All Chapters of ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที: Chapter 21 - Chapter 30

‘ตำแหน่งฮองเฮาของแผ่นดิน มิได้น่าอิจฉาอย่างที่ท่านคิด’“ฮองเฮาเพคะ ฝ่าบาทเลือกพลิกป้ายตำหนักซ่งกุ้ยเฟยเพคะ” นางกำนัลในตำหนักกวนผิง นำความจากขันทีเหล่ยมาแจ้งต่อนายเหนือหัว ที่บัดนี้นั่งจิบชาใต้ต้นไม้ใหญ่หลังสวน“คงจะสมใจไทเฮา...เจ้าไปเถิด ขอบใจมาก”“เพคะ” ข้ารับใช้ก้มถอยออกไป เหลือไว้เพียงหงส์เคียงบัลลังก์และคนสนิททั้งสามเท่านั้นจอกชาถูกยกขึ้นมาจรดริมฝีปาก อีกมือถือตำรา ทว่าสายตาที่ไล่มองตัวหนังสือนั้น กลับไม่สามารถจับใจความเนื้อหาที่อ่านได้แม้เพียงบรรทัดเดียว“ฮองเฮาเพคะ อย่าได้เสียพระทัยไปเลยเพคะ เรื่องเช่นนี้เป็นปกติของสามีภรรยา จะชาวบ้านหรือเชื้อพระวงศ์ ภรรยาก็ต้องทำใจให้กว้าง”“ข้ารู้ดีแม่นมซู และข้าก็ไม่ได้คิดสิ่งใด เพียงแค่หนังสือที่อ่านชวนให้เครียดไปเสียหน่อยก็เท่านั้น” หนิงจินหันมาส่งยิ้มให้ข้ารับใช้ แม้จะเป็นรอยยิ้มที่สดใส แต่คนสนิททั้งสามก็พอจะมองออกว่าภายในใจเศร้าหมอง กระนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่หันมองหน้ากันอย่างจนใจ“เครียดก็อย่าอ่านเลยพ่ะย่ะค่ะ เราออกไปเที่ยวเล่นนอกวังดีหรือไม่...แม่นางจ้าวส่งข่าวมาว่าได้ที่ดินและจัดการสอบถามเรื่องทำมาค้าขายให้แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ประโยคหลังเ

‘ในเมื่อเป็นความผิดข้า ท่านก็ควรลงโทษข้า มิใช่ผู้อื่น’ขบวนเสด็จยาวเหยียดขององค์จักรพรรดิมุ่งหน้าไปยังตำหนักของซ่งกุ้ยเฟย อาศัยตะเกียงที่ส่องสว่างเป็นตัวนำทาง ทว่าแสงเหล่านั้นกลับไม่ช่วยส่องทางในใจของฮ่องเต้หนุ่มได้ความว้าวุ่นปนโมโห ทำให้เจิ้งเฟยอวี่ไม่เป็นอันทำอะไร คิ้วขมวดมุ่นอยู่ทั้งวัน กระทั่งตอนนี้ความขุ่นมัวในอกก็ยังไม่ลดลง สองเท้าก้าวย่ำรุนแรงจนสงสารเส้นหญ้าบนพื้น“ถวายพระพรฝ่าบาท”“อืม ลุกขึ้น”“ฝ่าบาทมาเหนื่อยๆ ดื่มชาแก้กระหายก่อนดีหรือไม่เพคะ หม่อมฉันได้มาจากแคว้นซ่ง” ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เป็นเพียงการพยักหน้า ที่พอจะทำให้คนมองเข้าใจว่าได้รับอนุญาตแล้วสตรีงามสวมชุดสีม่วงอ่อน คลุมทับด้วยอาภรณ์ตัวนอกบางเฉียบ ย่างกรายเข้ามาประคองแขน พาสวามีไปนั่งโต๊ะกลมกลางห้อง พลางรินชาร้อนใส่จอกอย่างเอาอกเอาใจ“ฝ่าบาทอยากให้หม่อมฉันเล่นพิณให้ฟังหรือไม่เพคะ หรือเราจะ....”“...”“ฝ่าบาท” มือนุ่มขยับบีบแข้งบีบขา ยิ่งไม่ถูกห้าม ก็ยิ่งขยับเข้าใกล้ของสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าคนถูกปรนนิบัติกลับไม่สนใจ เอาแต่นั่งหน้าเครียด คว้าสุรามาเทใส่จอกเองเสิ่นหนิงจินนี่อย่างไร ชอบหาเรื่องให้ตนเองเจ็บปวดอยู่เรื่อ

‘หนิงจินหนอหนิงจิน สุดท้ายก็เผลอทั้งใจเผลอทั้งกาย’ข้ารับใช้พะว้าพะวังพากันรีบออกจากบริเวณสวน แม่นมซูกับขันทีฟ่งก็ได้ทหารช่วยพยุงให้ออกจากบริเวณนั้น ก่อนที่องค์จักรพรรดิจะกริ้วไปมากกว่านี้ คงจะมีเพียงนางกำนัลสาววัยแรกแย้มสองสามคนที่แอบเฉตามองสองผู้สูงศักดิ์ตระกองกอดกันอยู่บนตั่งท่ามกลางแสงจันทร์“ออกไป! อยากตายหรือ” เสียงเข้มดังลั่นไปทั่วบริเวณ ทำให้คนฟังหัวหด รีบพากันสาวเท้าออกไปทันทีภายในสวนจึงเหลือเพียงจักรพรรดิและจักรพรรดินีที่ยื้อยุดกันอยู่บนตั่ง หนิงจินดันอกแกร่งให้หนีห่าง แต่ก็ไม่เป็นผล ใบหน้าหล่อก้มซุกซอกคอขาว ฝากรอยจุมพิตสีแดงช้ำไว้หลายจุด“ฝะ ฝ่าบาทอย่าทำเช่นนี้ ปล่อยหม่อมฉัน”“เหตุใดข้าจะทำไม่ได้ หรือร่างกายของเจ้ามีไว้ให้ชายคณิกาพวกนั้นเชยชม สามีเช่นข้ามิมีสิทธิในตัวเจ้าหรืออย่างไร”“มิใช่นะเพคะ เรื่องไม่ได้เป็นเช่นนั้น หม่อมฉันเพียง- ว๊าย!” เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆ สาบเสื้อของนางก็ถูกกระชากออกจากกันด้วยแรงที่ไม่เบา เผยให้เห็นเนินเนื้อที่ไร้ผ้าผืนเล็กปกปิดอย่างที่ควรจะเป็นและนั่นยิ่งทำให้มังกรหนุ่มแทบคลั่ง“นี่เจ้ากับชายพวกนั้นไปถึงขั้นใดกัน!” คนที่ถูกค

‘ข้ามิได้ต้องการฮองเฮาที่ดี ข้าต้องการเพียงจินเอ๋อร์คนเดิม’เปลือกตาสีสวยกะพริบถี่ ฝืนลืมตาขึ้นมาด้วยความหนักอึ้งในหัว ดูจากม่านที่คลุมเตียงจึงรู้ว่าตนเองมิได้อยู่ที่ลานชมจันทร์และแน่นอนว่ามิใช่ตำหนักกวนผิงของนางอย่างแน่นอน“ตื่นแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง”“...”“เจ้าเป็นไข้ ข้าจึงเรียกหมอหลวงมาดู เจ้าคงต้องดื่มโอสถอีกสักสองสามวันจึงจะดีขึ้น...จะไม่พูดสิ่งใดบ้างหรือ” สีหน้าของจักรพรรดิหนุ่มเจื่อนจนไม่รู้จะเจื่อนอย่างไรเช้าวันนี้เขาตื่นมาพร้อมกับไอร้อนของสตรีในอ้อมแขน เขย่าปลุกอย่างไรหนิงจินก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น คนในตำหนักเทียนตงจึงวุ่นวายเรียกหมอหลวงกันแต่เช้า และพอได้รู้สาเหตุของการป่วย เจิ้งเฟยอวี่ก็อายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดหมอหลวงกล่าวว่าหนิงจินเหนื่อยล้าและตากน้ำค้างนานเกินไปจึงเป็นไข้ เฟยอวี่จึงได้แต่ยิ้มแหยส่งให้หมอหลวง เพราะดูจากสภาพของพวกเขาทั้งสอง ผู้ใดก็คงมองออกว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องดีงามขึ้น“หม่อมฉันมานอนที่นี่ได้อย่างไรเพคะ” ภาพจำสุดท้ายคือนางนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่สวนหลังตำหนัก ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายซ้ำ นึกออกทุกการกระทำจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี“ข้าอุ้มเข้ามาตั้งแต่เมื

‘สตรีหน้าแดง เป็นอาการเขินอาย มิใช่กำลังโกรธหรือ’การเข้าหออย่างดุเดือดของฮองเฮาและฝ่าบาทถูกเล่าลือกันปากต่อปาก โดยเฉพาะห้องเครื่องในวังที่เป็นราวกับศูนย์กระจายข่าว พอนางกำนัลแต่ละตำหนักมายกสำรับให้นายเหนือหัว ก็จะได้รู้ความเป็นไปในวังทุกอย่าง“ข่าวว่าฮองเฮาโกรธที่ฝ่าบาทสั่งโบยคนทั้งตำหนักกวนผิง แต่สุดท้ายดันได้ร่วมหอกับฝ่าบาทกลางลานชมจันทร์ เห็นว่ากว่าจะหยุดก็ยามที่ฟ้าแทบสว่างแล้ว ดุเดือดเลือดพล่านถึงขั้นฮองเฮานอนซม ขยับกายลุกยืนแทบไม่ไหว”ม้าเร็วแต่ละตำหนักรีบสาวเท้าไปรายงานนาย สนมทั้งสี่แสดงท่าทีแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เติ้งเฟยยังคงไม่รู้สึกรู้สา เพียงเผยยิ้ม พลางสั่งให้คนนำสมุนไพรบำรุงร่างกายไปมอบให้ฮองเฮาถึงตำหนักส่วนคนที่หวีดร้องโวยวายคงหนีไม่พ้นเจียงกุ้ยเฟย เซี่ยเจียวมี่ก็ร้องไห้งอแงไม่ต่างกัน ก่อนหน้าไม่เคยได้ยินว่าฝ่าบาทค้างตำหนักใด จะกลับไปนอนที่ตำหนักเทียนตงทุกครั้งเช่นนี้แล้วจะไม่ให้พวกนางทั้งสองเจ็บปวดใจได้อย่างไร ฮองเฮาที่ฝ่าบาทเคยทำทีเฉยชา ไม่สนใจ บัดนี้กลับได้เข้าไปอุ่นเตียงถึงในตำหนักแต่คนที่ช้ำใจมากที่สุดคงหนีไม่พ้นซ่งรั่วซี ทั้งที่นางถูกเลือกให้ปรนนิบัติฝ่าบาทเมื