That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม

That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม

last updateHuling Na-update : 2026-02-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
72Mga Kabanata
1.0Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

คนปกติไม่มีทางประโคมแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเดินตากฝนแน่นอน เธอน่าจะป่วยอยู่หน่อยๆ.. คุณหนูสติฟั่นเฟือนเผยรอยยิ้มราวกับโจ๊กเกอร์สาว เธอถอนหายใจ เลียริมฝีปากบางๆ นอนหงายแผ่ราบลงบนหลังคารถหรูของแอชตัน กายบางเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดฝน เธอพลิกตัวทันควัน นอนตะแคงแอ่นสะโพกจนเห็นสัดส่วนชัดเจน สายตาอันตรายและรอยยิ้มที่แสนยั่วยวน “Sex with me” “….” “นอนกับฉันสักครั้งสิ” เพราะเธอคือคุณหนูที่สติฟั่นเฟือน.. ทายาทจิวเวลรี่ชื่อดัง หลังจากบริษัทล้มละลาย พ่อก็วางเเผนให้เธอกับแม่ลาลับไปจากโลกนี้แบบสามคนพ่อแม่ลูก แต่กลับเป็นเธอ ที่รอดมาเพียงลำพัง ภาพที่เห็นว่าพ่อพยายามปลิดชีวิตทั้งเธอและแม่นั้นจำไม่ลืมเป็นภาพจำที่แสนจะหดหู่ เธอได้รับแผลทางใจตั้งแต่นาทีนั้นเป็นต้นมา จากคุณหนูที่ใช้ชีวิตอู่ฟู่ประหนึ่งเจ้าหญิงกลายเป็นหญิงสาวสติฟั่นเฟือน เป็นคนบ้าที่แสนจะเอาแต่ใจในสายตาของทุกคน

view more

Kabanata 1

INTRO

Hazel's world didn't go instantly dark when the black silk fabric wrapped around her eyes; instead, it left a faint, dim light that made her keenly aware of every moving shadow. His warm breath grazed the skin of her neck, sending continuous waves of shivers down her spine. This was a sensation she had never felt before—a mix of fear and piercing longing.

His large hands were not rushed. With movements full of authority, he explored every curve of Hazel's body like a sculptor recognizing his own masterpiece. When his fingers found Hazel’s wrists and bound them behind her back with a fine piece of cloth, Hazel felt her entire structure melt. ‘Is this what it feels like… to be touched by a man?’

Heat spread from her toes to her temples, churning like an unstoppable flow of lava. Not like ants, but like a constant, low-voltage electric current. Hazel writhed, her body tight, tormented by an endless anticipation.

Then, suddenly, a pair of warm lips pressed against her neck—not just kissing, but as if tasting her skin. Hazel gasped, her chest rising and falling erratically, as if her heart wanted to leap out. Those rough fingers continued their exploration, relentlessly, igniting a fire with every touch. A wild tremor shook her body, from her shoulders down to her calves.

The throbbing in her most secret part intensified, honestly acknowledging how her body was now completely dominated by the man. It felt like a punishment, but one seduced by intoxicating pleasure.

“Admit it…” he whispered, his voice hoarse and full of obsession, “You craved my touch.”

Hazel sobbed, her body surrendering to the overwhelming surge of desire. “I… I missed you…”

TRING! TRING!

The phone alarm blared. Hazel’s eyes snapped open.

Damn it. It was only a dream.

Hazel sat up in bed, her long hair spread out damply, cold sweat clinging to her temples. The large mirror across from her bed reflected an image she barely recognized—thick dark circles framed her eyes, her skin was pale and dull, her cheeks sunken. Ironically, her wide eyes and long lashes made her look more like a zombie than a normal human.

‘I look awful!’ Hazel cursed to herself.

She sighed, patting her cheeks lightly. How could a man like Diego ever be interested in her?

With sluggish steps, Hazel walked toward the small table near the window. The tiny apartment she rented was comfortable enough, but the cost nearly killed her every month. To pay the rent, she had to work relentlessly—as a low-level journalist by day and a ghostwriter by night.

Ironic, she thought. The books she secretly wrote were exploding in the market, becoming bestsellers, elevating other people's names. Meanwhile, she remained submerged in the shadows, unknown, finding even a good night's sleep difficult to achieve. But it was okay, as long as it gave her money.

No wonder her face now resembled a corpse.

Hazel looked at her reflection once more. Damp hair, panda eyes, thin face. God, if Diego ever saw her in this state, he would surely flee before she could even greet him.

She closed her eyes, trying to suppress the sudden ache that crept into her chest.

How could a man like Diego ever want her? He wouldn't even glance her way.

Hazel jumped out of bed, gasping for breath. “Wake up, Hazel!” she mumbled to herself, patting her cheeks to snap out of the strange dream that had trapped her. Her forehead and the back of her neck were wet with cold sweat, while her heart pounded as if she had just run through a storm.

What she had just experienced wasn't just an ordinary dream. It was too vivid and too real, so much so that her body still remembered it.

She rubbed her face, trying to laugh at herself. It must be because of last night, she thought.

One of her clients asked her to write an erotic manuscript—something Hazel had never even considered before. And of course, to write the male lead character in detail, she needed to imagine a perfect figure who could embody every description.

Her client wanted a character almost two meters tall, with a lean waist, broad chest, muscular abdomen, and a captivating, mature aura. Unconsciously, that image immediately shifted to the one name she had only ever written about in the gossip columns: Diego Ronan Blake.

The veteran actor, thirty-four years old, the sole heir to a diamond and luxury hotel business empire in Herlington. A man who dominated not only the screen but also the world outside it. People called him The Tycoon of Temptation.

Hazel always wrote about him from a distance—about his exclusive parties, his perfect lovers, and his seemingly uncevering career. But in last night’s dream, Diego was not a distant, untouchable figure. He was real. He looked at her with hypnotic dark eyes, touching her in a way that was too gentle to be a mere figment of imagination.

Legend has it that when two souls dream of each other on the same night, it is not a coincidence. It means they truly met—in a place where time stands still, and fate rewrites its own lines.

Hazel remained silent for a long time at the edge of the bed, her right hand slowly tracing down, feeling something that made her cheeks burn. Her body reacted as if the dream had truly happened.

Good heavens... how cheap of me, she murmured to herself, staring at her reflection in the mirror. Her long hair was messy, her cheeks flushed, and her eyes looked sadder than usual.

She stood up, took a deep breath, and walked into the bathroom. Cold water washed over her body, but even the water couldn't fully erase the sensation that still lingered on her skin.

Today, as usual, she would return to the real world—to her desk at the gossip tabloid office, where reality was never as beautiful as a dream. But for some reason, beneath the suffocating shame, a small, undeniable sense of curiosity surfaced.

That morning, the smell of cheap coffee and printing ink filled the newsroom of Herlington Daily Buzz, a gossip tabloid more often read for its scandals than its accuracy. Hazel Quinn had been sitting at her desk since eight o'clock, typing out a story about a celebrity divorce rumor that she herself knew was false.

She was used to it.

Four years working there, starting from an internship in Communications and Journalism, taught her one thing: in the world of gossip, the truth is the first thing to be sacrificed.

Hazel was only 24, but the fatigue in her eyes seemed to belong to someone who had lived twice as long. She wasn't a top reporter, not even on the priority list for major coverage. Her job was always the same: chasing mid-level stars, writing light articles, or tidying up the manuscripts of senior journalists who were too lazy to edit.

But today was different.

“Hazel!” the editor-in-chief’s baritone voice cut through the office chatter. “You’re covering for Patrick today.”

Hazel turned quickly, surprised. Patrick was a senior reporter who had been at the tabloid for ten years, always got priority and golden opportunities, and was usually never replaced by anyone.

“Covering for him? What do you mean?” Hazel asked cautiously.

“He suddenly can't make it. You're the freest today, aren't you? The interview is at two o'clock this afternoon at the Grand Bellagio Hotel.”

Her editor tossed a map containing the schedule and the interview confirmation sheet.

The name on the first line instantly stole Hazel's breath away.

DIEGO RONAN BLAKE.

It felt like the world stopped for a split second.

The universe, it seemed, was playing a joke with a cruelly specific sense of humor.

Hazel stared at the name for a long time, her heart pounding in her chest like a hammer demanding attention. Only last night she had dreamed about the man—and now, she had to look at his face from a distance that was no distance at all.

‘Universe… is this your way of messing with me?’

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
72 Kabanata
INTRO
Sorry, That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม > หญิงบ้า กับ มาเฟีย >>>> คนบ้าอย่างเธอชอบเขาตั้งแต่แรกเห็น และอดีตคุณหนูอู้ฟู่อย่างเซรินคนนี้.. ถ้าอยากได้.. ก็ต้องได้ เซริน.. เพราะเธอคือคุณหนูที่สติฟั่นเฟือน.. ทายาทจิวเวลรี่ชื่อดัง หลังจากบริษัทล้มละลาย พ่อก็วางเเผนให้เธอกับแม่ลาลับไปจากโลกนี้แบบสามคนพ่อแม่ลูก แต่กลับเป็นเธอ ที่รอดมาเพียงลำพัง ภาพที่เห็นว่าพ่อพยายามปลิดชีวิตทั้งเธอและแม่นั้นจำไม่ลืมเป็นภาพจำที่แสนจะหดหู่ เธอได้รับแผลทางใจตั้งแต่นาทีนั้นเป็นต้นมา จากคุณหนูที่ใช้ชีวิตอู่ฟู่ประหนึ่งเจ้าหญิงกลายเป็นหญิงสาวสติฟั่นเฟือน เป็นคนบ้าที่แสนจะเอาแต่ใจในสายตาของทุกคน แอชตัน.. ส่วนเขา เป็นมาเฟียทรงอิทธิพล ซึ่งไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวของเธอทั้งสิ้น จนกระทั่งก่อนที่พ่อของเธอจะปลิดชีพแล้วทิ้งภาระทุกอย่างเอาไว้ให้กับคนที่ยังอยู่ พ่อของเธอได้ว่ายวานให้คุณพ่อของเขารับเลี้ยงและดูแลเซรินประหนึ่งลูกสาวอีกคนแบบลับๆ เพราะด้วยความที่เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันมา พ่อของเขาก็ตอบรับคำร้องขอก่อนจะเกิดเรื่องที่หน้าเศร้า ที่กลายเป็นข่าวดัง
Magbasa pa
1 • หญิงบ้ากลางสายฝน
1 หญิงบ้ากลางสายฝนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายจนเปียกฉ่ำ ไม่มีการแจ้งเตือนจากสภาพอากาศหรือรายงานข่าว อากาศหนาวเหน็บเย็นขึ้นฉับพลัน ผู้คนต่างวิ่งหนีหาที่หลบกำบัง แม้เพียงชั่วคราวแต่ก็พอจะลดทอนความหนาวเย็นที่จับกาย ฝนตกในหน้าหนาวแบบนี้ ธรรมชาติคงส่งจดหมายเตือนฉบับที่หนึ่ง… นั่นคือเรื่องปกติที่คนทั่วๆไปนั้นคิด การหลบฝนก็เช่นกัน..กึก กึก กึก.. แต่กลับมีเพียงหญิงสาวปริศนา สวมชุดคนไข้ของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง เสื้อคลุมขนเฟอร์ หรูหราลากยาวราวกับพร้อมออกงาน สวมแว่นดำแบรนด์หรู ตุ้มหูเพชรขนาดเท่าลูกองุ่นสะท้อนแสงไฟริมทางระยิบระยับน้ำงาม รองเท้าส้นเข็มมีชื่อแบรนด์ที่ส้นสวย เธอเดินเฉิดฉายราวกับว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นดั่งพรหมแดง ผิวพรรณขาวผ่องน่าจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะทำให้คนแปลกหน้าที่หลบฝนอยู่ตามข้างทาง มองว่าเธออาจจะเป็นลูกคุณหนูที่สติฟั่นเฟือนคนปกติไม่มีทางประโคมแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเดินตากฝนแน่นอน เธอน่าจะป่วยอยู่หน่อยๆ..หญิงสาวเดินนวดนาด โปรยยิ้มร้ายๆให้กับทุกคนที่มองเธอท่ามกลางสายฝน ไร้ร่มคันใหญ่ทำให้เปียกชุ่มไปทั่วทั้งกาย แต่ก็ไร้ความช่วยเหลือใดๆจากผู้ที่พบเห็นเช่นกัน เธออาจจ
Magbasa pa
2 • ฉันเหมือนคนบ้าไหมคะ?
2ฉันเหมือนคนบ้าไหมคะ?ฉันเป็นคนสวย สวยแบบสวยที่สุด.. ทุกคนในโรงพยาบาลก็บอกแบบนั้น ฉายาแม่มดกาลเวลาของโรงพยาบาลไม่เกินจริง ทุกคนกล่าวขานความงามของฉัน ราวกับมันงดงามจนใกล้เคียงคำว่าอมตะ สวยแบบไม่มีอยู่จริง สวยเหมือนตายไปแล้วแต่ยังไม่ตาย.. ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาชมฉันหรือกำลังหลอกด่าฉันกันแน่ แต่ฉันคิดว่าเป็นอย่างแรกมากกว่า ฉันเชื่อว่าแม่มดสวยเสมอฉันพยายามเอารูปของฉันเมื่อก่อน มาเเปะที่กำแพงในห้องจนมันค่อนข้างรก อยากจะกลับไปสวยสุดๆแบบในตอนนั้นเลยแต่ว่า ฉันในตอนนี้ ไม่สามารถยิ้มแบบนั้นได้อีกแล้ว ถ้าฉันยิ้มได้โลกคงสดใสมากๆแน่ๆ อารมณ์แบบว่าผู้ชายทั้งโลกจะต้องคลานเข่ามาหาฉัน ยอมเป็นของเล่นให้ฉันเล่นแบบทิ้งๆขวางๆ ฉันหลงรักตัวเองในรูปถ่ายอยู่บ่อยๆแหละนะทันทีที่แอชตันพาเซรินมาส่งที่โรงพยาบาลที่เธอรักษาตัว เธอก็เอาแต่ยืนมองรูปเมื่อก่อนของตัวเองที่หลังห้อง และพยายามปั้นยิ้มในสวยเหมือนกับในรูปถ่าย เธอยืนปั้นยิ้มอย่างพยายาม แต่มันดูฝืนชะมัดยาด “อ๋าาา ตอนนั้นรู้สึกอะไรอยู่นะถึงยิ้มได้สวยจนน่าหมั้นไส้ขนาดนี้ ยิ้มไม่เผื่อตอนที่มีเรื่องให้เศร้าใจเลยให้ตายสิ”ผู้ดูแลบอกเอาไว้ว่า การที่เราจะยิ้มให้สวยที
Magbasa pa
3 • เพชร สงคราม คำทำนาย
3เพชร สงคราม คำทำนาย ธุรกิจล้มละลาย พ่อขี้ขลาดหวังลากลูกและเมียตายตกไปตามกัน แต่แล้วชะตาก็เล่นตลก ดูเหมือนว่าสวรรค์จะยังไม่ต้องการชีวิตของเธอ เซริน.. หญิงสาวชีวิตรันทด รอดชีวิตเพียงลำพังหลังคนเป็นพ่อวางแผนจบชีวิตตายหมู่..วิกฤตเศรษฐกิจ Siren Gems จิวเวลรี่ยักษ์ใหญ่ไปไม่รอด เรื่องจริงหรือฉากบังหน้า??? วงในเม้าท์ฉ่ำ ผู้บริหารซุกเมียน้อย ปัญหาภายในระอุ พ่อฆ่าแม่ฆ่าลูก สุดท้ายเมียน้อยชุบมือเปิป!!สวรรค์ยังไม่ต้องการนางฟ้าคืนสู่สรวงสววรค์“พาดหัวข่าวซะเว่อร์วัง” แอชตันที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำ ไรผมเปียกหมาดๆก็ใช้ผ้าเช็ดมันหยาบๆก่อนจะยืนอ่านข่าวใหญ่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ข่าวดังครึกโครมอยู่พักใหญ่ ทั้งผู้คนต่างพากันแสดงความเสียใจและเห็นใจเซริน แต่ก็ยังมีพวกที่คอยเหยียบย้ำซ้ำเติมว่าคนสันดานแย่อย่างเธอรอดตายมาได้ยังไง ก็อย่างว่า เป็นพวกที่ิอยู่สูงกว่าชาวบ้าน แต่ไม่หัดคิดถึงใจคนอื่นแบบนั้นก็สมควรถูกเกลียด ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรคนสติไม่ดีเพราะมันเสียเวลา เเต่เพราะเห็นว่าเป็นเซรินที่ครั้งนึงแม่ของเขาเสียเงินหลายล้านซื้อเครื่องเพชรจากSiren Gemsของเธอก็ยิ่งใหญ่จนแทบจะสร้างอาณา
Magbasa pa
4 • เหตุผลที่เลือก
4 เหตุผลที่เลือก“ฝันดีนะคะคุณเซริน” ผู้ดูแลโรสบอกลา ก่อนจะปิดประตูห้องแต่ไม่ลงกลอน เธอส่งเซรินเข้านอนเป็นคนสุดท้ายของคำคืนนี้และอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเธอนานที่สุดจนยาออกฤทธิ์ ข้าวของที่ขนยกใส่ลังก่อนหน้า กลับมาอยู่ที่มุมห้องและถูกจัดเรียงไว้ในตำแหน่งเดิมไม่มีผิดพลาดแม้แต่องศาเดียว แน่นอนว่าคนที่จัดการคือตัวเซรินเองเพราะเหนื่อยมาแล้วทั้งวัน แต่ถึงอย่างนั้นแม้กระทั่งตอนนอนยังมีน้ำตา พ่อและแม่ชอบมาหาเธอในความฝัน ทำทีว่าจะชวนไปอยู่ด้วยกัน แต่สุดท้ายทั้งสองคนก็เดินหนีไปจากเธอ พร่ำพูดเรื่องบ้าๆบอๆอย่างเช่น ‘รักลูก’ แบบนั้นแบบนี้ คิดว่าถึงตอนนี้แล้วเธอจะเชื่อคำพูดจอมปลอมพวกนั้นหรือไง เป็นแบบนี้ทุกคราว เธอเลยไม่ชอบการฝันถึงบรรพบุรุษซะเท่าไหร่ เพราะนอกจากตายไปอยู่ด้วยไม่ได้ เธอก็ไม่คิดจะทิ้งชีวิตและสมบัติมากมายที่เหลืออยู่เพื่อไปตอกย้ำให้วิญญาณคนเป็นพ่อนั้นรู้สึกผิด เซรินนอนห่อตัว กอดตุ๊กตาฉลามยักษ์แบบทุกคืน เธอหลับได้เพราะฉลามยักษ์ตัวนี้“..ฉันอยากให้แก คลอดลูกให้เต็มห้องฉันเลย ..ฉันคงต้อง หาเมียให้แกหรือเปล่า ฟัฟฟี่~” ฟัฟฟี่คือชื่อของฉลามตัวนี้ แกร๊ก.. เสียงประตูดังเล็กน้อย“ฉันหลับปุ๋ยแ
Magbasa pa
5 • เพชรคำสาป
5เพชรคำสาป ร่างบางฮัมเพลง เธอจัดวางจัดเรียงเครื่องประดับที่กะจะใส่ในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะทำสีหน้าเว้าวอนกับชุดกิฟต์เซ็ตเจ้าหญิง“พรุ่งนี้จะเป็นวันแรกที่ฉันได้ออกมาใช้ชีวิตนอกโรงพยาบาล เรามาทำวันพรุ่งนี้ให้เป็นวันดีที่สุดก็แล้วกันนะลูกจ๋าา” แอชตันที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหันหาธาน ลูกน้องคนสนิทอีกคนที่ทำได้แค่หยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เพราะไหนจะต้องทำเรื่องขอย้ายเธอออกจากโรงพยาบาล ไหนจะเรื่องยา เรื่องการดูแล เรื่องขั้นตอนพวกนั้นเขาจัดการได้ง่ายๆ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพวกเขาที่จะต้องดูแลเธอ สิ่งมีชีวิตที่ควบคุมไม่ได้อย่างเซริน“ผมยังไม่เห็นรอน?” ธานหันซ้ายหันขวา “มันหนีกลับไปแล้ว” แอชตันพูดแล้วถอนหายใจ “เห็นบอก ว่าสิ่งที่กูให้ไปทำเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดในชีวิต”“..พาเธอออกมาจากโรงพยาบาลนะเหรอครับ?”“..เออ” คนเป็นนายขานรับ “แล้วจัดการให้ที พรุ่งนี้เธอต้องดูเป็นคนปกติให้ได้มากที่สุด” “ครับ” ธานแยกตัวกลับไปอีกคน เขาแค่มาแจ้งว่าทุกอย่างที่คนเป็นนายสั่ง เขาจัดการเรียบร้อย.. ขูดรีดความจริงจากไอ้ผู้ก่อการร้าย ก่อนจะโยนมันทิ้งไปในบ่อน้ำหลังโกดัง รอให้เนื้อเยื่อย่อยสลายและสลายหายไปตามกาลเวลา
Magbasa pa
6 • ทำให้ฉันรู้สึกดีก่อน
6ทำให้ฉันรู้สึกดีก่อนดูเหมือนว่าจะเป็นคืนที่ตื่นเต้นจนนอนแทบหลับหลับเลยให้ตายสิ วันรุ่นขึ้นเซรินนั่งหน้าเอ๋ออยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ช่างแต่งหน้าประทินโฉมประโคมเซรั่มต่างๆนานา เพียงแค่ขั้นตอนลงพรามเมอร์หน้าของเธอก็สวยใสจนแทบไม่ต้องแต่งเติมอะไรเพิ่มแล้วคนสวยนั่งปากหว๋อคอจะพับกลางอากาศให้ได้“คุณเซรินนี่ผิวดีมากๆเลยนะคะเนี่ย”“ใช่ไหมล๊าาา ฉันกินไข่หอยทากประจำนะ~” (เสียงงัวเงีย)“ค่ะ ค๊ะ!?”“อ๋อ ล้อเล่นนะ พี่ช่างต้องมีอารมณ์ขันในชีวิตบ้างนะคะ ความเครียดเป็นบ่อเกิดทุกปัญหาริ้วรอยค่ะ เห็นหน้าแอชตันไหมคะ ถึงจะหล่อมากแต่หน้าไปก่อนวัยมากเหมือนกันเพราะชีวิตบึงตึงไม่มีสีสัน~” เซรินพูดพร่ำไปเรื่อย ก่อนจะค่อยๆพยุงหนังตาที่เหนื่อยล้าจนอยากจะหลับพับไปซะตั้งแต่ตรงนี้ เธอหันมองช่างแต่งหน้าอีกหน“ฉันพูดพร่ำมากไปไหมคะ?”“โอ๊ะ! ไม่ค่ะไม่ค่ะ พูดได้เยอะๆเลยค่ะฉันชอบคนอารมณ์ดีแบบคุณเซรินค่ะ เวลาแต่งหน้าด้วยมันไม่ง่วง”“แต่ฉันง่วงมากเลยค่ะ แทบไม่ได้นอนทั้งคืนเลยนะเนี่ย” เซรินไม่มีท่าทีห่วงสวยใดๆ เธอเอนหลังพิงเก้าอี้นุ่มๆ ก่อนจะร้องหาฟัฟฟี่ฉลามตัวโปรด เธอนั่งเกาะมันก่อนจะกรนเสียงเบาๆ“..คร่อก คร่อก อะ อือออ~”
Magbasa pa
7 • อมแล้วก็คาย
7อมแล้วก็คายรถหรูขับเคลื่อนออกจากคอนโดที่บารอนเป็นสัมปทานหลักเพื่อตรงไปยังโรงแรมดังใจกลางกรุง การร่วมโต๊ะอาหารในคืนนี้เห็นทีจะไม่ใช่การร่วมรับประทานอาหารธรรมดาๆ ดูจากชุดและการแต่งหน้าที่จัดเต็มขนาดนี้ จะต้องมีคนสำคัญๆอยู่ในวงอาหารด้วยสินะ เซรินครุ่นคริดแต่ก็ยิ้มไปเรื่อยอย่างไม่ใส่ใจ เธอดูเหมือนคนปกติที่ไม่ปกติซะทีเดียวแอชตันมองเซรินที่กระดี๊กระด๊านั่งจำสิ่งที่เขาต้องการให้เธอจำ เธอดูไม่มีอะไรผิดปกติไปจากคนทั่วไป หากเธอไม่พูดพร่ำก็เป็นอันใช้ได้ แต่ก็ชื่นชมอยู่ได้ไม่นาน“แอชตัน”“อืม”“ยัยหอยเชลล์นี่ใครคะ?” เธอพูดแล้วยกรูปถ่ายของหญิงสาวคนนึงที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นหน้าค่าตา เพียงแค่ไม่คุ้นชื่อ เธอคงเป็นลูกท่านหลานเธอสินะ เพราะสังคมของฉันมันมีแต่คนมีเงินถุงเงินถัง แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น ความทรงจำของเธอก็แทบจะจดจำใครไม่ได้เลย นอกจากพ่อและแม่“..ราเชล==^”“รู้ค่ะ แต่หน้าเธอเหมือนหอยเชลล์นี่ ซีดเผือดเป็นเนื้อหอย ก็ดูจะน่ากรุบกรอบแล้วก็อร่อยอยู่หรอก แต่ฉันไม่ชอบเธอเลย เธอดูแพงนะ แต่ว่าเธอเหมือนคนนิสัยไม่ดี”“….”“เธอสำคัญมากหรือเปล่า? เธอไปร่วมโต๊ะอาหารกับเราไหม? คือฉันเพิ่งนึกได้ ฉันเอ
Magbasa pa
8 • มารีบทำให้มันเสร็จๆเถอะ18+
8มารีบทำให้มันเสร็จๆเถอะ18+(ภาพสโลว์โมชั่น) เมื่อมาถึงโรงแรมหรูใจกลางเมืองและลงจากรถ แอชตันเด่นตระหง่าน ออร่ามาเฟียฉายแสงครอบคลุมทั่วพื้นที่ ร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มกวาดสายตามองรอบๆอาณาบริเวณด้วยดวยตาที่แข็งกร้าว ผู้นำบารอนคนใหม่มีชื่อเสียงด้านความโหดเหี้ยมฟิ้วววว~.. อะ อะไรเร็วๆเมื่อกี้ มันมีความเร็วชนิดที่จับโฟกัสไม่ได้สิ่งมีชีวิตประหลาดวิ่งตัดหน้าตัดฉากแรกที่เป็นฉากเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่หลังจากยอมให้เธอมีฉากเด่นๆเยอะเกินไป เสียงของเซรินก็นำลิ่วไปก่อนตัว ชุดเดรสสีน้ำเงินเกาะอกถูกยกกระโปรงให้สูงราวกับสุ่มไก่ และแม้ส้นรองเท้าจะสูงมากแค่ไหนก็เหมือนจะไม่ใช่อุปสรรคฟิ้ววว~ เซรินหอบหิ้วหางกระโปรงวิ่งฟิ้วววตัดหน้าแอชตันจนผมที่ถูกเซ็ตของเขาเสียทรง ร่างสูงยืนตัวแข็งทื่อ ถ้าไม่กำลังกักเก็บอารมณ์โมโหเธอก็คงจะกักเก็บอารมณ์ให้วันนี้มันผ่านไปเร็วๆ เดรสยาวถูกปล่อยให้อยู่ในสภาพปกติ เขาผิดเองที่เดินนำหน้าเธอมาทั้งอย่างนี้ อย่างน้อยเขาควรอยู่ข้างๆเธอเพื่อคุมพฤติกรรม.. หลังจากนี้คงจะต้องเป็นแบบนั้น“ว๊ายยย คิดถึงบรรยากาศแบบนี้ชะมัด!!”“จะรอดไหมครับนาย==^”“..ไปเอาตัวเธอมา” มาเฟียกุมขมับ นอกจากกำลัง
Magbasa pa
9 • นิ้วเย็นๆไม่ใช่เอ็นอุ่นๆ NC
9เย็นๆไม่ใช่เอ็นอุ่นๆ NCเพราะรู้สึกหวาบหวามจนบรรยายไม่ถูก ปากเล็กๆของเซรินเลยไม่ได้พ่นคำพูดต่างๆที่อยากจะสาดใส่แอชตันอย่างใจหวังแววตาร้ายนั่นไม่มีท่าทีว่าจะพูดคำขอโทษออกมาจากใจเลยจริงๆ หรือถ้าเขาจะพูดออกมาก็คงพูดแบบแค่ขอไปทีปึก! กำปั้นน้อยๆทุบตีที่หน้าอกกว้าง ทุบบ้าง ขยำบ้าง จิกบ้าง“อื้ออ!”“เสียวใช่ไหมละ?”“อ๊ะ!”“ ขอดูหน่อยก็แล้วกัน ใบหน้าของคุณหนูเซริน.. คุณหนูที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร” หญิงสาวกัดปาก หลับตา และจิกทุบมาเฟียเพราะความดิบเถื่อนที่เขาประโคมเข้าหาเธอ แม้ว่ามันจะเป็นแค่นิ้ว แม้ว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกดีอยู่กลายๆ แขนแกร่งขยับแรงขึ้นจนตัวโยก ขาก็จะลอยจากพื้นอยู่ร่อมร่อ“..กลายเป็นอีตัวให้ฉัน ในที่แบบนี้” หญิงสาวสติไม่ดีมองไปรอบๆ ใช่ ที่นี่มันบรรไดหนีไฟ ครั้งแรกที่วาดฝันเอาไว้เธอคิดว่ามันจะเป็นที่เตียง ไม่ก็ระเบียงที่มีวิวสวยๆ ไม่ใช่ที่อับชื้นๆวิวไม่พิศมัยและลับตาคนแบบนี้ ไม่มีอะไรให้รู้สึกตื่นเต้นและน่าจดจำ“น่าผิดหวังใช่ไหมล่ะ? เธอคงวาดเรื่องแบบนี้เอาไว้แบบไม่มีที่ติ”ครั้งแรกของเธอ ยิ่งเป็นกับแอชตันแล้วด้วย.. มันควรที่จะ อลังการกว่านี้สิทางด้านมาเฟียหนุ่มก็สาดคำต่างๆ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status