All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 151 - Chapter 160

“แบบนี้ฉันก็ชอบเหมือนกัน” เขาตอบพลางลูบแผ่นหลังปลอบโยน ขณะที่พิงค์ซุกหน้าเข้าหาซอกคอเขาเหมือนเริ่มติดสัมผัสอบอุ่นนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นคิมหันต์จูบข้างขมับเธอเบาๆ ก่อนกระซิบเสียงแหบพร่า “รู้ตัวไหม ว่าเธอกำลังทำให้ฉันเสียอาการหนักขึ้นทุกวัน”พิงค์หลุดหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ยังเขินจนหัวหูแดงเถือกไปหมด “คนแบบคุณมีคำว่าเสียอาการด้วยเหรอคะ”“มีสิ” เขาตอบโดยไม่ลังเล ก่อนจะมองเธอนิ่งๆ แล้วพูดต่อ ช้า ชัด “โดยเฉพาะเวลาอยู่กับเธอ”คิมหันต์กดหน้าผากแนบกับเธออีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาไล้ผ่านปลายจมูกพิงค์ช้าๆ ราวกับกำลังพยายามข่มอะไรบางอย่างเอาไว้“มองฉันแบบนี้อีกแล้ว...” เขาพึมพำเสียงต่ำ“แบบไหนคะ...”“แบบที่ทำให้ฉันหยุดตัวเองไม่ได้”แก้มพิงค์ร้อนขึ้นทันที แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร คิมหันต์ก็กดริมฝีปากจูบลงมาอีกครั้งเขาค่อยๆ บดริมฝีปากเข้าหาเธออย่างอ่อนโยน ลิ้นอุ่นร้อนเกี่ยวกระหวัดอยู่ภายในแผ่วเบา เหมือนเขายังอยากละเลียดชิมทุกรสสัมผัส ทุกเสียงที่เย้ายวนน่ารัก และทุกแรงสั่นสะท้านจากร่างกายเธอต่อไป“อา...” พิงค์เผลอส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ เมื่อมือใหญ่ของเขาเลื่อนลงมาลูบเอวเธอช้าๆคิมหันต์จูบไล่ลงมาท

“ต่อสิ” เขาบอกเสียงแหบห้าว “ลงโทษฉัน คิดซะว่าฉันทำอะไรที่มันผิดมากๆ”พิงค์จ้องเขาอย่างไม่อยากจะเชื่ออยู่พักหนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ“คุณชอบอะไรแบบนี้จริงๆ ด้วย”คิมหันต์ตอบทั้งที่ยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา “กับคนอื่นไม่ แต่กับเธอ...ใช่”เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เหมือนต่อให้เธอสั่งให้เขานั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนี้ทั้งคืน เขาก็จะยอมนั่งมองเธออยู่แบบนี้ต่อไปโดยไม่บ่นสักคำพิงค์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามข่มหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะใช้ปลายเข็มขัดลากผ่านลำคอเขาช้าๆ แล้วเลื่อนลงมาถึงอกกว้างใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม“ถ้าอย่างงั้น...” เธอพูดเสียงเบา “คืนนี้พิงค์จะใช้งานคุณหนักๆ เลยนะคะ”คิมหันต์หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ“ฉันเต็มใจ”คำตอบนั้นทำให้แก้มเธอยิ่งร้อนขึ้นไปอีกพิงค์เริ่มปลดกระดุมเสื้อเขาทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า สายตาเธอจับจ้องแผงอกแข็งแกร่งที่ค่อยๆ เผยออกมาเธอก้มลงจูบเบาๆ ตรงรอยเข็มขัดฟาดที่เอวเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาแล้วถามเสียงเบา “มัน...เจ็บมากไหมคะ”“ไม่”เขาตอบสั้นๆ แต่น้ำเสียงกลับแหบพร่ากว่าเดิมมากเธอไม่รู้เลยว่าการกระทำเล็กๆ เมื่อครู่ กำลังทำให้คนตรงหน้าแทบควบคุมตัวเองไม่ได้คิมหันต์

เธอหัวเราะเบาๆ ทั้งที่แก้มแดงไปหมด ก่อนจะจูบไล่ลงมาช้าๆ ผ่านลำคอ ผ่านแผงอก แล้วหยุดลงตรงหน้าท้องแข็งเกร็งคิมหันต์ก้มลงมองเธอทันที ดวงตาคมเข้มสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นผู้หญิงที่เขารักกำลังเงยหน้ามองเขาจากตำแหน่งนั้น“พิงค์...” เขาเรียกเสียงต่ำ “อย่ายั่วฉัน”“ก็คุณยอมเองนี่คะ คุณบอกว่าคืนนี้พิงค์เป็นเจ้านาย”คำตอบนั้นทำให้เขาหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่เสียงหัวเราะกลับฟังดูอันตรายกว่าเดิมหลายเท่าวินาทีต่อมา เขาก็ดึงตัวเธอขึ้นมาจูบแรงๆ ทันที“อื้อ...!”พิงค์แทบหายใจไม่ทันเมื่อเขาพลิกตัวขึ้นคร่อมเหนือร่างเธอในชั่วพริบตานั้นสุดท้ายคนที่ชอบควบคุมอย่าง ‘คิมหันต์ วาเลนเต้’ ก็ทนไม่ได้อยู่ดีเขาจูบเธอหนักหน่วงเหมือนคนที่อดอยากปากแห้งมานาน มือหยาบใหญ่ลากผ่านส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอช้าๆ แต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่อดกลั้นไว้จนแทบล้นทะลัก“เมื่อกี้ใครบอกว่าจะให้ฉันพัก” เขาถามชิดริมฝีปากเธอพิงค์หอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาพร่ามัวไปหมด“ก็...คุณไม่ยอมพักเอง...”คิมหันต์หัวเราะเบาๆ ก่อนขบเม้มตรงลำคอขาวผ่อง จนพิงค์เผลอแอ่นตัวหนี“อ๊ะ...คุณคิมหันต์...”“เรียกชื่อฉันอีก”“คุณคิมหันต์...อื้อ...”ยิ่งได้ยินเสีย

หลังกินอาหารจนหมด เธอเป็นฝ่ายเก็บจานไปล้าง ปล่อยให้คิมหันต์ไปนั่งทำงานของเขาที่โซฟาภาพเขาใส่แว่นนั่งทำงานใต้แสงไฟสีอุ่น ทำให้ใบหน้าคมคายดูเซ็กซี่แต่อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อยพิงค์แอบมองเพลินจนเผลอเดินชนโต๊ะเสียงดังปึก!"อึก..." เธอรีบตะครุบปากตัวเองแน่น พยายามไม่รบกวนการทำงานของเขาแต่สายไปแล้ว คิมหันต์ทันได้ยิน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอทันที “เจ็บไหม”พิงค์รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ทั้งที่เจ็บจนน้ำตารื้นขึ้นคลอหน่วยนัยน์ตาคิมหันต์ถอนหายใจยาว ก่อนถอดแว่นตา แล้วก่อนกางแขนทั้งสองข้างออก พลางบอกเสียงต่ำ “มา”พิงค์เดินเข้าไปหาอ้อมแขนนั้นด้วยความเคยชินเมื่อเดินมาถึงโซฟา เธอขยับไปนั่งลงบนตักเขา ก่อนซบหน้ากับไหล่กว้างเงียบๆคิมหันต์ลูบผมเธอช้าๆ พลางถามเสียงเบา “เจ็บมากไหม”“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ”คิมหันต์ยังคงลูบผมปลอบโยนเธออยู่อย่างนั้น “เหนื่อยไหม ทั้งทำอาหาร ทั้งเก็บจานไปล้าง ทั้งทำความสะอาดโซนทำอาหารเองคนเดียวแบบนั้น”“ไม่เหนื่อยค่ะ”เขายังคงถามต่อไป “ง่วงหรือยัง”“นิดหน่อย...” เธอขยับตัวให้นั่งได้สบายมากขึ้น ซุกหน้าลงสูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวจากแผงอกเขาคิมหันต์หัวเราะเบาๆ เพราะท่าทีนั้น “เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นนะ”“

ด้านนอกคฤหาสน์พายุฝนโหมกระหน่ำ แต่ภายในห้องนิรภัยกลับเงียบสงบ ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิดท่ามกลางความเงียบงัน คิมหันต์ที่ย้ายไปนั่งอ่านเอกสารในหน้าจอแท็บเล็ตอยู่บนโซฟาอีกตัว พับแขนเสื้อเชิ้ตของตัวเองขึ้นจนถึงข้อศอก กระดุมเสื้อเองก็กลัดไว้แค่สามเม็ด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูไม่เหมือนนักธุรกิจมาเฟียที่มักปรากฏตัวในชุดสูทเรียบกริบตลอดเวลาคนเดิมเลยสักนิดพิงค์ยังคงนอนหมดแรงอยู่บนโซฟาตัวที่ถูกใช้ร่วมรัก เธอกอดผ้าห่มที่เขาเอามาคลุมร่างเปลือยเปล่าไว้ให้แนบแน่น ดวงตากระจ่างใสจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขาไม่วางตาช่วงหลังมานี้ คิมหันต์ใช้เวลาอยู่ที่นี่แทบจะทั้งหมด จนบางครั้งเธอเผลอคิดไปว่า โลกภายนอกอาจจะไม่สำคัญสำหรับเขาอีกแล้ว...สำหรับเธอเองก็เหมือนกัน...“มองอะไร” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทั้งๆ ที่สายตาเขายังคงอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตพิงค์เหวอไปเล็กน้อย “พูดเรื่องอะไรคะ!”“เธอมองฉันมาเกือบห้านาทีแล้ว”ถูกจับได้ซึ่งๆ หน้า ใบหน้าพิงค์แดงก่ำขึ้นทันทีคิมหันต์เงยหน้าขึ้นเหลียวมองเธอในที่สุด ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสีเงินฉายแววขำขันจางๆ“ทำไมไม่นอนพัก?”“พิงค์ตื่นแล้วค่ะ”เขาแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้ดีเต็มอก “ฉันทำเ