All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 131 - Chapter 140

บนชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ใต้โดมกระจกใสที่ตีวงโค้งเป็นรูปครึ่งวงกลม แดดยามเย็นไม่ใช่แค่อาบย้อมท้องฟ้าให้เปลี่ยนเป็นสีแดง มันยังสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวจัดเงางาม ขับให้ทุกตารางใต้โดมเปลี่ยนเป็นสีโทนร้อนสะดุดตามองเผินๆ โดมหลังนี้อาจดูเหมือนครอบแก้วที่โปร่งแสง แต่ความจริงแล้วมันทำจากวัสดุกันกระสุนเจาะเกราะชนิดพิเศษอย่างหนา ทนทานถึงขนาดต่อให้เกิดแผ่นดินไหวรุนแรง โดมแห่งนี้ก็จะยังตั้งอยู่อย่างมั่นคง ไม่บุบสลาย ที่นี่คือจุดที่สูงที่สุดของคฤหาสน์ สูงพอจะมองเห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพทั่วทั้งย่านนี้คิมหันต์เดินเข้ามาหยุดยืนริมผนังกระจก ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนกระจกเย็นเฉียบแผ่วเบาเบื้องล่างแสงไฟตามท้องถนนเริ่มทยอยสว่างขึ้นทีละจุด ผู้คนและรถรานับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนไหวสายตาคมกริบของคิมหันต์มองทอดลงไปนิ่งๆที่นี่คือที่ที่เขาใช้มองโลก คนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกที่นี่มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น แม้แต่พิงค์ก็ยังไม่เคยขึ้นมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะเขาไม่อนุญาต แต่เป็นเพราะเธอมองว่าที่นี่เป็นที่ส่วนตัวของเขาเสียงฝีเท้าเบาแทบไร้น้ำหนักหยุดลงก่อนถึงระยะที่ล้ำเส้น“นายครับ” เสียงวีกิจดังขึ้นจากด้านหลัง “ฝั่งรัฐ

เพนเฮาส์หรูของเอวารินทร์ยังคงเป็น ‘บ้าน’ ที่น่าอยู่เหมือนเดิม แสงไฟโทนอบอุ่นที่สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนเงาวับ ช่วยขับให้บรรยากาศตอนกลางคืนดูอบอุ่นและปลอดภัย มองแล้วสบายตาสบายใจเป็นอย่างมากเอวารินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว โทรศัพท์ในมือถูกยกขึ้นในระดับสายตา ภาพวิดีโอคอลแสดงใบหน้าของผู้หญิงอีกคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี‘ศิรี’“ข่าวที่เธอออกมาให้สัมภาษณ์วันนี้แรงไปนะ” เอวารินทร์พูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมตามนิสัย “พี่คิมหันต์ชอบข่มขู่เธอ แถมยังชอบนอกใจเนี่ยนะ? เธอแน่ใจนะ ว่าข่าวพวกนั้นมันไม่ได้เกินจริง?”น้ำเสียงเอวารินทร์ไม่ได้แข็ง แต่ความตรงไปตรงมาของเธอทำให้ปลายสายเงียบไปชั่วเสี้ยววินาทีที่อีกฝั่งหนึ่งของสายวิดิโอคอล ศิรีนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวของตัวเอง ใบหน้ารูปหัวใจเรียวสวยยังคงดูสงบนิ่งเหมือนทุกครั้ง“ข่าวก็คือข่าวนั่นแหละเอวา” เธอยิ้มบาง “จะให้จริงทั้งหมดได้ยังไง” ศิรีตอบอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนเอวารินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย “แล้วคลิปสัมภาษณ์ก่อนหน้านั้นนั่นล่ะ เธอพูดแบบนั้นทำไม”ศิรีหัวเราะเบาๆ “ก็แค่พูดตามความจริง”“ความจริง?” เอวารินทร์ทวนคำเสียงหลง“ใช่สิ” ศิรีเอียงคอเล็กน้อย “ตอนนี้พี่ชาย

คิมหันต์ที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานใหญ่ในคฤหาสน์ ได้รับรายงานฉุกเฉินจากหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยกะทันหัน“สัญญาณชีพคนของเราหายไปจาก ‘ภารกิจเพนเฮาส์’ ครับนาย กล้องวงจรปิดถูกแฮ็กก่อนเกิดเหตุประมาณสามนาที ตอนที่ทีมเราไปถึง—”คิมหันต์ตัดบทถามเสียงเรียบ “พูดอีกครั้ง”น้ำเสียงเขากดดันจนวีกิจที่ยื่นอยู่ข้างๆ รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยยืนตัวตรง เหงื่อซึมเต็มแผ่นหลัง“นายครับ...คุณเอวารินทร์โดนจับตัวไป โดยมืออาชีพ...”คิมหันต์ตัดบทอีกครั้ง เขาบอก ช้า ชัด “ฉันไม่ได้ถามรายงาน ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้น้องฉันอยู่ไหน”ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้องไม่มีใครในที่นี้ตอบได้ตอนนั้นเอง โทรศัพท์คิมหันต์ก็สั่น ทุกสายตาหันไปมองทันทีหน้าจอขึ้นเบอร์ที่ไม่มีชื่อคิมหันต์มองมันอยู่หนึ่งวินาที ก่อนจะส่งสัญญาณให้หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยไปสั่งงานคนของเขา ก่อนจะกดรับ“มีอะไร”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงที่คุ้นเคยจะดังขึ้น“ใจเย็นๆ ก่อนสิคุณคิมหันต์”เป็นเสียงของรัฐมนตรีปราการสิทธิ์รอยยิ้มของเขา...แทบจะได้ยินผ่านสายคิมหันต์ไม่พูด แต่บรรยากาศรอบตัวเขาหนักอึ้งขึ้น ดูอันตรายขึ้นจนวี

กลางดึก ที่ห้องทำงานของคิมหันต์มีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะที่ยังส่องสว่าง เงาของเขาทอดยาวบนพื้นไม้สีเข้ม นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนเอกสารกองหนึ่ง เป็นจังหวะจังหวะสม่ำเสมอ“รายงานมา” เสียงเขาราบเรียบเหมือนทุกครั้งวีกิจที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติเล็กน้อย“ครับนาย” เขาสูดหายใจลึกเล็กน้อย ก่อนเริ่มรายงาน “เราตรวจสอบบัญชีของเครือ ‘กิ่งหยก กรุ๊ป’ แล้วครับ พบเส้นทางการเงินที่เชื่อมต่อกับบริษัทนอกประเทศหลายแห่ง โดยเฉพาะบริษัทในหมู่เกาะภาษีต่ำ”คิมหันต์ไม่พูดอะไร แค่พยักหน้าเบาๆ แสดงการรับรู้“แล้วก็...มีหลักฐานการเลี่ยงภาษี รวมถึงการโอนเงินที่เข้าข่ายฟอกเงินครับ” วีกิจเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง “ถ้าปล่อยข้อมูลนี้ออกไป...ไม่ใช่แค่คุณศิรีครับ ตระกูลกิ่งหยกทั้งตระกูลจะล้มทั้งกระดาน”ไม่มีเสียงตอบรับจากคิมหันต์ แต่ปลายนิ้วหยุดเคาะแล้วคิมหันต์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาคมกริบมองเอกสารตรงหน้า ก่อนจะพูดช้าๆ“ยังไม่พอ”วีกิจชะงักเมื่อได้ยิน “ครับ?”“แค่นี้...มันก็แค่มีความเป็นไอได้ที่จะล้มละลาย” เขาเลื่อนสายตาขึ้น จ้องลึกลงในตาเลขาคนสนิท แววตานิ่งสนิท “ฉันจะให้ผู้ห

ภายในห้องนิรภัยที่ไร้หน้าต่าง เวลายังคงเหมือนหยุดเดินที่นี่ไม่มีเสียงรถ ไม่มีเสียงคน ไม่มีแม้แต่เสียงลมจากโลกภายนอก มีเพียงอากาศเย็นสม่ำเสมอจากระบบเครื่องปรับอากาศ กับแสงไฟสีอุ่นที่ไม่เคยดับพิงค์นั่งพับเพียบอยู่บนโซฟาตัวยาว หนังสือนิยายในมือถูกเปิดค้างไว้ แต่สายตากลับไม่ได้มองตัวอักษรเลยแม้แต่นิดเดียวเธอกำลังฟังเสียงฝีเท้า...เสียงที่เธอเริ่มจำได้แม่นยำขึ้นทุกวันตึก...ตึก...ตึก...เมื่อเสียงฝีเท้าหยุดลง เสียงสแกนประตูหลายชั้นก็ดังขึ้นต่อเนื่องเมื่อประตูโลหะหนาหนักค่อยๆ เปิดออก คิมหันต์ก็เดินเข้ามาพร้อมถุงกระดาษหลายใบในมือ เสื้อสูทสีเข้มของเขายังคงดูเรียบร้อยเหมือนเดิม แม้ตอนนี้จะเกือบสี่ทุ่มแล้วก็ตามทันทีที่เห็นเขา พิงค์ก็เผลอผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ โดยไม่รู้ตัวคิมหันต์มองเห็นทุกอย่าง รวมถึงปฏิกิริยาเล็กๆ นั่น“รอนานไหม” เขาถามเสียงเรียบ พลางถอดนาฬิกาวางบนโต๊ะพิงค์ส่ายหน้าน้อยๆ “ไม่นานค่ะ”ทั้งที่จริงแล้ว...เธอรอมาตั้งแต่หัวค่ำคิมหันต์เดินผ่านเธอไปยังเคาน์เตอร์เล็กด้านใน ก่อนเริ่มหยิบของออกจากถุงอย่างเงียบๆอาหารร้อนๆ จากภัตตาคารชื่อดัง...ผลไม้ที่ปอกเปลือกมาแล้วครึ่งหนึ่ง...ยากล