That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม

That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม

last updateHuling Na-update : 2026-02-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
72Mga Kabanata
969views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

คนปกติไม่มีทางประโคมแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเดินตากฝนแน่นอน เธอน่าจะป่วยอยู่หน่อยๆ.. คุณหนูสติฟั่นเฟือนเผยรอยยิ้มราวกับโจ๊กเกอร์สาว เธอถอนหายใจ เลียริมฝีปากบางๆ นอนหงายแผ่ราบลงบนหลังคารถหรูของแอชตัน กายบางเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดฝน เธอพลิกตัวทันควัน นอนตะแคงแอ่นสะโพกจนเห็นสัดส่วนชัดเจน สายตาอันตรายและรอยยิ้มที่แสนยั่วยวน “Sex with me” “….” “นอนกับฉันสักครั้งสิ” เพราะเธอคือคุณหนูที่สติฟั่นเฟือน.. ทายาทจิวเวลรี่ชื่อดัง หลังจากบริษัทล้มละลาย พ่อก็วางเเผนให้เธอกับแม่ลาลับไปจากโลกนี้แบบสามคนพ่อแม่ลูก แต่กลับเป็นเธอ ที่รอดมาเพียงลำพัง ภาพที่เห็นว่าพ่อพยายามปลิดชีวิตทั้งเธอและแม่นั้นจำไม่ลืมเป็นภาพจำที่แสนจะหดหู่ เธอได้รับแผลทางใจตั้งแต่นาทีนั้นเป็นต้นมา จากคุณหนูที่ใช้ชีวิตอู่ฟู่ประหนึ่งเจ้าหญิงกลายเป็นหญิงสาวสติฟั่นเฟือน เป็นคนบ้าที่แสนจะเอาแต่ใจในสายตาของทุกคน

view more

Kabanata 1

INTRO

MIA

The first thing I do when I wake up is touch my stomach.

It is almost ridiculous because there is nothing to feel yet. No little kick, no tiny movement beneath my palm, nothing that could prove the secret growing inside me is real. Still, my hand settles there before I am even fully awake, and for a few seconds I lie beneath the sheets with my eyes closed, smiling at the ceiling because I know something Saint doesn't.

It is our anniversary and I'm pregnant.

The thought still feels too big to fit inside my head.

I turn slowly onto my side and look at the man sleeping beside me.

Saint is facing away from me, one arm tucked beneath his pillow, dark hair slightly messy against the white sheets. He looks nothing like the man everyone else sees. There is no leather jacket, no gun resting against his hip, no hard expression that makes grown men lower their voices when he walks into a room. Right now, he is simply my husband, asleep in our bed with his back turned toward me.

For a moment, I let myself imagine that everything between us is different.

I imagine waking him with the news, imagine the surprise on his face when I place the little black socks I bought in his hand, imagine him looking at them for a long second before realizing what they mean. Maybe he'll smile. Maybe he'll pull me into his arms. Maybe he'll kiss my forehead and tell me that he's happy.

Maybe he'll finally look at me and see more than the woman he married because my father asked him to.

My smile fades a little at the thought, but I don't let it stay there.

Not today.

Today, I am going to tell him. I want today to be achingly beautiful for us.

I reach over carefully and pick up my phone from the nightstand. The screen says 6:17 a.m. I have been awake for nearly an hour, mostly because every time I close my eyes, my mind runs through all the different ways I could tell him.

I've considered breakfast.

I've considered leaving the pregnancy test beside his coffee.

I've considered simply saying, *Saint, I'm pregnant*, and letting the words fall between us without dressing them up.

Instead, I have bought something.

I slip out of bed quietly, open the bottom drawer of my nightstand, and take out the small black box hidden beneath a stack of old receipts. Inside are the tiniest pair of black socks I have ever seen.

They are so small that I laugh every time I look at them.

Saint wears black almost every day. Black shirts. Black boots. Black jeans. Black leather. Even the watch he wears is black, and the men in his club have joked more than once that the man has probably never owned a shirt that wasn't dark enough to hide blood.

So when I saw these little socks yesterday, I bought them without thinking.

They have tiny white skulls stitched near the toes.

I can already hear his reaction. *"Seriously, Mia?"*

And I'll laugh and tell him our baby needs to start early.

The thought warms me so much that I press the box against my chest for a second before putting it back in the drawer.

I get dressed and head downstairs.

The house is quiet at this hour, the kind of quiet that only exists before the Night Saints clubhouse wakes up and before Saint's phone starts ringing every five minutes. Sunlight is barely coming through the kitchen windows, turning everything soft and pale.

I make coffee the way he likes it.

Two sugars. No cream.

I still remember the first time I made it wrong.

I had been eighteen, newly married, and so nervous about being Saint's wife that I had spent twenty minutes trying to make a cup of coffee that could impress a man who had probably never been impressed by anything in his life.

He had taken one sip, looked at me, and said, "Too sweet."

I had wanted to throw the entire cup at his head.

Instead, I had memorized the exact amount of sugar he liked.

Three years later, I still make it the same way.

Maybe that's what marriage has become for me. Remembering things.

Remembering how he takes his coffee. Remembering which side of the bed he prefers. Remembering that he likes his eggs barely cooked and hates when his shirts are ironed too sharply because he says the creases make him look like he's going to a funeral.

Remembering all the tiny pieces of a man who has never seemed interested in learning mine.

I put breakfast on the table and glance toward the staircase.

Maybe today he'll notice.

Maybe today I'll tell him.

Maybe having a baby will change something.

I hate that I am still hopeful.

I hate it even more because hope feels so good.

Footsteps sound upstairs, and my heart gives a stupid little jump.

A moment later, Saint walks into the kitchen.

He has already changed into black jeans and a fitted dark shirt, his sleeves pushed to his forearms. His hair is still slightly damp, and there is a phone pressed to his ear as he listens to someone on the other end.

And then he sees me.

His eyes pause on me for half a second.

Then he says into the phone, "I'll handle it."

He ends the call and puts the phone on the counter.

"Morning."

One word.

It shouldn't mean anything. But It does.

"Morning." I reply back, my stomach turning at just a simple greeting.

His eyes move to the table. "You made breakfast."

"I did."

He pulls out a chair and sits. I watch him reach for his coffee.

He takes one sip, then he looks at me.

"You finally got it right."

I stare at him. "What?"

"The coffee."

A laugh slips out of me before I can stop it. "It only took three years."

His mouth moves slightly, almost a smile.

"You're getting better."

"Don't sound so surprised Saint."

"I'm surprised by a lot of things."

I sit across from him, trying not to smile too much.

This is nothing. It's barely a conversation.

But for me, it feels like something big.

Saint picks up a piece of toast, and I watch his hands while he eats. There is a faint scar across his knuckle that I have known for years. I know which side he sleeps on. I know he hates when anyone touches his motorcycle without asking. I know he doesn't like crowded restaurants, hates tomatoes, and never drinks coffee after noon because it keeps him awake.

I know these things because I have spent three years paying attention.

I wonder what he knows about me.

Before I can ask myself that question for too long, Saint reaches across the table and wipes something from the corner of my mouth with his thumb.

I freeze at the contact.

His hand stays there for one second longer than necessary.

"You have jam."

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
72 Kabanata
INTRO
Sorry, That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม > หญิงบ้า กับ มาเฟีย >>>> คนบ้าอย่างเธอชอบเขาตั้งแต่แรกเห็น และอดีตคุณหนูอู้ฟู่อย่างเซรินคนนี้.. ถ้าอยากได้.. ก็ต้องได้ เซริน.. เพราะเธอคือคุณหนูที่สติฟั่นเฟือน.. ทายาทจิวเวลรี่ชื่อดัง หลังจากบริษัทล้มละลาย พ่อก็วางเเผนให้เธอกับแม่ลาลับไปจากโลกนี้แบบสามคนพ่อแม่ลูก แต่กลับเป็นเธอ ที่รอดมาเพียงลำพัง ภาพที่เห็นว่าพ่อพยายามปลิดชีวิตทั้งเธอและแม่นั้นจำไม่ลืมเป็นภาพจำที่แสนจะหดหู่ เธอได้รับแผลทางใจตั้งแต่นาทีนั้นเป็นต้นมา จากคุณหนูที่ใช้ชีวิตอู่ฟู่ประหนึ่งเจ้าหญิงกลายเป็นหญิงสาวสติฟั่นเฟือน เป็นคนบ้าที่แสนจะเอาแต่ใจในสายตาของทุกคน แอชตัน.. ส่วนเขา เป็นมาเฟียทรงอิทธิพล ซึ่งไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวของเธอทั้งสิ้น จนกระทั่งก่อนที่พ่อของเธอจะปลิดชีพแล้วทิ้งภาระทุกอย่างเอาไว้ให้กับคนที่ยังอยู่ พ่อของเธอได้ว่ายวานให้คุณพ่อของเขารับเลี้ยงและดูแลเซรินประหนึ่งลูกสาวอีกคนแบบลับๆ เพราะด้วยความที่เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันมา พ่อของเขาก็ตอบรับคำร้องขอก่อนจะเกิดเรื่องที่หน้าเศร้า ที่กลายเป็นข่าวดัง
Magbasa pa
1 • หญิงบ้ากลางสายฝน
1 หญิงบ้ากลางสายฝนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายจนเปียกฉ่ำ ไม่มีการแจ้งเตือนจากสภาพอากาศหรือรายงานข่าว อากาศหนาวเหน็บเย็นขึ้นฉับพลัน ผู้คนต่างวิ่งหนีหาที่หลบกำบัง แม้เพียงชั่วคราวแต่ก็พอจะลดทอนความหนาวเย็นที่จับกาย ฝนตกในหน้าหนาวแบบนี้ ธรรมชาติคงส่งจดหมายเตือนฉบับที่หนึ่ง… นั่นคือเรื่องปกติที่คนทั่วๆไปนั้นคิด การหลบฝนก็เช่นกัน..กึก กึก กึก.. แต่กลับมีเพียงหญิงสาวปริศนา สวมชุดคนไข้ของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง เสื้อคลุมขนเฟอร์ หรูหราลากยาวราวกับพร้อมออกงาน สวมแว่นดำแบรนด์หรู ตุ้มหูเพชรขนาดเท่าลูกองุ่นสะท้อนแสงไฟริมทางระยิบระยับน้ำงาม รองเท้าส้นเข็มมีชื่อแบรนด์ที่ส้นสวย เธอเดินเฉิดฉายราวกับว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นดั่งพรหมแดง ผิวพรรณขาวผ่องน่าจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะทำให้คนแปลกหน้าที่หลบฝนอยู่ตามข้างทาง มองว่าเธออาจจะเป็นลูกคุณหนูที่สติฟั่นเฟือนคนปกติไม่มีทางประโคมแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเดินตากฝนแน่นอน เธอน่าจะป่วยอยู่หน่อยๆ..หญิงสาวเดินนวดนาด โปรยยิ้มร้ายๆให้กับทุกคนที่มองเธอท่ามกลางสายฝน ไร้ร่มคันใหญ่ทำให้เปียกชุ่มไปทั่วทั้งกาย แต่ก็ไร้ความช่วยเหลือใดๆจากผู้ที่พบเห็นเช่นกัน เธออาจจ
Magbasa pa
2 • ฉันเหมือนคนบ้าไหมคะ?
2ฉันเหมือนคนบ้าไหมคะ?ฉันเป็นคนสวย สวยแบบสวยที่สุด.. ทุกคนในโรงพยาบาลก็บอกแบบนั้น ฉายาแม่มดกาลเวลาของโรงพยาบาลไม่เกินจริง ทุกคนกล่าวขานความงามของฉัน ราวกับมันงดงามจนใกล้เคียงคำว่าอมตะ สวยแบบไม่มีอยู่จริง สวยเหมือนตายไปแล้วแต่ยังไม่ตาย.. ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาชมฉันหรือกำลังหลอกด่าฉันกันแน่ แต่ฉันคิดว่าเป็นอย่างแรกมากกว่า ฉันเชื่อว่าแม่มดสวยเสมอฉันพยายามเอารูปของฉันเมื่อก่อน มาเเปะที่กำแพงในห้องจนมันค่อนข้างรก อยากจะกลับไปสวยสุดๆแบบในตอนนั้นเลยแต่ว่า ฉันในตอนนี้ ไม่สามารถยิ้มแบบนั้นได้อีกแล้ว ถ้าฉันยิ้มได้โลกคงสดใสมากๆแน่ๆ อารมณ์แบบว่าผู้ชายทั้งโลกจะต้องคลานเข่ามาหาฉัน ยอมเป็นของเล่นให้ฉันเล่นแบบทิ้งๆขวางๆ ฉันหลงรักตัวเองในรูปถ่ายอยู่บ่อยๆแหละนะทันทีที่แอชตันพาเซรินมาส่งที่โรงพยาบาลที่เธอรักษาตัว เธอก็เอาแต่ยืนมองรูปเมื่อก่อนของตัวเองที่หลังห้อง และพยายามปั้นยิ้มในสวยเหมือนกับในรูปถ่าย เธอยืนปั้นยิ้มอย่างพยายาม แต่มันดูฝืนชะมัดยาด “อ๋าาา ตอนนั้นรู้สึกอะไรอยู่นะถึงยิ้มได้สวยจนน่าหมั้นไส้ขนาดนี้ ยิ้มไม่เผื่อตอนที่มีเรื่องให้เศร้าใจเลยให้ตายสิ”ผู้ดูแลบอกเอาไว้ว่า การที่เราจะยิ้มให้สวยที
Magbasa pa
3 • เพชร สงคราม คำทำนาย
3เพชร สงคราม คำทำนาย ธุรกิจล้มละลาย พ่อขี้ขลาดหวังลากลูกและเมียตายตกไปตามกัน แต่แล้วชะตาก็เล่นตลก ดูเหมือนว่าสวรรค์จะยังไม่ต้องการชีวิตของเธอ เซริน.. หญิงสาวชีวิตรันทด รอดชีวิตเพียงลำพังหลังคนเป็นพ่อวางแผนจบชีวิตตายหมู่..วิกฤตเศรษฐกิจ Siren Gems จิวเวลรี่ยักษ์ใหญ่ไปไม่รอด เรื่องจริงหรือฉากบังหน้า??? วงในเม้าท์ฉ่ำ ผู้บริหารซุกเมียน้อย ปัญหาภายในระอุ พ่อฆ่าแม่ฆ่าลูก สุดท้ายเมียน้อยชุบมือเปิป!!สวรรค์ยังไม่ต้องการนางฟ้าคืนสู่สรวงสววรค์“พาดหัวข่าวซะเว่อร์วัง” แอชตันที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำ ไรผมเปียกหมาดๆก็ใช้ผ้าเช็ดมันหยาบๆก่อนจะยืนอ่านข่าวใหญ่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ข่าวดังครึกโครมอยู่พักใหญ่ ทั้งผู้คนต่างพากันแสดงความเสียใจและเห็นใจเซริน แต่ก็ยังมีพวกที่คอยเหยียบย้ำซ้ำเติมว่าคนสันดานแย่อย่างเธอรอดตายมาได้ยังไง ก็อย่างว่า เป็นพวกที่ิอยู่สูงกว่าชาวบ้าน แต่ไม่หัดคิดถึงใจคนอื่นแบบนั้นก็สมควรถูกเกลียด ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรคนสติไม่ดีเพราะมันเสียเวลา เเต่เพราะเห็นว่าเป็นเซรินที่ครั้งนึงแม่ของเขาเสียเงินหลายล้านซื้อเครื่องเพชรจากSiren Gemsของเธอก็ยิ่งใหญ่จนแทบจะสร้างอาณา
Magbasa pa
4 • เหตุผลที่เลือก
4 เหตุผลที่เลือก“ฝันดีนะคะคุณเซริน” ผู้ดูแลโรสบอกลา ก่อนจะปิดประตูห้องแต่ไม่ลงกลอน เธอส่งเซรินเข้านอนเป็นคนสุดท้ายของคำคืนนี้และอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเธอนานที่สุดจนยาออกฤทธิ์ ข้าวของที่ขนยกใส่ลังก่อนหน้า กลับมาอยู่ที่มุมห้องและถูกจัดเรียงไว้ในตำแหน่งเดิมไม่มีผิดพลาดแม้แต่องศาเดียว แน่นอนว่าคนที่จัดการคือตัวเซรินเองเพราะเหนื่อยมาแล้วทั้งวัน แต่ถึงอย่างนั้นแม้กระทั่งตอนนอนยังมีน้ำตา พ่อและแม่ชอบมาหาเธอในความฝัน ทำทีว่าจะชวนไปอยู่ด้วยกัน แต่สุดท้ายทั้งสองคนก็เดินหนีไปจากเธอ พร่ำพูดเรื่องบ้าๆบอๆอย่างเช่น ‘รักลูก’ แบบนั้นแบบนี้ คิดว่าถึงตอนนี้แล้วเธอจะเชื่อคำพูดจอมปลอมพวกนั้นหรือไง เป็นแบบนี้ทุกคราว เธอเลยไม่ชอบการฝันถึงบรรพบุรุษซะเท่าไหร่ เพราะนอกจากตายไปอยู่ด้วยไม่ได้ เธอก็ไม่คิดจะทิ้งชีวิตและสมบัติมากมายที่เหลืออยู่เพื่อไปตอกย้ำให้วิญญาณคนเป็นพ่อนั้นรู้สึกผิด เซรินนอนห่อตัว กอดตุ๊กตาฉลามยักษ์แบบทุกคืน เธอหลับได้เพราะฉลามยักษ์ตัวนี้“..ฉันอยากให้แก คลอดลูกให้เต็มห้องฉันเลย ..ฉันคงต้อง หาเมียให้แกหรือเปล่า ฟัฟฟี่~” ฟัฟฟี่คือชื่อของฉลามตัวนี้ แกร๊ก.. เสียงประตูดังเล็กน้อย“ฉันหลับปุ๋ยแ
Magbasa pa
5 • เพชรคำสาป
5เพชรคำสาป ร่างบางฮัมเพลง เธอจัดวางจัดเรียงเครื่องประดับที่กะจะใส่ในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะทำสีหน้าเว้าวอนกับชุดกิฟต์เซ็ตเจ้าหญิง“พรุ่งนี้จะเป็นวันแรกที่ฉันได้ออกมาใช้ชีวิตนอกโรงพยาบาล เรามาทำวันพรุ่งนี้ให้เป็นวันดีที่สุดก็แล้วกันนะลูกจ๋าา” แอชตันที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหันหาธาน ลูกน้องคนสนิทอีกคนที่ทำได้แค่หยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เพราะไหนจะต้องทำเรื่องขอย้ายเธอออกจากโรงพยาบาล ไหนจะเรื่องยา เรื่องการดูแล เรื่องขั้นตอนพวกนั้นเขาจัดการได้ง่ายๆ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพวกเขาที่จะต้องดูแลเธอ สิ่งมีชีวิตที่ควบคุมไม่ได้อย่างเซริน“ผมยังไม่เห็นรอน?” ธานหันซ้ายหันขวา “มันหนีกลับไปแล้ว” แอชตันพูดแล้วถอนหายใจ “เห็นบอก ว่าสิ่งที่กูให้ไปทำเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดในชีวิต”“..พาเธอออกมาจากโรงพยาบาลนะเหรอครับ?”“..เออ” คนเป็นนายขานรับ “แล้วจัดการให้ที พรุ่งนี้เธอต้องดูเป็นคนปกติให้ได้มากที่สุด” “ครับ” ธานแยกตัวกลับไปอีกคน เขาแค่มาแจ้งว่าทุกอย่างที่คนเป็นนายสั่ง เขาจัดการเรียบร้อย.. ขูดรีดความจริงจากไอ้ผู้ก่อการร้าย ก่อนจะโยนมันทิ้งไปในบ่อน้ำหลังโกดัง รอให้เนื้อเยื่อย่อยสลายและสลายหายไปตามกาลเวลา
Magbasa pa
6 • ทำให้ฉันรู้สึกดีก่อน
6ทำให้ฉันรู้สึกดีก่อนดูเหมือนว่าจะเป็นคืนที่ตื่นเต้นจนนอนแทบหลับหลับเลยให้ตายสิ วันรุ่นขึ้นเซรินนั่งหน้าเอ๋ออยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ช่างแต่งหน้าประทินโฉมประโคมเซรั่มต่างๆนานา เพียงแค่ขั้นตอนลงพรามเมอร์หน้าของเธอก็สวยใสจนแทบไม่ต้องแต่งเติมอะไรเพิ่มแล้วคนสวยนั่งปากหว๋อคอจะพับกลางอากาศให้ได้“คุณเซรินนี่ผิวดีมากๆเลยนะคะเนี่ย”“ใช่ไหมล๊าาา ฉันกินไข่หอยทากประจำนะ~” (เสียงงัวเงีย)“ค่ะ ค๊ะ!?”“อ๋อ ล้อเล่นนะ พี่ช่างต้องมีอารมณ์ขันในชีวิตบ้างนะคะ ความเครียดเป็นบ่อเกิดทุกปัญหาริ้วรอยค่ะ เห็นหน้าแอชตันไหมคะ ถึงจะหล่อมากแต่หน้าไปก่อนวัยมากเหมือนกันเพราะชีวิตบึงตึงไม่มีสีสัน~” เซรินพูดพร่ำไปเรื่อย ก่อนจะค่อยๆพยุงหนังตาที่เหนื่อยล้าจนอยากจะหลับพับไปซะตั้งแต่ตรงนี้ เธอหันมองช่างแต่งหน้าอีกหน“ฉันพูดพร่ำมากไปไหมคะ?”“โอ๊ะ! ไม่ค่ะไม่ค่ะ พูดได้เยอะๆเลยค่ะฉันชอบคนอารมณ์ดีแบบคุณเซรินค่ะ เวลาแต่งหน้าด้วยมันไม่ง่วง”“แต่ฉันง่วงมากเลยค่ะ แทบไม่ได้นอนทั้งคืนเลยนะเนี่ย” เซรินไม่มีท่าทีห่วงสวยใดๆ เธอเอนหลังพิงเก้าอี้นุ่มๆ ก่อนจะร้องหาฟัฟฟี่ฉลามตัวโปรด เธอนั่งเกาะมันก่อนจะกรนเสียงเบาๆ“..คร่อก คร่อก อะ อือออ~”
Magbasa pa
7 • อมแล้วก็คาย
7อมแล้วก็คายรถหรูขับเคลื่อนออกจากคอนโดที่บารอนเป็นสัมปทานหลักเพื่อตรงไปยังโรงแรมดังใจกลางกรุง การร่วมโต๊ะอาหารในคืนนี้เห็นทีจะไม่ใช่การร่วมรับประทานอาหารธรรมดาๆ ดูจากชุดและการแต่งหน้าที่จัดเต็มขนาดนี้ จะต้องมีคนสำคัญๆอยู่ในวงอาหารด้วยสินะ เซรินครุ่นคริดแต่ก็ยิ้มไปเรื่อยอย่างไม่ใส่ใจ เธอดูเหมือนคนปกติที่ไม่ปกติซะทีเดียวแอชตันมองเซรินที่กระดี๊กระด๊านั่งจำสิ่งที่เขาต้องการให้เธอจำ เธอดูไม่มีอะไรผิดปกติไปจากคนทั่วไป หากเธอไม่พูดพร่ำก็เป็นอันใช้ได้ แต่ก็ชื่นชมอยู่ได้ไม่นาน“แอชตัน”“อืม”“ยัยหอยเชลล์นี่ใครคะ?” เธอพูดแล้วยกรูปถ่ายของหญิงสาวคนนึงที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นหน้าค่าตา เพียงแค่ไม่คุ้นชื่อ เธอคงเป็นลูกท่านหลานเธอสินะ เพราะสังคมของฉันมันมีแต่คนมีเงินถุงเงินถัง แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น ความทรงจำของเธอก็แทบจะจดจำใครไม่ได้เลย นอกจากพ่อและแม่“..ราเชล==^”“รู้ค่ะ แต่หน้าเธอเหมือนหอยเชลล์นี่ ซีดเผือดเป็นเนื้อหอย ก็ดูจะน่ากรุบกรอบแล้วก็อร่อยอยู่หรอก แต่ฉันไม่ชอบเธอเลย เธอดูแพงนะ แต่ว่าเธอเหมือนคนนิสัยไม่ดี”“….”“เธอสำคัญมากหรือเปล่า? เธอไปร่วมโต๊ะอาหารกับเราไหม? คือฉันเพิ่งนึกได้ ฉันเอ
Magbasa pa
8 • มารีบทำให้มันเสร็จๆเถอะ18+
8มารีบทำให้มันเสร็จๆเถอะ18+(ภาพสโลว์โมชั่น) เมื่อมาถึงโรงแรมหรูใจกลางเมืองและลงจากรถ แอชตันเด่นตระหง่าน ออร่ามาเฟียฉายแสงครอบคลุมทั่วพื้นที่ ร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มกวาดสายตามองรอบๆอาณาบริเวณด้วยดวยตาที่แข็งกร้าว ผู้นำบารอนคนใหม่มีชื่อเสียงด้านความโหดเหี้ยมฟิ้วววว~.. อะ อะไรเร็วๆเมื่อกี้ มันมีความเร็วชนิดที่จับโฟกัสไม่ได้สิ่งมีชีวิตประหลาดวิ่งตัดหน้าตัดฉากแรกที่เป็นฉากเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่หลังจากยอมให้เธอมีฉากเด่นๆเยอะเกินไป เสียงของเซรินก็นำลิ่วไปก่อนตัว ชุดเดรสสีน้ำเงินเกาะอกถูกยกกระโปรงให้สูงราวกับสุ่มไก่ และแม้ส้นรองเท้าจะสูงมากแค่ไหนก็เหมือนจะไม่ใช่อุปสรรคฟิ้ววว~ เซรินหอบหิ้วหางกระโปรงวิ่งฟิ้วววตัดหน้าแอชตันจนผมที่ถูกเซ็ตของเขาเสียทรง ร่างสูงยืนตัวแข็งทื่อ ถ้าไม่กำลังกักเก็บอารมณ์โมโหเธอก็คงจะกักเก็บอารมณ์ให้วันนี้มันผ่านไปเร็วๆ เดรสยาวถูกปล่อยให้อยู่ในสภาพปกติ เขาผิดเองที่เดินนำหน้าเธอมาทั้งอย่างนี้ อย่างน้อยเขาควรอยู่ข้างๆเธอเพื่อคุมพฤติกรรม.. หลังจากนี้คงจะต้องเป็นแบบนั้น“ว๊ายยย คิดถึงบรรยากาศแบบนี้ชะมัด!!”“จะรอดไหมครับนาย==^”“..ไปเอาตัวเธอมา” มาเฟียกุมขมับ นอกจากกำลัง
Magbasa pa
9 • นิ้วเย็นๆไม่ใช่เอ็นอุ่นๆ NC
9เย็นๆไม่ใช่เอ็นอุ่นๆ NCเพราะรู้สึกหวาบหวามจนบรรยายไม่ถูก ปากเล็กๆของเซรินเลยไม่ได้พ่นคำพูดต่างๆที่อยากจะสาดใส่แอชตันอย่างใจหวังแววตาร้ายนั่นไม่มีท่าทีว่าจะพูดคำขอโทษออกมาจากใจเลยจริงๆ หรือถ้าเขาจะพูดออกมาก็คงพูดแบบแค่ขอไปทีปึก! กำปั้นน้อยๆทุบตีที่หน้าอกกว้าง ทุบบ้าง ขยำบ้าง จิกบ้าง“อื้ออ!”“เสียวใช่ไหมละ?”“อ๊ะ!”“ ขอดูหน่อยก็แล้วกัน ใบหน้าของคุณหนูเซริน.. คุณหนูที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร” หญิงสาวกัดปาก หลับตา และจิกทุบมาเฟียเพราะความดิบเถื่อนที่เขาประโคมเข้าหาเธอ แม้ว่ามันจะเป็นแค่นิ้ว แม้ว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกดีอยู่กลายๆ แขนแกร่งขยับแรงขึ้นจนตัวโยก ขาก็จะลอยจากพื้นอยู่ร่อมร่อ“..กลายเป็นอีตัวให้ฉัน ในที่แบบนี้” หญิงสาวสติไม่ดีมองไปรอบๆ ใช่ ที่นี่มันบรรไดหนีไฟ ครั้งแรกที่วาดฝันเอาไว้เธอคิดว่ามันจะเป็นที่เตียง ไม่ก็ระเบียงที่มีวิวสวยๆ ไม่ใช่ที่อับชื้นๆวิวไม่พิศมัยและลับตาคนแบบนี้ ไม่มีอะไรให้รู้สึกตื่นเต้นและน่าจดจำ“น่าผิดหวังใช่ไหมล่ะ? เธอคงวาดเรื่องแบบนี้เอาไว้แบบไม่มีที่ติ”ครั้งแรกของเธอ ยิ่งเป็นกับแอชตันแล้วด้วย.. มันควรที่จะ อลังการกว่านี้สิทางด้านมาเฟียหนุ่มก็สาดคำต่างๆ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status