All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 141 - Chapter 150

แสงไฟสีอุ่นภายในห้องนิรภัยยังคงเปิดค้างเหมือนเดิม ไม่มีเช้า ไม่มีกลางคืน มีเพียงเวลาที่เดินผ่านไปอย่างเชื่องช้าในโลกใบเล็กซึ่งถูกตัดขาดจากภายนอกคิมหันต์ยังไม่หลับ ร่างสูงเอนพิงหัวเตียงเงียบๆ ดวงตาคมเข้มทอดมองผู้หญิงที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมแขนตัวเองพิงค์นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเขา เส้นผมนุ่มสลวยสยายยาวอยู่บนหมอนสีเข้ม ผิวขาวเนียนยังมีรอยแดงจางๆ จากรอยจูบในค่ำคืนที่ผ่านมาเขามองมันอยู่นาน นานจนเหมือนคนที่ไม่คิดจะละสายตาไปไหนอีกแล้วปลายนิ้วหยาบใหญ่ค่อยๆ เกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบังแก้มเธอเบาๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะปลุกให้ตื่น ในขณะที่ตัวเขาเองแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเพราะมัวแต่มองเธอ...มองผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ห้องนิรภัยเย็นเยียบแห่งนี้ มีความหมายขึ้นมาอย่างน่าประหลาดพิงค์ขยับตัวเล็กน้อยตอนสัมผัสอุ่นๆ ลูบผ่านแก้ม ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ปรือขึ้นช้าๆ ดวงตาเธอยังคงพร่ามัวเล็กน้อยเพราะเพิ่งตื่นภาพแรกที่เธอเห็นกระจ่างชัด ก็คือใบหน้าของคิมหันต์ที่กำลังก้มมองเธออยู่เงียบๆสายตาคมเข้มคู่นั้นทำให้เธอใบหน้าร้อนผาว จนเผลอกำผ้าห่มแน่นโดยไม่รู้ตัว“...คุณ...ตื่นแล้วเหรอคะ...” เธอถามเสียงเบาคิมหันต์ไม่ได

เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ที่หน้าประตูโลหะหนาทึบ พิงค์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่บนโซฟา เงยหน้าขึ้นแทบจะทันทีเธอไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเริ่มรอเสียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ช่วงหลังๆ มานี้ ทุกครั้งที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น หัวใจเธอจะเต้นแรงขึ้นเสมอและเมื่อเห็นร่างสูงสมส่วนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามา มันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ว่าเธอกำลังเฝ้ารอเขาจริงๆเธอยิ้มหวานจนแก้มแทบฉีก “กลับมาแล้วเหรอคะ”เธอถึงกับทิ้งหนังสือ เดินมาสวมกอดเขาคิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึง ว่าเธอจะเดินเข้ามาหาเองแบบนี้ ในขณะที่พิงค์ซบหน้าลงกับอกกว้างเหมือนเป็นเรื่องธรรมชาติ ทั้งที่จริงๆ แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้คนร่างสูงกว่ายกขึ้นลูบผมนุ่มลื่นของเธอช้าๆ“รอฉันเหรอ”พิงค์เม้มปากนิดๆ ขวยอายที่ถูกจับได้“ก็...ไม่มีอะไรให้ทำนี่คะ”คำตอบนั้นทำให้มุมปากของคิมหันต์ยกขึ้นบางๆเขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ หนึ่งครั้ง ก่อนบอกเสียงนุ่ม “โกหกไม่เก่งเลยนะ”กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ กับไออุ่นจากตัวเขา ทำให้พิงค์เผลอกอดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวช่วงนี้คิมหันต์ไม่ได้กลับไปนอนห้องตัวเองแล้ว เขาใช้เวลาอยู่ในห้องนิรภัยมากขึ้นเรื่อยๆ เขาทำงานเ

เสียงข่าวจากหน้าจอโทรทัศน์ในห้องทำงานดังลอดออกมาจากประตูที่เปิดค้างไว้“ล่าสุดมีแหล่งข่าวนิรนามเปิดเผยว่า เบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลกิ่งหยก อาจเกี่ยวข้องกับนักธุรกิจหนุ่มชื่อดังที่เคยป็นข่าวกับทายาทสาวตระกูลกิ่งหยกในช่วงก่อนหน้านี้—”ฟึ่บ!คิมหันต์กดรีโมตปิดโทรทัศน์ทันที บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงเฉียบพลันวีกิจเหลือบมองเจ้านายตัวเองอย่างระมัดระวังหลังจากกดรีโมตปิดโทรทัศน์แล้ว คิมหันต์ก็นั่งอ่านเอกสารที่อ่านค้างไว้ต่อ สีหน้านิ่งเรียบจนคาดเดาความรู้สึกนึกคิดไม่ได้แต่ยิ่งเจ้านายนิ่งเงียบแบบนี้ วีกิจก็ยิ่งรู้สึกว่าอาจมีคนตาย เลขาหนุ่มรายงานอย่างระมัดระวัง “ตอนนี้ในโลกออนไลน์เริ่มมีกระแสความคิดเกี่ยวกับนายแพร่ออกมาเยอะมากครับ...หลายคนเริ่มโยงเรื่องคุณศิรีกับรัฐมนตรีปราการสิทธิ์เข้าหานาย”คิมหันต์ไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงพลิกหน้ากระดาษอ่านเอกสารตรงหน้าต่อ ก่อนจรดปากกาเซ็นลายเซ็นวีกิจพยายามเลือกใช้คำที่สื่อความหมายได้ตรง แต่กระตุ้น ‘ต่อมสังหาร’ ของเจ้านาย น้อยที่สุด “มีคนบอกว่า...นายโหดกว่าเจ้าพ่อบางคนอีกครับ”คราวนี้มือของคิมหันต์หยุดลง เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วเปิดปากถามเสียงเรียบ “แล้วนาย

เสียงกลไกประตูห้องนิรภัยดังขึ้นในช่วงสามทุ่ม...เร็วกว่าเมื่อวานถึงครึ่งชั่วโมง ทันทีที่ได้ยินเสียงกลไก พิงค์ที่นอนอ่านหนังสือนิยายอยู่บนโซฟาก็เงยหน้าขึ้นแทบจะทันทีแค่เห็นคิมหันต์เดินเข้ามาด้านใน หัวใจของเธอก็สงบลงและมีความสุขอย่างน่าประหลาด…สามทุ่มแล้ว แต่คิมหันต์กลับยังอยู่ในชุดสูทสีเข้มเหมือนเพิ่งกลับจากงานที่เป็นทางการ เนคไทสีดำของเขาคลายหลวมเล็กน้อย เส้นผมด้านหน้าตกลงมาอีกนิดหน่อย สีหน้าเขายังคงสงบนิ่ง แต่แววตา...ดูเหนื่อยล้ากว่าทุกวัน...พิงค์วางหนังสือลง แล้วเดินไปรินน้ำเย็นใส่แก้วส่งให้เขา ปากก็ทักเสียงนุ่ม “วันนี้กลับเร็วกว่าเมื่อวานอีกนะคะ”คิมหันต์รับแก้วน้ำมาจิบเพียงเล็กน้อย ก่อนตอบสั้นๆ“อืม”แค่ได้ยินเสียงเขา เธอก็รู้แล้วว่าวันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีช่วงนี้ข้างนอกคงวุ่นวายมาก...ถึงเขาไม่พูด แต่พิงค์ก็พอจะเดาได้เธอก้าวขาเข้าไปสวมกอดเขาโดยอัตโนมัติคิมหันต์กอดเธอกลับทันที แรงกอดวันนี้หนักหน่วงกว่าปกติ จนพิงค์เริ่มจะหายใจไม่ออก“คุณคิมหันต์...”เห็นเธอดูหายใจลำบาก คิมหันต์ก็ได้สติ เขารีบคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย...แค่เล็กน้อยเท่านั้นตอนนี้พิงค์หายใจสะดวกขึ้นแล้ว เธอลูบหลังเขา พลา

คิมหันต์กอดเธอไว้แน่นหลังทุกอย่างจบลง แน่นเหมือนคนที่กำลังพยายามยึดอะไรบางอย่างเอาไว้สุดแรงลมหายใจร้อนผ่าวของเขายังตกกระทบต้นคอเธอ เสียงหัวใจใต้แผงอกแข็งแกร่งเต้นรัวเร็วหนักหน่วง พิงค์ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนนั้น เธอเหนื่อยจนไม่มีแรงขยับแม้แต่ปลายนิ้ว แต่กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดผ้าห่มสีเข้มเลื่อนลงมาคลุมเพียงช่วงเอวของเธอและเขา บนผิวเนื้อของคนทั้งคู่ยังมีร่องรอยสีแดงจางๆ ที่เกิดจากการร่วมรักเร่าร้อนเมื่อครู่พิงค์หอบหายใจเบาๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา“คุณคิมหันต์...”“อืม...” เขาตอบรับคำเรียกนั้นน้ำเสียงแหบต่ำ มือหยาบใหญ่ลูบหลังเธอช้าๆ คล้ายปลอบให้สงบลง ทั้งที่จริงๆ แล้ว คนที่ทั้งร่างกายและจิตใจยังไม่สงบอาจเป็นตัวเขาเองมากกว่าพิงค์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามออกไปเสียงแผ่ว“จริงๆ แล้ว...คุณเคยเสียคนสำคัญไปใช่ไหมคะ...”มือที่ลูบหลังเธอชะงักไปทันทีห้องกว้างเงียบไปชั่วขณะ แม้แต่เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องนิรภัยก็ยังเหมือนเบาลงพิงค์สัมผัสได้ทันที ว่าเธอแตะเข้าไปถึงบาดแผลลึกที่สุดของเขาแล้วคิมหันต์ไม่ตอบ แต่แขนที่กอดเธออยู่ กลับกระชับแน่นขึ้นสายตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันหม่นลง และไม