All Chapters of ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที: Chapter 11 - Chapter 20

ขบวนเสด็จของฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นต้าหยางเป็นไปอย่างยิ่งใหญ่ ตามติดมาด้วยขบวนเสด็จขององค์ชายน้อย มุ่งหน้าไปยังโรงทานแถบชานเมือง อยู่ห่างจากเมืองหลวงพอควรราษฎรยากไร้ต่างพากันมารอรับอาหารจากโรงทาน แม้แคว้นต้าหยางจะเป็นหนึ่งในแคว้นที่เจริญรุ่งเรือง มีพืชผลทางการเกษตรมากมาย ทว่าผู้ยากไร้ก็ยังมีให้เห็นไม่น้อย“ทางนี้ปล่อยให้พวกทหารจัดการต่อ เจ้ามากับข้า”“เพคะ” ได้ยินเสียงกระซิบจากคนข้างกาย หนิงจินที่ยังมีคดีติดตัวจึงไม่ขัด ปล่อยมือจากอาหารที่แจกให้ชาวบ้าน พลางเดินตามสวามีเข้าไปในเรือนรับรองที่จัดเตรียมไว้ให้ถึงจะเอ่ยว่าเรือนรับรอง ทว่าก็มิได้ใหญ่โตโอ่อ่า มีเพียงห้องโถงและห้องนอน ซึ่งบัดนี้มีเด็กชายตัวน้อยกำลังนอนกลางวันอยู่ วันนี้ต้องเดินทางแต่เช้าตรู่ ไม่แปลกที่ไป่เฉิงจะง่วง“เปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย ข้าจะออกไปดูความเป็นอยู่ละแวกนี้เสียหน่อย”“หม่อมฉันไม่ไปเพคะ จะรออยู่ที่นี่กับเสี่ยวไป่”“เจ้ามิขัดข้าสักเรื่องจะได้หรือไม่ เหตุใดช่วงนี้เจ้าว่ายากนัก” เสียงถอนหายใจบ่งบอกชัดเจนว่ารำคาญ“...”“เปลี่ยนเสื้อผ้า”“จิ๊! หันไปสิเพคะ” หนิงจินคว้าเอาเสื้อผ้าเนื้อธรรมดามาเปลี่ยนตามคำสั่งด้วยท่าทีฮึดฮัด

“เหตุใดข้าต้องทำ ข้ามิได้ทำอันใดผิด นางดื้อก็ต้องถูกลงโทษเช่นนี้”หม่าซานถึงกับยกมือตบหน้าผากของตนเอง ที่ฝ่าบาทคิดว่ากว่าห้าปีที่ผ่านมา ทำท่าบึ้งตึงเย็นชา เข้าข้างผู้อื่นตลอดเวลา ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการลงโทษที่พระนางดื้อรั้นอย่างนั้นหรือ“เฮ้อ~ ที่ต้องทำ เพราะตอนนี้แม้แต่ตำแหน่งคนรู้จัก ฮองเฮาก็ไม่อยากมอบให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้า! หม่าซาน เจ้าคนน่าตาย”“กระหม่อมพูดความจริงพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ฐานะของฝ่าบาทในใจฮองเฮา คงเป็นคนที่เกลียดที่สุด-” คำพูดขององครักษ์หม่าถูกตอบแทนด้วยเม็ดถั่วคั่วคนที่กำลังกรึ่มๆ ยกสุราขึ้นกรอกปากครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อดื่มสุราราวกับน้ำเปล่าเช่นนี้ต่อให้เป็นคนคอแข็งเพียงใดก็เมาไม่รู้เรื่องได้เหมือนกันองค์จักรพรรดิแคว้นต้าหยางปัดป้องตนเองจากเหล่าข้ารับใช้ที่พยายามเข้ามาพยุง สองขาเดินซวนเซมุ่งหน้าไปยังตำหนักของใครบางคน ที่ทำให้เขาวุ่นวายใจถึงขั้นต้องพึ่งน้ำเมา“ฝะ ฝ่าบาท”“หลีกไป! อึก!” สองมือผละประตูเข้าไปในตำหนัก จุดหมายปลายทางคงหนีไม่พ้นห้องบรรทมของหนิงจินทว่าเสียงของเฟยอวี่คงดังครึกโครมจนคนนอนหลับตื่นจากห้วงนิทรา เดินออกมาดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น และก็ต้องตกใจเมื่

เจิ้งเฟยอวี่เปิดอ่านบันทึกของท่านหมอหลวง หลังจากที่พี่ชายของเขาสิ้นลมไป เฟยอวี่ก็สงสัยเรื่องการตายของพี่ชายมาโดยตลอด เพราะฝีมือการต่อสู้ของท่านพี่และเสิ่นชุนถือว่าเป็นอันดับต้นๆ ของแคว้น ทว่าในสถานที่เกิดเหตุมีร่องรอยการต่อสู้น้อยเกินไปความสงสัยเล็กๆ นั่นทำให้เฟยอวี่ตัดสินใจสืบสาเหตุการตายของพี่ชาย ว่าเกิดจากการลอบปลงพระชนม์โดยนักฆ่าไร้สำนักอย่างที่ทุกคนรับรู้หรือไม่ทว่าสี่หน้าปีที่ผ่านมา วิกฤติบ้านเมืองและภาระหน้าที่ทำให้เฟยอวี่ติดตามเรื่องนี้ได้ไม่ต่อเนื่อง ซ้ำทุกอย่างยังแนบเนียน ไม่หลงเหลือหลักฐานให้สืบต่อ กระทั่งวันนี้“นี่อย่างไร...” นิ้วชี้เลื่อนไปตามตัวอักษรทีละแถว พิจารณาเนื้อความอย่างถี่ถ้วน กระทั่งไปสะดุดอยู่ประโยคหนึ่ง‘บริเวณเหนือสะโพกเป็นรอยเข็มทิ่มลงไป เนื้อรอบๆ มีสีม่วงดำ มิใช่รอยช้ำจากการฝังเข็ม ดูคล้ายเป็นพิษจากปลายเข็มมากกว่า’“พิษ!? เสด็จพี่มิได้ตายเพราะถูกมือสังหารฆ่า แต่เป็นเพราะพิษอย่างนั้นหรือ”“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ในบันทึกหน้าถัดไปยังกล่าวว่าเป็นพิษสะสม”“หมายความว่ามีคนในวัง วางยาเสด็จพี่มานานแล้ว” มือใหญ่กุมขมับ คนในตำหนักของเสด็จพี่ล้วนเต็มใจถูกฝังไปพร้อมกับนา

เฟยอวี่วางลูกธนูลงบนคันอีกรอบ ทว่าครานี้ไม่ได้ทำช้าและอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน นิ้วเล็กถูกบังคับให้เกี่ยวสาย ดึงรั้งไปสุดแขนจนรู้สึกเจ็บปัก! ศรธนูปักเข้ากลางเป้า แต่ทว่า...“ซี๊ด!”“เจ็บหรือ” ฮ่องเต้หนุ่มจับมือเรียวมาดูก็พบว่าปลายนิ้วของหนิงจินมีแผลจนเลือดไหลซิบ ก่อนที่สาวงามจะดึงมือกลับ แล้วพูดในสิ่งที่อาจหาญต่อกษัตริย์ของแคว้น“หม่อมฉันก็กำลังรับผลของมันอยู่...แต่การที่หม่อมฉันอยู่ที่นี่ก็จะยิ่งรบกวนใจฝ่าบาท”“...”“เช่นนั้นพระองค์หย่าขาดกับหม่อมฉัน หรือไม่ก็เนรเทศหม่อมฉันไปอยู่ที่อื่นดีหรือไม่ ต่างคนต่างไม่ต้องพบหน้ากันให้เคืองสายตา” เสิ่นหนิงจินพูดอย่างฉะฉาน เงยหน้าสบสายตาดุ แม้นัยน์ตาจะสั่นไหวเล็กน้อยแต่หนิงจินก็แน่วแน่ในความคิดของตน“พูดอันใดของเจ้า ยังมีความคิดพวกนี้อยู่อีกหรือ”“หม่อมฉันรับผลของการกระทำโง่เขลามานานแล้วเพคะ ทุกอย่างเป็นอย่างที่ฝ่าบาทเคยบอกหม่อมฉัน ตลอดเวลาห้าปีที่อยู่ในวังหลวง หม่อมฉันไม่เคยมีความสุขเลย ไม่มีเลยสักครั้ง อ้างว้างเสียยิ่งกว่ายามที่ต้องอยู่โดดเดี่ยวในเรือนสกุลเสิ่น”ความอัดอั้นตันใจปะทุขึ้นมากลางอก ดวงตากลมแดงก่ำ ฝืนทนบังคับไม่ให้น้ำตาไหลลงมา แต่สุ

เหล่าสนมถูกพามาที่ลานกว้างหลังตำหนักรับรอง หนิงจินให้ขันทีกำนัลจัดเตรียมถังน้ำสมุนไพรมาเตรียมไว้ให้บรรดาสนมแช่ตัว สมุนไพรพวกนั้นล้วนมีแต่ของล้ำค่าที่ช่วยในการเสริมกำลังและช่วยให้มีบุตรง่าย“เด็กๆ พาสนมทั้งสี่ไปแช่น้ำสมุนไพรแล้วขัดตัวเสียให้สะอาด ทำอย่างที่เคยทำให้ข้า”“เพคะฮองเฮา” นางกำนัลในตำหนักกวนผิง มองสายตามีเล่ห์ของผู้เป็นนาย ก็เข้าใจทันทีว่าต้องทำสิ่งใดบ้าง“องครักษ์ของพระองค์ มิควรอยู่ตรงนี้กระมังเพคะ”“กระหม่อมมิบังอาจมองเนื้อหนังเคลือบทองของพระสนมหรอกพ่ะย่ะค่ะ”“นี่เจ้า!”“เต๋อคุน เจ้าออกไปดูเจ้ามู่ลี่ให้ข้าที ข้าจะพามันไปเดินเล่น” หนิงจินกระตุกยิ้มขำพลางสั่งให้เต๋อคุนไปดูม้าให้“พ่ะย่ะค่ะ”หลังจากเต๋อคุนออกไปไม่นาน ขั้นตอนการเตรียมตัวรอปรนนิบัติฝ่าบาทก็เริ่มต้นขึ้น เสิ่นหนิงจินเพียงนั่งจิบชา มองธารกำนัลที่ขัดถูเนื้อหนังสตรีของฝ่าบาท“เอาสมุนไพรใส่ให้เจียงกุ้ยเฟยอีก เจ้าขัดเซี่ยเฟยให้แรงกว่านี้”“อะ โอ๊ย! เพียงเท่านี้หม่อมฉันก็จะไม่ไหวแล้วนะเพคะ” เซี่ยเจียวมี่โวยวาย บัดนี้แขนนางแดงเถือก ทั้งยังแสบคันไปทั่วกาย“ก็พวกเจ้าอยากให้ข้าเตรียมตัวให้มิใช่หรือ ปกติข้าทำเช่นนี้ทุกวัน จ