Semua Bab Adore You ของคุณหมอ : Bab 1 - Bab 10

-1-“ห้าหมื่น! บอกกันกระทันหันแบบนี้ อุ่นจะไปหาจากที่ไหนละแม่”“นั่นมันเรื่องของแก ทั้งที่แกเองก็รู้อยู่เต็มกะบาลว่าพ่อแกป่วยแล้วต้องใช้ค่ารักษาแพงจนหูฉี่แบบนี้ทุกอาทิตย์ แกก็ยังใช้ชีวิตลอยไปลอยมาเหมือนผีไม่มีศาล บ้านช่องก็ไม่ดูแล ทำงานหามรุ่งหามค่ำก็ได้เงินแค่เศษขี้หมาขี้แมว!”“….”“ทำไมไม่รู้จักใช้สมองให้มันมากกว่านี้ฮะ! ลำพังแค่งานเสริฟ์ข้าว เข้ากะที่มินิมาร์ทมันจะไปพอยาไส้อะไรพวกเรา! แค่ค่ารักษาพ่อแก เงินสี่สะห้าพันนี่ยังไม่ได้สายน้ำเกลือเลย!” “แล้วแพตตี้ละแม่ วันๆแพตตี้ทำอะไรบ้าง แพตตี้ก็โตแล้ว ถ้าช่วยกันหาเงินอีกคน อุ่นจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องที่แม่จะกินจะใช้ยังไง ไหนจะเรื่องจิปาถะที่บ้านอีก คนที่ใช้เงินเก่งที่สุดแบบนั้น แม่น่าจะสอนให้แพตตี้รู้จักหาเงินเองซะบ้าง เงินที่อุ่นหามาได้ มันจะได้เหลือเอาไปรักษาพ่อ แล้วแม่ก็จะได้ไม่ต้องมายืนด่าอุ่นทุกครั้งที่อุ่นหาเงินมาให้แม่ไม่ได้”ฉันมีชีวิตอยู่ในครอบครัวแบบนี้แหละ แม่ตาย พ่อมีเมียใหม่ ก็คือคนที่ฉันเรียกเขาว่าแม่และยืนด่าฉันฉอดๆอยู่ตรงนี้ พ่อฉันคว้าเมียใหม่หลังจากแม่ตายได้ไม่นาน ด้วยเหตุผลอะไรฉันเองก็ไม่ขอพูดละกันชีวิตเราก็เป็นครอบค

-3-“..แล้วอุ่นต้องทำอะไรบ้างคะ” คุณคูมินเขาหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะแบมือตรงหน้าฉัน ราวกับจะบอกให้ฉันเอามือถือขึ้นมาสักทีน้ำอุ่นควักมือถือปลดรหัสแล้ววางลงในมือของร่างสูง คุณคูมินจัดการอะไรได้ไม่นานก็ยื่นมันคืนให้ฉัน ก่อนที่เสียงข้อความจะดัง“นี่ไลน์ฉัน ฉันจะส่งโลเคชั่นคอนโดมันให้เธอ” เขาพูดไปและจัดการส่งโลเคชั่นไปด้วย “ชั้น10 ห้อง1000”“แล้วหลังจากนั้น..”“เธอก็แค่เล่าปัญหาของเธอให้มันฟัง บอกออกไปว่าต้องการเงินเท่าไหร่แค่นั้นแหละ”“..แค่นี้เหรอคะ แล้ว แล้วความปลอดภัย”“น่าเศร้าหน่อยถ้าเธอจะถามถึงเรื่องถุงยาง”“….”“ไม่ใช่อะไรนะ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันไซส์อะไร ถึงที่นี่จะมีถุงยางเป็นตับ ฉันก็ไม่เคยเห็นมันจับสักที แต่ไม่ต้องห่วงหรอก มันเป็นหมอมันจัดการได้แหละ หรือถ้าเธอไม่สบายใจจะสุ่มๆหยิบติดไปก็ได้”“แกต้องรีบใช้เงินไม่ใช่เหรออุ่น รีบหยิบรีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้พ่อแกต้องรอนาน”“..อืม” ชีวิตตอนนี้เลือกอะไรไม่ได้มากหรอก ศักดิ์ศรีของฉัน มันทำให้พ่อผ่าตัดอย่างปลอดภัยไม่ได้ แต่เงินทำให้พ่อฉันปลอดภัยได้ ขอโทษนะที่ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น ฉันก็แค่.. ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อได้อยู่กับฉันไปอีกนานๆแค

-5-[ว่าไงอุ่น! คุณหมอโอเคไหม]“..อื้ม เพิ่งเสร็จ”[อ๊ายย ตายแล้ว! อยากตั้งเตาเม้ามอยเลยนะเนี่ย แต่ฉันติดงานนะสิ ต้องไปทำดื่มก่อน ไว้ค่อยคุยกันนะ!]“ตังเม..”[อ่าๆ]“..เรื่องของฉันกับหมอวิล อย่าบอกใครที่ร้านจะได้ไหม”[ไหงงั้นละ]“..ก็แบบ”[นี่อุ่น ถึงTHE COVEจะเป็นแค่ผับบาร์ที่พวกคนมีเงินถุงเงินถังชอบเอาเวลามาทิ้งที่นี่ แต่มันไม่ใช่ทุกคนนะที่จะถูกตาต้องใจคนพวกนั้นถึงขั้นรับไปเลี้ยงดูเป็นจริงเป็นจังอะ ไอ้ที่ฉันบอกแกแบบนั้นไปก็เพราะ ถ้าแกมีโอกาสไปอยู่ในจุดที่มีคนเลี้ยงดูแกจริงๆ THE COVE ก็จะดูแลในส่วนที่แกเป็นพนักงานของ THE COVE เขามีกฎหมายคุ้มครองพวกเรา แต่ไว้ค่อยคุยกันนะ ฉันไปทำงานก่อน]“อื้ม” น้ำอุ่นนั่งกอดตัวเอง ชำระร่างกายในอ่างอาบน้ำหรูจากุชชี่ ฟองบุ๋งๆนี่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ แต่.. เหมือนเอฟเฟกต์จากครั้งแรกของเธอจะออกอาการซะแล้ว “..ปวดท้อง” ฉันนั่งตัวงอ ก่อนจะกำลังชั่งน้ำหนักว่ามันเป็นเพราะเรื่องที่ทำไปเมื่อกี้ หรือเพราะวันนี้ฉันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องกันแน่ ต้องรีบอาบน้ำเเล้วล่ะ ฉันตัองรีบไปจ่ายค่าผ่าตัดของพ่อกระนั้นน้ำอุ่นกดมือถือโทรหาแม่เลี้ยงที่เพิ่งมีปากเสียงกันไป ไม่นานท

-7-โลกกลมเกินไป..ฉันนั่งมองใบจ่ายยาในมือ มันไม่ได้อยู่ในหัวสักนิด เรื่องการพบเจอหมอวิลข้างนอกแบบนี้ แม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลก็เถอะ“คุณณรินทร์ธรา สันติวราธร เชิญรับยาห้องสองค่ะ”ฉันรับยาก่อนจะตั้งใจว่า จะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดแต่สุดท้ายก็ต้องชะงัก เขาใจบุญให้เงินแกตั้งหนึ่งแสน จะเอาแต่หลบหน้าแบบนี้มันดูแย่ไปหรือเปล่า น้ำอุ่นหยุดเดินแล้วหันไปหาห้องตรวจที่หมอเครวิลประจำอยู่ห้องนั้น ริมฝีปากเม้มขนัด การผ่าตัดของพ่อฉันจะรู้ผลก็วันนี้.. เป็นการผ่าตัดที่ยาวนานมาก ซึ่งถ้าพ่อฉันปลอดภัยเท่ากับว่า.. เขาเองก็เป็นผู้มีพระคุณของฉัน“น้ำอุ่น?”“คะ คุณคูมิน สวัสดีค่ะ”“หวัดดีอะไรกัน คนกันเอง” ร่างสูงที่เพิ่งมาถึงยกมือบอกปัด เขาตรงเข้ามาจับไหล่ ปัดเผ้าผัดผมให้อย่างไม่ลังเล แล้วเอี้ยวหัวมองตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างว่าเขาคงดูแลผู้หญิงมามากจริงๆแหละนะ“ตังเมบอกว่าเธอลางานเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย เป็นอะไรไป?”“..ปวดท้องนิดหน่อยค่ะ”“หอบตัวเองมาโรงพยาบาลแบบนี้ไม่นิดหน่อยหรอกมั้ง นี่ฉันจะมาหาไอ้วิลมันพอดี อยู่ด้วยกันก่อนสิ หรือจะให้มันตรวจให้ก็ได้นะ”“..เอ่อ คือได้รับยาแล้วค่ะ แล้วก็กำลังจะกลับไปพัก

-9-หนึ่งอาทิตย์ต่อมามหาวิทยาลัย ฉันนั่งตาบวมอยู่ใต้ต้นไม้ต้นประจำของฉันกับตังเมที่ใต้คณะ เมื่อคืนร้องไห้ซะตาบวมตอนนี้รู้สึกโมโหตัวเองที่สุดท้ายแล้วสภาพตามันบวมเหมือนมีผึ้งเป็นพันพันๆรังรุมต่อย ร้องไห้เกือบทั้งอาทิตย์ ฉันเลยต้องนั่งอังน้ำแข็งกับตาอยู่แบบนี้ฉันเรียนอยู่คณะสถาปัตถฯตอนนี้ก็ปีสี่แล้ว ฉันหวังแค่ว่าพอเรียนจบ ขอแค่มีงานก็น่าจะโอเค ก่อนหน้านี้ก็วางแผนชีวิตไว้ดิบดีมากๆ แต่เพราะเจอมรสุมจากเรื่องของพ่อ และแม่เลี้ยงจิ้งจอกหางโผล่แบบนั้น ตอนนี้ฉันเลยยังตั้งตัวไม่ค่อยทัน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วไปหมด และปัญหาทั้งหมดทั้งมวลคือเรื่องเงินน้ำอุ่นวางน้ำแข็งประคบใส่แก้วน้ำแข็ง คว้าถุงยาที่หมอวิลแจ้งให้กินเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ขึ้นมา วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว แต่เอาเข้าจริงอาการปวดท้องมันหายไปเมื่อสามวันก่อน แต่เพราะถูกกำชับว่าควรกินให้หมด ฉันก็เลยกินมันจนหมดครั้นนึกถึงหมอวิลขึ้นมา มือเรียวที่ยัดยาใส่ปากก็ถือขวดน้ำค้างคามือนิ่งไปครู่นึงก่อนจะดื่มมันเพื่ออัดยาลงท้อง“..วันสุดท้ายแล้วสินะ”“มาเช้าไม่พอ ยังมานั่งหน้าจ๊องอยู่คนเดียวแบบนี้ ตังเมไปไหนซะละ”“อาจารย์ สวัสดีค่ะ” คนที่ทักทายฉันก็ค