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ยังไม่หายไปสำหรับคนที่พบเจอกับตาอย่างดีสนีย์ และที่สำคัญคือเธอไม่เข้าใจว่าพรรัมภาจะรำอะไรนักหนากับเรื่องของแซมมี่และพี่ชายของเธอ จัดการให้เด็ดขาดซะก็สิ้นเรื่องไป“ยังไม่ถึงขนาดนั้นดีสนีย์” คนเป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงอิดโรย“แม่! นางทำได้ขนาดนี้ แม่คิดว่านางฆ่าคนไม่ได้เหรอ? อย่าลืมสิ แซมมี่ถูกเลี้ยงมาแบบไหน นางถูกสปอยมาเต็มขั้น มีคนคอยตามเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวแบบนั้นไม่มีอะไรที่นางอยากได้แล้วนางไม่ได้” ดีสนีย์และพรรัมภาเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นแม้จะไม่ได้ออกไปสมทบกับเครวิล คลาวน์ และคูมินตอนเกิดเหตุ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะพรรัมภาไม่อยากให้แซมมี่ไหวตัวทัน“หนูได้ยินนะว่าพี่สาวคนนั้นบอกว่า ถ้าพี่สาวไม่ทำแบบนั้น พ่อเขาจะตกอยู่ในอันตราย พอมาชั่งตวงดูแล้ว หนูว่าแซมมี่ต้องเอาเรื่องที่พ่อพี่สาวป่วยมาขู่แน่นอน ไม่งั้นพี่สาวไม่น่าจะยอมถอยง่ายๆนะ ก็ดูรักพ

-47-พรึ่บ! ทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่งในรถ ดิสนีย์ก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี“เฮ้ออ~ ยังไงแม่ก็ให้ผ่าน” เธอดูอารมณ์ดีก่อนจะโยนกระเป๋าทิ้งไปที่เบาะหลัง คาดเบลล์และนั่งกอดอกไขว้ห้าง รอยยิ้มปนเปื้อนบนใบหน้า ก่อนจะหันหน้าหาคนเป็นแม่“ถือว่าเติบโตมาอย่างดีเลยล่ะ ผู้หญิงแบบนี้แหละที่ต้องยืนเคียงข้างพี่วิล ถึงจะดูโลกสวยไปหน่อยแต่ว่านะ.. เป็นลูกที่โตมาในสภาพแวดล้อมครอบครัวแบบนั้น ถือว่าไม่เลวเลย”“ขนาดนั้นเลย?”“อื้ม!” ดิสนีย์พยักหน้า“หนูลองถามไปนะ ว่าถ้าสุดท้ายเเล้วพี่วิลเลือกโรงพยาบาลหรือครอบครัวแทนพี่เขา พี่เขาจะรู้สึกยังไง แม่รู้ไหมคำตอบที่ออกมาจากปากพี่สาวคืออะไร?” ดิสนีย์ใคร่ถามด้วยรอยยิ้ม และเพราะคนเป็นแม่อย่างพรรัมภาเห็นว่าลูกสาวของตัวเองยิ้มไม่หุบ เธอเลยละความสนใจจากเอกสารในมือ“คำตอบที่ทำให้ลูกสาวจอมโวยวายของแม่พอใจ จะเป็นคำตอบแบบไหนนะ” ดิสนีย์ยิ้ม ก่อนจะกระแอ่มเลียนแบบท่าทางของน้ำอุ่น‘พี่นะ เป็นแค่เรื่องเล็กๆที่เพิ่งได้เข้ามาในชีวิตของคุณหมอ’‘ถ้าคุณหมอเลือกพี่สิ แปลก’“….” พรรัมภานิ่งไป ก่อนจะหยักยิ้มที่มุมปาก“เซอร์ไพส์ใช่ไหมล่ะ”“…เป็นคำตอบที่ไม่เลวเลยนิ”“ใช่ไหม! หนูว่าถ้าค่อยๆตะล่อมใ

-49-เหมือนจะได้ยินเสียงผู้หญิงแฮะ.. คุ้นๆ แต่ช่างเถอะน้ำอุ่นคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เธอเก็บมือถือและเดินสำรวจตึกซีตรงหน้านิดหน่อย ก่อนจะหามุมนั่งเงียบๆและหยิบมือถือขึ้นมา โทรหาแนนผู้ช่วยของหมอวิล ไม่นานนักที่เธอรับสาย“..อุ่นแค่จะโทรมาบอกว่า ว่าอุ่นจะกลับก่อน ฝากบอกหมอวิลด้วยนะคะ” เพราะเขาทำงาน ฉันเลยไม่อยากวุ่นวาย ก่อนจะพาตัวเองออกมาจากตึกซี แล้วนั่งแท็กซี่ตรงไปยังโรงพยาบาลไม่นานนักที่มาถึงโรงพยาบาล และทันทีที่พาตัวเองมาถึงห้องของพ่อ น้ำอุ่นก็เห็นว่าแพตตี้อยู่ในห้องด้วย แต่ไม่เห็นสะออน.. เลยตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป“พี่อุ่น!” แพตตี้วิ่งเข้ามาแล้วสวมกอดเธอแน่นขนัด น้ำตาไหลอาบหน้า“เดี๋ยวนะ เป็นอะไรไป?”“..คือ”“คุณคลาวน์เขาทำอะไรแก?”“..ไม่ใช่คุณคลาวน์ แต่ว่า” รอยช้ำที่มุมปาก เธอโดนตบมาแน่นอน แพตตี้เป็นเด็กที่โวยวายก่อนใช้เหตุผลเสมอ แต่การที่เธอนิ่งได้มากขนาดนี้ และยอมให้ตัวเองมีแผลแบบนี้ แสดงว่าต้องเจอกับอะไรมา และฉันมั่นใจว่าไม่ใช่เพื่อนที่มหาลัยแน่นอน“ไปกับพี่!”“ปะ ไปไหน!”“ถ้าแผลนี่คุณคลาวน์ไม่ได้เป็นคนทำ ก็มีอยู่คนเดียวไม่ใช่หรือไง?” น้ำอุ่นจะลากแพตตี้ออกไปจากห้อง แต่แพตต