All Chapters of ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที: Chapter 31 - Chapter 40

ใช้เวลานานพอควร ในที่สุดทั้งสามก็เดินทางมายังสุสานหลวงที่ฝังร่างของเชื้อพระวงศ์ราชวงศ์เจิ้งไว้มากมาย“เหตุใดมาทางนี้เพคะ หลุมศพของสนมอยู่อีกฟากหนึ่งมิใช่หรือ” หนิงจินรั้งมือที่ถูกจับจูงเอาไว้ เพราะทิศทางที่พวกเขาจะไปเป็นสถานที่ฝังร่างของจักรพรรดิและฮองเฮาเท่านั้น“ทางนี้ถูกต้องแล้ว”เสิ่นหนิงจินเก็บความสงสัยเอาไว้ ยอมเดินตามเข้าไปในเขตฝังร่างของอดีตฮ่องเต้เจิ้งฟานเฉิง คนที่หนิงจินคุ้นเคยเป็นอย่างดีอ่อ ฝ่าบาทจะมาเคารพหลุมศพอดีตฮ่องเต้ก่อนนี่เอง“พี่ใหญ่ ข้าพาไป่เฉิงมาเยี่ยมเหมือนทุกครา แต่วันนี้พาน้องสาวตัวน้อยของท่านมาด้วย” สามพ่อแม่ลูกนั่งคุกเข่า เคารพหลุมศพของอดีตประมุขแคว้นต้าหยาง เฟยอวี่หันไปสบสายตากับหนิงจิน ก่อนจะพยักหน้าให้พูดบางอย่าง“เฉิงเกอ จินเอ๋อร์ไม่ได้มาเยี่ยมท่านเสียนาน แต่ยังระลึกถึงท่านเสมอนะเพคะ ท่านกับพี่ใหญ่คงได้พบกันแล้วใช่หรือไม่ ช่วยเตือนเขาเรื่องดื่มสุราแทนจินเอ๋อร์ทีนะเพคะ”“หึ เสิ่นชุนคงร้องโวยวายอยู่เป็นแน่” รอยยิ้มเศร้าผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหญิง ยิ่งย้อนนึกถึงวันเก่าๆ ก็ยิ่งคิดถึง“พี่ใหญ่ไม่กล้าโวยวายเฉิงเกอหรอกเพคะ”“...ทีกับเสด็จพี่ เจ้าเรียกเขาว่าเฉิงเก

“เงียบ! เรื่องนี้ข้าส่งสารถึงราชสำนักซ่งแล้ว ซ่งรั่วซีย่อมได้รับโทษตามสมควร ส่วนนักพรตสายดำที่ทำพิธีพวกนั้น ข้ามิเว้นโทษตาย”“ฝ่าบาทตัดสินได้ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ การส่งสารไปแจ้งกับแคว้นซ่ง จะทำให้แคว้นซ่งมิอาจนำเรื่องการลงโทษซ่งกุ้ยเฟย มาเป็นข้ออ้างในการทำสงครามได้ ทั้งยังทำให้เราอยู่ลมบน ใช้เรื่องนี้กดดันอีกฝ่ายได้” แม่ทัพใหญ่เติ้งห่าวหรงยกยิ้มในความเจ้าเล่ห์ของนายเหนือหัวเขาร่วมรบกับฝ่าบาท ตั้งแต่ที่พระองค์ยังเป็นองค์ชาย บุรุษผู้นี้ดูภายนอกราวมิได้น่ากลัวอันใดมากมาย ทว่าฉลาดเป็นกรด อย่างเรื่องนี้หากโดนคุณไสยจริง คงมิหลุดจากของต่ำพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย ไม่แคล้วเป็นแผนการที่วางไว้ดีที่หลานสาวของเขามิได้ถลำลึกไปกับตำแหน่งที่อีกฝ่ายมอบให้ซูหลินเอ๋ย เจ้าโชคดีแล้วด้านเสิ่นหนิงจินถูกไทเฮาเรียกไปพบ พูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้น หนิงจินเลือกที่จะเล่าความจริงออกไปทั้งหมด จากที่คิดว่าไทเฮาจะเข้าข้างและหาทางช่วยซ่งกุ้ยเฟยสนมคนโปรด แต่พระนางก็ยังพอมีคุณธรรม รู้ผิดถูกอยู่บ้าง เอ่ยว่าเรื่องนี้ปล่อยให้ฝ่าบาทเป็นผู้จัดการเพราะซ่งรั่วซีเป็นสนมที่แต่งเข้ามาเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ลำพังอำนาจในวังหลัง คงยากท

“ข้าขอโทษ ขอโทษที่วันนั้นมิได้บอกแผนการให้เจ้าฟัง ขอโอกาสให้ข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่ ข้าเองก็พึ่งเรียนรู้ว่าการมีคนรักต้องปฏิบัติตัวเช่นไร”“หม่อมฉันมิได้โกรธเพคะ เข้าใจดีว่าเรื่องบ้านเมืองมิอาจพูดไปทั่วได้”“เพียงแต่...” เจิ้งเฟยอวี่ว่าออกมาอย่างรู้ทัน“เพียงแต่หม่อมฉันอยากเป็นคู่รักที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข พูดคุยกันได้ไม่ว่าเรื่องใด อันที่จริงเราอาจจะเหมาะกับการเป็นพี่น้อง-”“ขอโทษ ข้าขอโทษๆ ขอโทษนะ ต่อไปจะไม่ทำอีก จะไม่มีความลับกับเจ้าอีก”“...”“ที่วันนั้นมิได้บอกเจ้าเพราะติดปัญหาหลายอย่าง อันที่จริงข้ารู้ว่าซ่งรั่วซีวางแผนจะทำคุณไสยใส่ข้า เพราะเติ้งซูหลินเป็นคนบอก เห็นว่ารั่วซีพยายามออกจากวังหลังช่วงดึกหลายครั้งแต่คนคุ้มกันหนาแน่นเลยออกไปไม่ได้”“เติ้งเฟยน่ะหรือเพคะเป็นคนบอก” คิ้วสวยขยับเข้าชนกันด้วยความสงสัย ปกติแล้วเติ้งเฟยมิค่อยจะสนใจหรือยุ่งวุ่นวายกับผู้ใด“เจ้าก็รู้ว่านางเป็นหลานสาวแม่ทัพเติ้ง เป็นคนของข้า”“เป็นคนของฝ่าบาท...!!?” เช่นนั้นหมายความว่าเติ้งเฟยถูกแต่งตั้งเป็นสนม เพราะเรื่องของบ้านเมืองหรือ จะว่าไปทันทีที่ซ่งรั่วซีแต่งเข้ามาเชื่อมสัมพันธ์ เติ้งซูหลินก็ถูกแต่งตั้งมาหล

นิ้วเหี่ยวย่นกระทบลงบนโต๊ะถี่ขึ้นเรื่อยๆ แม้พยายามสงบใจเพียงใด ก็ยากจะควบคุมได้ เพราะผ่านมานับสองสัปดาห์แล้ว นักฆ่านับสิบที่ส่งไปจัดการขันทีเจ้าเล่ห์คนนั้น ยังไม่กลับมารายงานผลหานปี่ซวน เป็นขันทีคนสนิทของอดีตฮ่องเต้ ที่ไทเฮาจ้างวานให้ทำเรื่องใหญ่โต ครานั้นเขากล่าวว่าจะไม่กลับมาเหยียบเมืองหลวงอีก แต่ไม่นานมานี้เงินทองหดหาย จึงกลับมาข่มขู่เพ่ยเหมยเหลียน หวังอยากได้เงินทองเพิ่ม“รู้เช่นนี้ จะฆ่าให้ตายเสียตั้งแต่ตอนนั้น”“ฮองเฮาอย่าได้กังวลพระทัยไปเพคะ ขันทีเพียงคนเดียว นักฆ่าไร้สำนักพวกนั้นย่อมจัดการได้” นางกำนัลอาวุโสบีบนวดแข้งขานายให้ผ่อนคลายขึ้น“ก็ขอให้เป็นเช่นนั้น” ความรู้สึกวูบไหวกลางอก สร้างความรู้สึกหวาดหวั่นให้เจ้าของ กลัวว่าจะเกิดสิ่งไม่คาดฝันขึ้นและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ“ทะ ไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ แฮกๆ แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีในตำหนักไทเฮาวิ่งหน้าตั้งมาหานายเหนือหัว เพราะได้เห็นประกาศจากทางราชวัง“มีสิ่งใด!”“ฝ่าบาทสั่งให้รื้อฟื้นสาเหตุการเสียชีวิตของฮ่องเต้องค์ก่อน ตั้งแต่สองสัปดาห์ที่แล้ว จนวันนี้มาปักประกาศว่า...อึก”“ว่าอันใดเล่า! พูดออกมาเสียที”“ว่า...ฮองเฮาเป็นผู้อยู่เบื้องหลังขั

“เจิ้งฟานเฉิงผู้นั้น เขาขวางทางของลูก”“พ่ะย่ะค่ะ!?”“แม่เพียงจัดการมิให้เขาขัดวาสนาเจ้าก็เท่านั้น” สายตาของเสวียนฟางว่างเปล่าจนน่ากลัว นางเอ่ยความผิดมหันต์นั้นออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเป็นการไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบทั่วไป“เสด็จแม่ หมายความว่าเช่นไร ลูกมิเคยต้องการนั่งบัลลังก์”“ก็เพราะเป็นเช่นนั้น เขาจึงต้องตาย! หากไม่แล้ว เจ้าก็จะยอมอยู่เป็นเงาของเขาตลอดไป เสด็จพ่อของเจ้าลำเอียง ทั้งที่เจ้ามีความสามารถมากกว่า สร้างคุณงามความดีให้บ้านเมืองมากมาย แต่กลับยกบัลลังก์ให้ฟานเฉิง” ความในใจของเสวียนฟางถูกกล่าวออกมาจนหมด สีหน้าที่เรียบเฉย บัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธเคืองเสวียนฟางเป็นสนมขั้นหวงกุ้ยเฟย นางเป็นรองเพียงฮองเฮา โอรสของนางมีสิทธิ์ได้รับตำแหน่งรัชทายาท ทันทีที่ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ นางคิดว่าตนเองจะได้ขึ้นครองตำแหน่งนั้นแทน แต่กลับเป็นมารดาของฟานเฉิงที่เป็นเพียงเฟย ได้รับแต่งตั้งขึ้นเป็นฮองเฮาแทนที่จะเป็นนางเพราะความไม่เป็นธรรมนี้ โอรสของนาง จึงกลายเป็นเงาของฟานเฉิงผู้เป็นพี่ชายมาโดยตลอด ทั้งที่ตำแหน่งรัชทายาทควรเป็นของอาอวี่ต่างหาก“...”“แต่อันที่จริง จะว่าแม่สังหารเขาก็ไม่ถูก เพราะแม่