Semua Bab That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม: Bab 51 - Bab 60

51อร่อยโซ๊ะ น้ำยาล้างจิมิ๊“อะ อื้ออ!” หน้าสวยเหยเก ยับยู่ ริมฝีปากเม้มแน่น พลันค่อยๆเลียปากตัวเองเพราะคนลงลิ้นให้เธอช้อนก้นกลมยกให้พอดีมุมสวาปาม ลิ้นสากประโคมความเสียวไม่พัก ทั้งดูด ทั้งเลียทั้งตวัดจ้วงลึกทุกซอกแคบ กายสวยแดดิ้นสีหน้าน่ารักน่าขยี้ แก้มแดงระเรื่อตรงหน้า และริมฝีปากบางๆเล็กๆนั่น“อะ แอชตันน~” เรียกชื่อของเขาได้น่าฟังที่สุดกระนั้นเสียงหวานประโคมกล่อมประสาท มาเฟียหนุ่มช้อนบั้นท้ายให้ยกสูงรับองศาที่หน้าคมๆของเขาจะกดต่ำ ปลายนิ้วค่อยๆกรีดกลีบ คีบเขี่ยกลีบสวยที่ปิดสนิทให้เบิกแยก เปิดช่องแคบให้เบิกทาง ขาสวยสั่นสะท้านยกพาดบ่าทิ้งน้ำหนักลงที่บ่าใหญ่ เอวบางแอ่นลอยจากฟูกเตียง แถมยังกดหัวมาเฟียอย่างแอชตันไม่พัก“อ๊ะ อ๊าาา~” ฉันผงกหัวมองเเอชตันที่กำลังดื่มด่ำกับรสชาติของฉันแบบไม่มีผ่อน สงสัยน้ำยาล้างจิมิ๊สูตรใหม่มันคงจะอร่อยสำหรับแอชตันละมั้งเนี่ย ไม่เสียแรงที่สั่งออนไลน์ รีวิวติดห้าดาวแบบเว่อร์วังทำให้ฉันไม่อยากจะเชื่อในสรรพคุณ ตอนนี้รับรู้แล้วจ้าาาา อร่อยโซ๊ะ! แอชตันไม่เงยหัวเลย! จะกลับไปรีวิวให้แน่นอน!!ลิ้นหนายุติหน้าที่ เขาหายใจผ่อนลมทางปาก สายตาคมสวยเงยมองร่างบางที่นอนหอบแ

53เซรินค้นพบตัวเองสามเดือนต่อมา..โรงพยาบาลจิตเวชเจริญสุขฉันกลับมายืนอยู่ที่นี่อีกหน อย่าเพิ่งเข้าใจว่าแอชตันเอาฉันมาทิ้งไว้ที่นี่นะ แอชตันไม่มีวันทำแบบนั้นเพราะเขาหลงฉันยิ่งกว่าอะไร แต่เพราะว่าอาการของฉันมันดีขึ้นมากๆต่างหากแต่ก็ยังไม่ปลอดอาการไปซะหมด ฉันยังเหลือบางอาการที่มักจะเกิดขึ้นเองแบบไม่รู้ตัวอยู่บ้าง แต่ฉันเก่งขึ้นที่สามารถหักห้ามนิสัยปากไวให้ช้าลงหน่อย ทางโรงพยาบาลก็เลยขอให้ฉันกลับมาเป็นวิทยากรเล่านิยายและนิทานให้กับผู้ป่วย และขอให้ฉันร่วมสันทนาการในโรงพยาบาลด้วย“คุณเซรินคะ เชิญค่ะ” ฉันพยักหน้า ความรู้สึกที่ได้กลับมาที่นี่ต่างจากตอนมารับยานั้นลิบลับ แต่ยอมรับว่าการกลับมาที่นี่หนนี้มันทำให้ฉันเห็นภาพหลอนหน่อยๆ อย่างที่บอกฉันยังไม่ดีขึ้นขนาดนั้น สิ่งที่ยังไม่หายไปนั่นคือภาพหลอน ทุกสถานที่ที่มีความทรงจำไม่ดีหรือสถานทีที่น่าจดจำ มันมักจะทำให้ฉันเห็นภาพหลอนในวันเก่าๆ แอดวานซ์ไปกว่านั้นคือภาพหลอนเหล่านั่นมันเกิดขึ้นเองแบบไม่มีฐานในความทรงจำ เกิดขึ้นแบบซึ่งๆหน้า คล้ายๆกับคำว่าจิตปรุงแต่ง ปรุงแต่งภาพพวกนั้นขึ้นมาแบบฉับพลันหน่ะฉันเห็นผู้ดูแลที่ฉันไม่คุ้นหน้าเป็นผู้ดูแลโรสอยู่เส

55 หมู กะ โจ๊กคนสวยนั่งไขว้ห้างแมนๆเหมือนจิ๊กโก๋กลางซอย เธอนั่งกระดิกเท้า วางศอกกับต้นขาของตัวเองและทำทีลูบคางพลางๆ“จิ๊ จิ๊ ผิดหวังกับคุณแม่ชะมัด เห็นชอบเพชรขนาดนั้นนึกว่าจะขายลูกกินซะแล้วนะเนี่ยย ยากกว่าที่คิดแฮะ(=~=)” เอ๊ะ! แต่จะว่าไป ฉันจะเสียเวลากับคุณแม่นานขนาดนี้เพื่อ? เซรินหันหาเฮร่า เธอเปลี่ยนท่านั่งก่อนจะเกาะเบาะรถจากทางด้านหลัง“เฮร่าาา~”“ค่ะ”“คุณพ่อซุกเด็กบ้างไหม?” เล่นทางพ่อนี่แหละ ทางนี้น่าจะกล่อมง่ายกว่าเยอะ “ถ้ามีซุกละก็จะหาเบอร์ตองให้อีกสักสองสามคน เฮร่าคิดว่าติดสินบนกับคุณพ่อแล้ว ทุกอย่างจะง่ายขึ้นไหมนะ?”“หมายถึงเรื่องไหนเหรอคะ?”“อ้าว ก็เรื่องแอชตันไง เจ้านายเฮร่าเลื่อนงานแต่งฉันบ่อยกว่าให้คนสวนตัดหญ้าหน้าบ้านอีกนะ ไข่ฉันมันจะฝ่อเอา ขืนชักช้าอดได้มีลูกทันใช้แน่นอน ฉันไม่อยากมีลูกตอนแก่อะ รู้สึกว่าตัวเองจะตายไวแล้วไม่มีเวลาได้อยู่ดูความสำเร็จของลูกๆนะสิ”“ดูนายหญิงอยากจะมีลูกกับนายท่านจริงๆนะคะ”“แน่นอน จัดใหญ่ใส่คอมโบขนาดนั้น ฉันไม่คิดริเริ่มความสัมพันธ์ใหม่กับใครหน้าไหนแน่นอน ฉันจริงจังกับแอชตันมากๆ แล้วก็พร้อมจะให้ชีวิตกับแอชตันด้วย” เซรินพูดแล้วก็นิ่งไป“ให้

57คนสติไม่ดีนะ.. มันก็มีหัวใจหัวใจของฉันที่มันป่วย บางครั้งมันก็สั่งให้ฉันอยากจะโยนทุกอย่างออกไปจากหัวรวมถึงความรู้สึกด้วย ฉันอยากนอนเหมือนผักป่วย แต่เเปลกตรงที่ฉันมักจะสู้เสียงในหัวไม่ได้ ฉันนะบ้าจริงๆนะทะเลาะกับตัวเองบ่อยๆ บางทีฉันก็รู้สึกว่าโลกใบนี้มันมีแต่เรื่องท้าทายคุ้มค่าชะมัดที่ยังมีชีวิตมาจนถึงป่านนี้ วันเวลาและสังคมทำให้คนเป็นบ้าแทบจะทั้งโลกได้ บางทีฉันรู้สึกไม่แปลกแยก.. พวกคนที่ป่วยใจชอบซ่อนตัวเอง ผิดกับฉันที่ป่วยแต่ประกาศให้โลกรู้ไปเลยจบๆ แค่ป่วยใจก็ทรมานพออยู่แล้ว ให้ฉันซ่อนตัวเองกับคนทั้งโลกแบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก คนพวกนั้นมีดีแต่ใช้ปากนินทาว่าร้ายคนนั้นคนนี้ไปทั่วไม่เว้นแม้กระทั่งคนตาย พวกที่ดีแต่ปากแต่ไม่คิดสนใจอะไรเลยแบบนั้น น่าไปตายให้หนอนแดกสุดๆ แต่ก็นะ โลกนี้นะไม่มีใครสนใจเรื่องของเราขนาดนั้นหรอก อย่าไปให้ค่าคำพูดจากพวกที่เลี้ยงหมาในปากเป็นงานอดิเรกเลย เสนียดหูแต่บางทีหัวใจฉันมันก็ทำให้ฉันต้องนั่งโทษตัวเอง โทษโลกใบนี้ โทษพ่อ.. ฉันใช้ชีวิตแบบนั้นในขณะที่อยู่ในรั้วโรงพยาบาลมาเกือบปีและไม่มีท่าทีที่จะดีขึ้น การเจอเรื่องแย่ๆของฉันมันหนักหนาสำหรับฉันเกินไป ฉันเชื่อว่

59คนสติไม่ดีไม่ใช่คนไม่ดีสักหน่อยหลังจากที่ฉันขอให้แอชตันพาฉันไปทำบุญ วันรุ่งขึ้นเราก็กำลังจะเดินทางไปที่วัด แต่ว่า… “แอชตัน ทำแบบนี้จะดีจริงๆนะเหรอ?” เซรินหันมองไปที่กระจกหลัง รถหรูสีดำทมึนขับตามเป็นสิบๆคัน สภาพนี้คือไปทำบุญจริงดิ เหมือนจะไปปล้นสะดมวัดยังไงก็ไม่รู้“..ผีสางขี้หดตดหายหมดแบบนี้” ฉันแค่อยากไปทำบุญให้กับทุกคนแบบใสๆบริสุทธิ์ ไม่ได้อยากพากองทัพนักรบไปด้วยแบบนี้ซะหน่อยก่อนจะถอนหายใจ“เฮ้อออ~ ชีวิตช่างมีสีสัน” เซรินหรอกตามองบน ชุดขาวสว่างผุดผ่องจะดูแปดเปื้อนก็คราวนี้แหละ ขอแค่พระท่านไม่ตกใจวิ่งหนีจนจีวรบินก็พอ เพราะถ้าเป็นฉัน แล้วถ้าฉันเป็นพระละก็นะ แค่เห็นรถจอดเรียงกันก็รู้สึกว่าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วแบบด่วนๆเลยปี๊นน! ตลอดการเดินทางทุกอย่างก็ปกติดี จนกระทั่งกำลังจะเลี้ยวเข้าประตูวัดนี่แหละ เสียงบีบแตรก็ดังสนั่น ฉันเลยชะโงกหน้ามองก็เห็นว่ามีรถสีขาวคันนึงบีบแตรใส่คุณลุงที่แต่งตัวซ่อมซ่อ เดินหาบถุงและไม้กวาดอยู่กลางถนน แถมยังดูเลิ่กลั่กมากด้วยปี๊น! ปี๊นนน!!!“หลีกไปสิโว้ย! ไม่เห็นหรือไงคนกำลังรีบ!”“ข้างหน้าเอะอะอะไร?” แอชตันถาม“..น่าจะคนสติไม่ดีครับนาย” ประโยคที่อีรอนตอบท