All Chapters of Adore You ของคุณหมอ : Chapter 51 - Chapter 60

-50-กริ๊ก.. เศษมีดชิ้นสุดท้ายถูกเอาออกมาจากศพได้สำเร็จ เครวิลใช้มีดเขี่ยชิ้นเศษใบมีดที่หักคาอวัยวะทั้งหมดแปดชิ้นเรียงต่อกันให้สภาพสมบูรณ์ที่สุดก็เป็นอันเสร็จ แต่ไม่พอแค่นั้น เครวิลวางมีดลง มือที่สวมถุงมือยางค่อยๆแตะสัมผัสบาดแผลของศพอย่างระมัดระวังราวกับมันเสมือนหน้าเค้ก ที่ไม่ควรเสียหายก่อนจะจัดส่ง ท่าทีที่พินิจเช็คความละเอียดของเขา เป็นที่กล่าวขานในวงนิติเวช เขาสัมผัสและมีท่าที่ประคองไล้ลูบราวกับคลั่งไคล้ในบาดแผล เอี้ยวตัว ก้มต่ำ แล้วมองศพในมุมมองที่ต่างจากคนอื่น ทั้งยืนมองปกติ ใช้บันไดเพื่อมองศพในมุมสูง เอี้ยวหัวมองศพในระนาบข้างเขาก็ทำมาหมดแล้ว ทำทีราวกับว่า ร่างที่ไร้วิญญาณคือประติมากรรมสิ้นสุดท้ายของผู้ล่วงลับร่างสูงยืนก้มสอดส่องบาดแผล ส่งมือขออุปกรณ์เย็บแผลหลังจากนั้น แต่เพราะเสียงประตูเปิดขึ้นรบกวนสมาธิของเขา ลมหายใจจึงพ่นออกจากปาก หลับตาแล้วเลิ่กคิ้ว แขนที่ยันดันกับเตียงของศพค่อยๆเปลี่ยนเป็นแนบตัวมีเพียงคนเดียวที่กล้าทำแบบนี้“นึกว่าเรื่องศพจะเป็นเรื่องที่กุขึ้นมา เพื่อที่จะไม่ยอมกลับบ้านซะอีก”“….”“เห็นทีคงต้องรับหมอนิติมาแบ่งงานหน่อยแล้วมั้ง”“..ออกไปก่อน” เครวิลบอกแนน

-52-และแล้ววันเสาร์ก็มาถึง ที่ร้านอาหารชื่อดัง น้ำอุ่นมาถึงก่อนเวลาที่ดีสนีย์เป็นคนนัดเธอ ก่อนจะเลือกโต๊ะและนั่งลงที่มุมของร้าน“รับอะไรดีคะ” พนักงานต้อนรับเข้าบริการเธอทันที“ขอรออิีกท่านก่อนได้ไหมคะ”“พี่สาววว” เสียงแจ๋นๆดังขึ้นที่ด้านหลัง น้ำอุ่นยิ้มให้เมื่อดีสนีย์มาถึง แต่รอยยิ้มที่ว่าก็สุภาพลงเมื่อเห็นผู้ใหญ่ที่เธอพามาด้วย“..สวัสดีค่ะคุณพรรัมภา”“รู้ชื่อฉันด้วยเหรอ” พรรัมภายิ้มสุภาพก่อนวางกระเป๋าไว้ที่ฝั่งตรงข้ามกับน้ำอุ่น เธอยกมือเรียกพนักงานมาเพื่อรับออเดอร์ก่อนจะนั่งลงด้วยท่าทีสง่างาม แวบนึงน้ำอุ่นคิดว่าพรรัมภาดูอ่อนโยน สง่าและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน“หนูหาข้อมูลคุณมานิดหน่อยค่ะ คิดว่าไม่ควรมาโดยที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณพรรัมภาเลย” เจ้าตัวพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเปิดเมนู“ในเน็ตพูดถึงฉันเยอะแยะไปหมดเลยใช่ไหมล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าฉันชอบหรือไม่ชอบอะไร อีกอย่างเรียกฉันแม่ก็ได้ แล้วก็ไม่ต้องเกร็งอะไรขนาดนั้น เป็นตัวของตัวเองเถอะ”“หนูเปล่าเกร็งนะคะ”“ฉันคอยส่งคนสะกดรอยตามหนูมาเป็นเดือนๆ ฉันรู้ว่าตอนนี้หนูกำลังเกร็งมากๆ”“….”“สบายๆเถอะ ไม่ได้เรียกมาฆ่าทิ้งอยู

-54-ริมฝีปากประโลมประโคมจุมพิตที่แสนมัวเมา รสกลิ่นแอลกฮอล์คละคลุ้งเมื่อน้ำอุ่นพิเรนทร์อยากลิ้มลอง เพียงกายหนาขยับกายเคลื่อนไหว ความเสียวก็สาดซัดราวกับเกลียวคลื่นที่กระทบฝั่ง เม็ดทรายยุบยับ เงาสะท้อนของแสงจันทร์สาดกระทบกับคลื่นที่ทรงพลัง น้ำอุ่นเสมือนกับปลาเล็กปลาน้อยที่ไหลกลมกลืนไปกับคลื่นหนักๆ ฟองฟอดๆเมื่อกระทบกับชายหาดก็เหมือนกับรอยยิ้มของคนที่คร่อมกาย ละมุนกายละมุนใจ“อ๊าา~” หวง… หวงรอยยิ้มนี้เสียงหอบแฮ่กประสานราวกับบทเพลงยามราตรี มันเพราะพริ้ง มันไพเราะ มือบางกดหัวของเครวิลเอาไว้แนบคอ ก่อนที่เธอจะโอบกอดเขาเอาไว้และเอาแต่พร่ำบอกว่าจะไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือคนตัวน้อยเว้าวอนการกระทำเหลือหลาย ยิ่งทำให้คนเป็นหมอพอใจแม้เขาจะเมากรึ่มก็ตาม ปากหนาก้มลงดูดเค้นตวัดติ่งน้อยๆด้วยปลายลิ้น บีบเค้นฟ้อนต้อนความนุ่มหยุ่นให้คามือ เสียงดูดจุ๊บจั๊บทำให้เรือนกายของน้ำอุ่นขนลุกชันไปทั้งตัว อกสวยนุ่มมากๆ เม็ดน้อยๆที่เนินนมโต้ตอบปากที่ดูดไม่พักจนแข็งเป็นไต ช่องแคบๆบีบรัดกายแกร่ง ความยาวกระทุ้งกระแทกตอกอัดจนเสียวแทบตาย หูแดงหน้าแดงไปเป็นแถบๆ รอยช้ำรอยดูดก็แดงสู้“ไม่ไล่กันแล้วหรือไง?” น้ำอุ่นส่ายหน้า เธอกอ

-56-ผลตรวจดีเอ็นเอจากเส้นผมเพียงเส้นเดียวของศพล่าสุด ทำเอาหมอชินแพทย์นิติในทีมของหมอวิลขมวดคิ้ว เจ้าของเส้นผมนี่ควรจะเป็นของศพ แต่ทำไมมันถึงไปตรงกับดีเอ็นเอของคนที่ยังมีชีวิตแถมยัง… เป็นของคนที่ไม่น่าจะเป็นเจ้าของเส้นผมนี้ได้หมอชินนั่งกุมขมับ เขามองภาพหญิงสาวในประวัติที่ตำรวจส่งให้กับทีมนิติทางอีเมล์ หมอชินโทรหาหมอวิลแล้วและคิดว่าอีกไม่นานก็คงจะมาถึงแอดดดด เสียงประตูห้องถูกเปิด เครวิลตรงเข้ามาพร้อมกับหมอชินที่ขมวดคิ้วรอ“ผลตรวจมีอะไร? ทำไมถึงคุยทางโทรศัพท์ไม่ได้?”“หมอวิลดูเองเถอะครับ” เครวิลเลิ่กคิ้ว ก่อนจะก้มมองข้อมูลบนหน้าจอโน๊ตบุ๊คมองภาพเจ้าของดีเอ็นเอ เจ้าของเส้นผมปริศนาเพียงเส้นเดียวที่พ่อของเขาจัดการคีบมันออกมาในวันที่มีปากเสียงกันที่ห้องชันสูตร“…” เครวิลเงียบไป เขาดูอึ้งกับข้อมูลที่ได้รับ“…ก็เข้าใจและเตรียมใจอยู่แล้วนะครับ ว่าจะต้องมีหมอ พยาบาลหรือคนที่มีความรู้เรื่องอนาโตมี่อยู่ในกระบวนการนั่น แต่นี่มัน…เป็นคนที่ไม่ควรจะมาปรากฎอยู่ในนี้ที่สุดไม่ใช่เหรอครับ เธออยู่ตั้งที่นั่น.. แต่จะว่าไป ที่นั่นมันก็แหล่งของพวกหลงเฟิ่นเลยนิ!” เครวิลถอนหายใจ ต้องเกิดอะไรสักอย่างกับเธอแน่ๆ

-58-พรรัมภายืนอยู่ข้างเตียงของภาคภูมิโดยที่มีดิสนีย์ยืนประกบข้าง หมอชวินเจ้าของเคสก็ไล่เช็คทุกอย่างจนเรียกร้อยก่อนจะเงยหน้ามองพรรัมภากับหลานสาวของเขา“มาด้วยตัวเองแบบนี้ คุณภาคภูมิคงจะดีใจ”“เป็นเด็กดีนะสิ เลยต้องขอมาให้เห็นกับตาสักหน่อย คนเป็นพ่อที่เลี้ยงลูกมาดีขนาดนั้น” “เห็นด้วยนะ ยิ่งได้รู้ว่าเสียคนรักไปและเลี้ยงดูน้ำอุ่นมาคนเดียวแบบนั้น เด็กคนนั้นโตมาอย่างดีแม้จะไม่มีแม่ คนเป็นพ่อนี่คงเหนื่อยน่าดู” ผู้ใหญ่ต่างยืนพร่ำชื่นชมความกตัญญูและน่ารักมีสัมมาคารวะอย่างน้ำอุ่นต่อหน้าคนเป็นพ่อที่เป็นเจ้าชายนิทราตัดปาฏิหารย์ออกไปได้เลยแบบไม่ต้องหวัง ภาคภูมิไม่มีทางตื่นขึ้นมารับรู้คำชมต่างๆนานาพวกนี้อย่างแน่นอน“แล้วมีตรงไหนที่น่าเป็นห่วงหรือเปล่า ถ้ามีหมอก็จัดการได้เลยนะ เรื่องค่ารักษาฉันเต็มที่”“อื้ม ก็เต็มที่ตั้งแต่เริ่มละนะ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง สบายใจได้” ในขณะที่ในห้องคนไข้ เงียบสงบอย่างที่มันควรจะเป็น ก็มีเสียงวิ่งด้วยฝีเท้าหนักๆตรงเข้ามา ประตูถูกเปิดอย่างดังจนกระแทกกับกำแพง เจ้าของฝีเท้าที่ว่ายันมือกับเข่าด้วยท่าทางหอบแฮ่ก ก่อนจะตกใจกับจำนวนของคนในห้อง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็มอ