All Chapters of That Mad Girl Is Mine โทษที ผู้หญิงสติไม่ดีนั่นเป็นของผม: Chapter 1 - Chapter 10

1 หญิงบ้ากลางสายฝนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายจนเปียกฉ่ำ ไม่มีการแจ้งเตือนจากสภาพอากาศหรือรายงานข่าว อากาศหนาวเหน็บเย็นขึ้นฉับพลัน ผู้คนต่างวิ่งหนีหาที่หลบกำบัง แม้เพียงชั่วคราวแต่ก็พอจะลดทอนความหนาวเย็นที่จับกาย ฝนตกในหน้าหนาวแบบนี้ ธรรมชาติคงส่งจดหมายเตือนฉบับที่หนึ่ง… นั่นคือเรื่องปกติที่คนทั่วๆไปนั้นคิด การหลบฝนก็เช่นกัน..กึก กึก กึก.. แต่กลับมีเพียงหญิงสาวปริศนา สวมชุดคนไข้ของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง เสื้อคลุมขนเฟอร์ หรูหราลากยาวราวกับพร้อมออกงาน สวมแว่นดำแบรนด์หรู ตุ้มหูเพชรขนาดเท่าลูกองุ่นสะท้อนแสงไฟริมทางระยิบระยับน้ำงาม รองเท้าส้นเข็มมีชื่อแบรนด์ที่ส้นสวย เธอเดินเฉิดฉายราวกับว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นดั่งพรหมแดง ผิวพรรณขาวผ่องน่าจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะทำให้คนแปลกหน้าที่หลบฝนอยู่ตามข้างทาง มองว่าเธออาจจะเป็นลูกคุณหนูที่สติฟั่นเฟือนคนปกติไม่มีทางประโคมแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเดินตากฝนแน่นอน เธอน่าจะป่วยอยู่หน่อยๆ..หญิงสาวเดินนวดนาด โปรยยิ้มร้ายๆให้กับทุกคนที่มองเธอท่ามกลางสายฝน ไร้ร่มคันใหญ่ทำให้เปียกชุ่มไปทั่วทั้งกาย แต่ก็ไร้ความช่วยเหลือใดๆจากผู้ที่พบเห็นเช่นกัน เธออาจจ

3เพชร สงคราม คำทำนาย ธุรกิจล้มละลาย พ่อขี้ขลาดหวังลากลูกและเมียตายตกไปตามกัน แต่แล้วชะตาก็เล่นตลก ดูเหมือนว่าสวรรค์จะยังไม่ต้องการชีวิตของเธอ เซริน.. หญิงสาวชีวิตรันทด รอดชีวิตเพียงลำพังหลังคนเป็นพ่อวางแผนจบชีวิตตายหมู่..วิกฤตเศรษฐกิจ Siren Gems จิวเวลรี่ยักษ์ใหญ่ไปไม่รอด เรื่องจริงหรือฉากบังหน้า??? วงในเม้าท์ฉ่ำ ผู้บริหารซุกเมียน้อย ปัญหาภายในระอุ พ่อฆ่าแม่ฆ่าลูก สุดท้ายเมียน้อยชุบมือเปิป!!สวรรค์ยังไม่ต้องการนางฟ้าคืนสู่สรวงสววรค์“พาดหัวข่าวซะเว่อร์วัง” แอชตันที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำ ไรผมเปียกหมาดๆก็ใช้ผ้าเช็ดมันหยาบๆก่อนจะยืนอ่านข่าวใหญ่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ข่าวดังครึกโครมอยู่พักใหญ่ ทั้งผู้คนต่างพากันแสดงความเสียใจและเห็นใจเซริน แต่ก็ยังมีพวกที่คอยเหยียบย้ำซ้ำเติมว่าคนสันดานแย่อย่างเธอรอดตายมาได้ยังไง ก็อย่างว่า เป็นพวกที่ิอยู่สูงกว่าชาวบ้าน แต่ไม่หัดคิดถึงใจคนอื่นแบบนั้นก็สมควรถูกเกลียด ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรคนสติไม่ดีเพราะมันเสียเวลา เเต่เพราะเห็นว่าเป็นเซรินที่ครั้งนึงแม่ของเขาเสียเงินหลายล้านซื้อเครื่องเพชรจากSiren Gemsของเธอก็ยิ่งใหญ่จนแทบจะสร้างอาณา

5เพชรคำสาป ร่างบางฮัมเพลง เธอจัดวางจัดเรียงเครื่องประดับที่กะจะใส่ในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะทำสีหน้าเว้าวอนกับชุดกิฟต์เซ็ตเจ้าหญิง“พรุ่งนี้จะเป็นวันแรกที่ฉันได้ออกมาใช้ชีวิตนอกโรงพยาบาล เรามาทำวันพรุ่งนี้ให้เป็นวันดีที่สุดก็แล้วกันนะลูกจ๋าา” แอชตันที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหันหาธาน ลูกน้องคนสนิทอีกคนที่ทำได้แค่หยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เพราะไหนจะต้องทำเรื่องขอย้ายเธอออกจากโรงพยาบาล ไหนจะเรื่องยา เรื่องการดูแล เรื่องขั้นตอนพวกนั้นเขาจัดการได้ง่ายๆ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพวกเขาที่จะต้องดูแลเธอ สิ่งมีชีวิตที่ควบคุมไม่ได้อย่างเซริน“ผมยังไม่เห็นรอน?” ธานหันซ้ายหันขวา “มันหนีกลับไปแล้ว” แอชตันพูดแล้วถอนหายใจ “เห็นบอก ว่าสิ่งที่กูให้ไปทำเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดในชีวิต”“..พาเธอออกมาจากโรงพยาบาลนะเหรอครับ?”“..เออ” คนเป็นนายขานรับ “แล้วจัดการให้ที พรุ่งนี้เธอต้องดูเป็นคนปกติให้ได้มากที่สุด” “ครับ” ธานแยกตัวกลับไปอีกคน เขาแค่มาแจ้งว่าทุกอย่างที่คนเป็นนายสั่ง เขาจัดการเรียบร้อย.. ขูดรีดความจริงจากไอ้ผู้ก่อการร้าย ก่อนจะโยนมันทิ้งไปในบ่อน้ำหลังโกดัง รอให้เนื้อเยื่อย่อยสลายและสลายหายไปตามกาลเวลา

7อมแล้วก็คายรถหรูขับเคลื่อนออกจากคอนโดที่บารอนเป็นสัมปทานหลักเพื่อตรงไปยังโรงแรมดังใจกลางกรุง การร่วมโต๊ะอาหารในคืนนี้เห็นทีจะไม่ใช่การร่วมรับประทานอาหารธรรมดาๆ ดูจากชุดและการแต่งหน้าที่จัดเต็มขนาดนี้ จะต้องมีคนสำคัญๆอยู่ในวงอาหารด้วยสินะ เซรินครุ่นคริดแต่ก็ยิ้มไปเรื่อยอย่างไม่ใส่ใจ เธอดูเหมือนคนปกติที่ไม่ปกติซะทีเดียวแอชตันมองเซรินที่กระดี๊กระด๊านั่งจำสิ่งที่เขาต้องการให้เธอจำ เธอดูไม่มีอะไรผิดปกติไปจากคนทั่วไป หากเธอไม่พูดพร่ำก็เป็นอันใช้ได้ แต่ก็ชื่นชมอยู่ได้ไม่นาน“แอชตัน”“อืม”“ยัยหอยเชลล์นี่ใครคะ?” เธอพูดแล้วยกรูปถ่ายของหญิงสาวคนนึงที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นหน้าค่าตา เพียงแค่ไม่คุ้นชื่อ เธอคงเป็นลูกท่านหลานเธอสินะ เพราะสังคมของฉันมันมีแต่คนมีเงินถุงเงินถัง แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น ความทรงจำของเธอก็แทบจะจดจำใครไม่ได้เลย นอกจากพ่อและแม่“..ราเชล==^”“รู้ค่ะ แต่หน้าเธอเหมือนหอยเชลล์นี่ ซีดเผือดเป็นเนื้อหอย ก็ดูจะน่ากรุบกรอบแล้วก็อร่อยอยู่หรอก แต่ฉันไม่ชอบเธอเลย เธอดูแพงนะ แต่ว่าเธอเหมือนคนนิสัยไม่ดี”“….”“เธอสำคัญมากหรือเปล่า? เธอไปร่วมโต๊ะอาหารกับเราไหม? คือฉันเพิ่งนึกได้ ฉันเอ

9เย็นๆไม่ใช่เอ็นอุ่นๆ NCเพราะรู้สึกหวาบหวามจนบรรยายไม่ถูก ปากเล็กๆของเซรินเลยไม่ได้พ่นคำพูดต่างๆที่อยากจะสาดใส่แอชตันอย่างใจหวังแววตาร้ายนั่นไม่มีท่าทีว่าจะพูดคำขอโทษออกมาจากใจเลยจริงๆ หรือถ้าเขาจะพูดออกมาก็คงพูดแบบแค่ขอไปทีปึก! กำปั้นน้อยๆทุบตีที่หน้าอกกว้าง ทุบบ้าง ขยำบ้าง จิกบ้าง“อื้ออ!”“เสียวใช่ไหมละ?”“อ๊ะ!”“ ขอดูหน่อยก็แล้วกัน ใบหน้าของคุณหนูเซริน.. คุณหนูที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร” หญิงสาวกัดปาก หลับตา และจิกทุบมาเฟียเพราะความดิบเถื่อนที่เขาประโคมเข้าหาเธอ แม้ว่ามันจะเป็นแค่นิ้ว แม้ว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกดีอยู่กลายๆ แขนแกร่งขยับแรงขึ้นจนตัวโยก ขาก็จะลอยจากพื้นอยู่ร่อมร่อ“..กลายเป็นอีตัวให้ฉัน ในที่แบบนี้” หญิงสาวสติไม่ดีมองไปรอบๆ ใช่ ที่นี่มันบรรไดหนีไฟ ครั้งแรกที่วาดฝันเอาไว้เธอคิดว่ามันจะเป็นที่เตียง ไม่ก็ระเบียงที่มีวิวสวยๆ ไม่ใช่ที่อับชื้นๆวิวไม่พิศมัยและลับตาคนแบบนี้ ไม่มีอะไรให้รู้สึกตื่นเต้นและน่าจดจำ“น่าผิดหวังใช่ไหมล่ะ? เธอคงวาดเรื่องแบบนี้เอาไว้แบบไม่มีที่ติ”ครั้งแรกของเธอ ยิ่งเป็นกับแอชตันแล้วด้วย.. มันควรที่จะ อลังการกว่านี้สิทางด้านมาเฟียหนุ่มก็สาดคำต่างๆ